การค้าขายที่ร้านของชำของบ้านหลี่เป็ไปอย่างคึกคัก เพราะสินค้าที่สองพี่น้องหลี่หยุนและหลี่เฉินนำมาขาย ล้วนเป็สินค้าสดใหม่ สินค้ามีความหลากหลาย อีกทั้งราคาไม่แพง ทำให้มีลูกค้ามากมายในแต่ละวัน รวมถึงซาลาเปาและเกี๊ยวของป้าหลี่ก็ขึ้นชื่อเื่ปริมาณและความอร่อย ลูกค้าที่เข้ามาจับจ่ายใช้สอยต่างชื่นชอบในความมีมนุษยสัมพันธ์ที่ดีของคนบ้านหลี่
จางเฉินอวี้ หลี่เยว่ซิน มู่ชง และหลินเสี่ยวเหม่ย มาช่วยงานที่ร้านตลอดสัปดาห์ั้แ่ร้านเปิดกิจการ สองพี่น้องหลี่หยุนและหลี่เฉินสามารถออกไปติดต่อซื้อสินค้ายังหมู่บ้านต่างๆ ได้ด้วยตัวเองโดยไม่ต้องให้มู่ชงคอยช่วยได้แล้ว ลุงหลี่และป้าหลี่ก็จัดการเื่การขายอาหารได้เป็อย่างดี
หลังปิดร้าน ทุกคนนั่งทานอาหารเย็นด้วยกัน
“กิจการที่ร้านเป็ไปได้ด้วยดีนะคะ” หลี่เยว่ซินเริ่มพูดกับครอบครัวของเธอ “ทุกคนคิดว่าที่ผ่านมายังมีส่วนไหนที่ต้องปรับปรุงอีกไหมคะ”
“พ่อกับแม่สามารถทำได้ดีแล้ว เพราะ่ที่ยุ่งมากๆ พี่ชายกับน้องชายลูกก็เข้ามาช่วย” พ่อหลี่ตอบด้วยรอยยิ้มที่มีความสุข
“ส่วนพี่กับน้องเล็กก็ไม่มีปัญหาอะไร มู่ชงแนะนำเราเป็อย่างดี เวลานี้ชาวบ้านบางคนเสนอว่าจะนำสินค้ามาส่งให้กับเราที่ร้านด้วยตัวเอง ทำให้พี่กับน้องเล็กมีเวลาช่วยงานที่ร้านมากขึ้น” หลี่หยุนตอบน้องสาวอย่างมีความสุขเช่นกัน
หลี่เยว่ซินยิ้มและบอกกับครอบครัว “อย่างนั้นก็ดีแล้วค่ะ อีกไม่กี่วันมู่ชงกับเสี่ยวเหม่ยก็จะย้ายเข้าหอพักแล้ว และหนูกับเฉินอวี้ก็คงจะยุ่งกับการเตรียมเปิดร้านของตัวเองเหมือนกัน”
“พี่สาวจะเปิดร้านขายอาหารแบบไหนหรือครับ” หลี่เฉินถามขึ้น
“หนูคิดว่าจะเปิดเป็ร้านขายอาหารง่ายๆ และขายอาหารว่างตอนบ่ายค่ะ” หลี่เยว่ซินพูดถึงแผนการของเธอต่อครอบครัว “ร้านจะเปิด่เช้าและปิดเวลาบ่ายแก่ๆ น่ะค่ะ เพราะหนูกับเฉินอวี้ทำร้านเพียงแค่สองคน จึงอยากเผื่อเวลาพักผ่อนไว้ด้วย หรือแม้แต่ในอนาคตอาจจะชวนพี่ใหญ่และน้องเล็กไปเรียนภาคค่ำด้วยกัน อันนี้เป็ความคิดของเฉินอวี้น่ะค่ะ”
