ตุบ ! ฟู่ ~
ร่างวรรณชัยนอนลงไปกับพื้นห้อง ตอนนี้เขาไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้นมาด้วยซ้ำ ที่เขาทำได้ในตอนนี้ก็เพียงแค่หายใจเช้าออกอย่างหนักอยู่กับพื้นเท่านั้น เหมือนว่าหากหยุดสูดลมหายใจเข้าไปเข้าอาจตายได้เลย
หน้าอกของวรรญชัยกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนักจากการหายใจเข้าออก สถานะการณ์นี้ดำเนินไปกว่าครึ่งชั่วโมง ก่อนที่วรรณชัยจะสามารถยันตัวเองขึ้นจากพื้นได้ แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังไม่หยุดหายใจหอบและถี่
เมื่อลุกขึ้นมาได้แล้ว และมั่นใจแล้วว่าเขาสามารถผ่านพ้น่เวลาอันแสนเ็ปมาได้ วรรณชัยจึงเปิดหน้าต่างสถานะของเขาขึ้นมาดูเพื่อความแน่ใจ
*
ชื่อ : วรรณชัย พิทักษ์กุล
อาชีพ : ผู้ใช้หุ่นไม้สี่ทิศ
ระดับ : D ( เลื่อนระดับ )
เลเวล : 1
ขั้น : 0
ความแข็งแกร่ง : 41 (+51)
ป้องกัน : 33(+10) (+17)
ความเร็ว : 52 (+20)
ความอึด : 39
มานา : 94(+20)
แต้มิญญา : 4
สกิลใช้งาน : สวมใส่ , เรียกขาน , ผสานิญญา , เรียกหุ่นไม้(ผนึก) [เงื่อนไขการปลดผนึก]
สกิลติดตัว : -
สกิลแฝงเร้น : พื้นฐานอย่างก้าวดอกบัว , พื้นฐานเพลงดาบสายน้ำไหลริน , แบ่งความคิดออกเป็สอง , ฟื้นฟูาแ , ฟื้นฟูมานา , หัวใจมานา , กายทรหด
*
แบ่งความคิดเป็สอง [ใช้งาน] : สามารถทำสองอย่างพร้อมกันได้แม้ว่าทั้งสองอย่างนั้นจะต่างกันมากก็ตาม
( วิธีได้รับ เรียนรู้จากหนังสือสกิล , ทำสองอย่างที่มีแรงกดดันต่อจิตใจและความคิดพร้อมกันเป็เวลา 7ชั่วโมง )
ฟื้นฟูาแ(เรียนรู้) [ติดตัว] : เมื่อร่างกายได้รับาเ็จะรักษาตัวเองในด้วยการดึงมานาจากภายนอกเข้ามารักษา
ผล : ระดับ(เรียนรู้) สามารถรักษาาแที่มีขนาดเล็กมากเท่านั้น เช่นแผลถลอกต่างๆ
( วิธีการได้รับ เรียนรู้จากหนังสือสกิล , ดื่มน้ำยาฟื้นฟูาแค่อยๆรักษาาแตนเอง พร้อมกับอัดมานาเข้าไปที่าแเพื่อให้ร่างกายจดจำและทำการรักษาตนเองตามสัญชาตญาณจากการดึงมานาเข้ามารักษาเป็เวลา4ชั่วโมง )
ฟื้นฟูมานา : อันตราการฟื้นฟูมานาเพิ่มขึ้นจากการดึงมานาจากภายนอกเข้ามาเติมเต็ม
ผล : ระดับ(เรียนรู้) ฟื้นฟูมานา1/20วินาที
( วิธีการได้รับ เรียนรู้จากหนังสือสกิล , ดึงมานาจากภายนอกเข้ามาเติมเต็มมานาที่เสียไปเป็เวลา12ชั่วโมง )
หัวใจมานา : ขยายแหล่งกักเก็บมานาและเพิ่มความแข็งแรงทนทานแก่แหล่งกักเก็บมานา
ผล : ระดับ(พื้นฐาน) +20มานา และเพิ่มความแข็งแรงให้กับหัวใจที่เป็แหล่งกักเก็บมานา
( วิธีได้รับ ดึงมานาจากร่างกายเข้าไปเสริมที่หัวใจอย่างสม่ำเสมอโดยที่ไม่อาจขาดตอนได้ เป็เวลา12ชั่วโมง )
กายทรหด ( เรียนรู้ ) : เพิ่มพลังป้องกันให้กับเ้าของ
ผล : ระดับ(เรียนรู้)เพิ่