หลี่เยว่ซินกับจางเฉินอวี้เคยพูดคุยกันก่อนหน้านี้ เพราะ่ที่ชายหนุ่มอยู่ใน่ปรับตัวและศึกษาเื่ราวต่างๆ ของยุคสมัยนี้ เขาเห็นว่าการศึกษาเป็สิ่งสำคัญ เ้าของร่างเดิมของเขาเป็คนเรียนหนังสืออยู่ในระดับพอใช้ ส่วนหลี่เยว่ซิน เขาเห็นว่าเธอมีความรู้ความสามารถมากกว่าคนในยุคนี้อยู่แล้ว เพราะเธอข้ามเวลามาจากอนาคต เพียงแต่เขารู้สึกเสียดายถ้าหากเธอจะหยุดเรียนไปทั้งอย่างนี้
เขากับเธอจึงตกลงกันว่าจะเดินกันคนละครึ่งทาง โดยจะเปิดร้านขายอาหารตามความ้าของหลี่เยว่ซิน และจะไปเรียนภาคค่ำด้วยกันตามความ้าของจางเฉินอวี้ หลี่เยว่ซินจึงเสนอว่าจะให้พี่ชายและน้องชายไปเรียนด้วยกัน เพราะพวกเขาเปิดกิจการเป็ของตัวเองอย่างน้อยความรู้เื่บัญชีก็เป็สิ่งสำคัญ ทั้งจางเฉินอวี้และหลี่เยว่ซินต่างเห็นด้วยกับข้อเสนอของกันและกัน และตกลงกันว่าต้องรอให้กิจการของตนเองและของบ้านหลี่สามารถจัดการให้ลงตัวกว่านี้เสียก่อน
“พี่สาว ผมไม่เรียนได้ไหมครับ” หลี่เฉินพูดอย่างขอความเห็นใจ
“อันที่จริง น้องเล็กก็เป็คนที่เรียนหนังสือดีคนหนึ่ง เพียงแต่ขาดความขยันไปบ้าง แต่ความคิดนี้ของพวกเธอ พี่ใหญ่ค่อนข้างเห็นด้วย พี่คิดว่าเราต้องพัฒนาตัวเองต่อไป” หลี่เฉินกล่าวสนับสนุนน้องสาวของเขา
“น้องเล็ก นายไม่คิดว่านี่เป็เื่ที่ดีหรือ พวกเราไปเรียนด้วยกัน นายจะได้มีเพื่อน อีกอย่างหนึ่งพวกเรายังช่วยดูแลนายได้อีกด้วยนะ” จางเฉินอวี้โน้มน้าวหลี่เฉินอีกแรง
“จริงอย่างที่พี่ใหญ่กับพี่เขยว่านั่นล่ะครับ แต่พวกพี่ต้องช่วยผมด้วยนะครับ” หลี่เฉินรับปากและขอร้องพวกเขา
หลี่เยว่ซินคิดว่าความคิดนี้ของจางเฉินอวี้ก็มีเหตุผล เธอเคยเรียนมหาวิทยาลัยในภพที่แล้วมาก็จริง แต่เื่การจัดการบัญชีเธอไม่ได้มีความรู้ในด้านนี้เลย เธอควรที่จะต้องศึกษาเื่เหล่านี้เพิ่มเติมด้วย แต่นั่นก็เป็เื่ของอนาคต เธอต้องรอให้กิจการของเธอและของครอบครัวหลี่ลงตัวกว่านี้เสียก่อน
ทุกคนพูดคุยกันได้สักพัก จางเฉินอวี้ หลี่เยว่ซิน มู่ชง และหลินเสี่ยวเหม่ยก็ขอตัวกลับ โดยพวกเขาบอกว่าั้แ่วันพรุ่งนี้จะไม่ได้มาช่วยงานที่ร้านแล้ว เพราะต้องเตรียมการสำหรับกิจการของพวกเขาเอง ส่วนมู่ชงและหลินเสี่ยวเหม่ยก็ต้องเตรียมตัวย้ายเข้าหอพักเพราะใกล้เปิดภาคเรียนแล้ว แต่หลี่เยว่ซินก็บอกกับครอบครัวของเธอว่าหากมีปัญหาอะไรก็ให้ไปหาพวกเขาได้
……………………………………………………….
เช้าวันนี้หลังทานอาหารเสร็จ จางเฉินอวี้ และหลี่เยว่ซิน เตรียมตัวไปส่งมู่ชงและหลินเสี่ยวเหม่ยเข้าหอพัก โดยใช้จักรยานสองคันไปส่ง
“พวกเธอเตรียมของกันครบแล้วใช่ไหม” หลี่เยว่ซินถามย้ำกับเพื่อน
“ไม่มีอะไรเพิ่มเติมแล้วล่ะ ขอบใจเธอทั้งสองคนมากนะ” หลินเสี่ยวเหม่ยกล่าวกับเพื่อน
“พวกเธอไม่จำเป็ต้องลำบากไปส่งพวกเรา” มู่ชงพูดขึ้น
“ฉันอยากไปดูว่าสถานที่ที่พวกเธอจะไปอยู่เป็อย่างไร อีกอย่างหนึ่งฉันจะมอบจักรยานสองคันนี้ไว้ให้พวกเธอใช้คนละหนึ่งคัน” หลี่เยว่ซินบอกกับเพื่อนของเธอ
“จักรยานหรือ!!! ไม่จำเป็หรอกเยว่ซิน ฉันไม่จำเป็ต้องใช้มันในเวลานี้” หลินเสี่ยวเหม่ยรีบปฏิเสธ
“ฉันขอบใจในความหวังดีของเธอนะ แต่ฉันรับคงรับไว้ไม่ได้” มู่ชงปฏิเสธและกล่าวอธิบายต่อ
“พวกเธอไม่ต้องเกรงใจฉันขนาดนั้นหรอก จักรยานสองคันนี้เฉินอวี้ซื้อมาได้ในราคาที่ถูกมาก ฉันไม่ได้ให้พวกเธอเปล่าๆ นะ ฉันจะขายให้พวกเธอคันละ 150 หยวน” เพราะถึงอย่างไรจักรยานนี้เธอก็นำออกมาจากมิติ จะขายราคานี้ก็ไม่ถือว่าขาดทุน
“พวกฉันไม่มีเงินก้อนใหญ่ขนาดนั้นหรอก” หลินเสี่ยวเหม่ยยังปฏิเสธต่อ
“ฉันจะให้พวกเธอจ่ายให้ฉันในภายหลังเมื่อพวกเธอพร้อม จะเป็เงินก้อนเดียวก็ว่าทยอยจ่ายก็ได้ ฉันคิดว่าหากพวกเธอมีจักรยานใช้มันจะทำให้พวกเธอสะดวกขึ้น อย่างน้อยก็เวลาที่มาเยี่ยมพวกฉันอย่างไรล่ะ” หลี่เยว่ซินอธิบาย
“ถ้าอย่างนั้นฉันก็ขอบใจเธอ แล้วพวกฉันจะทยอยจ่ายให้เธอจนครบ” เมื่อเห็นว่าปฏิเสธความตั้งใจของหลี่เยว่ซินไม่ได้ มู่ชงจึงตอบรับ
เมื่อส่งเพื่อนทั้งสองเข้าหอพักเรียบร้อยแล้ว จางเฉินอวี้และหลี่เยว่ซินก็ปั่นจักรยานไปรอบเมือง โดยมีจางเฉินอวี้แนะนำสถานที่ต่างๆ ให้เธอรู้จัก หลี่เยว่ซินนั่งซ้อนท้ายจักรยานและฟังเขาเล่าสิ่งต่างๆ ให้ฟังอย่างเพลิดเพลิน และคิดในใจว่าทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเข้าที่แล้ว ชีวิตในวันข้างหน้าของเธอต้องมีความสุขอย่างแน่นอน
130
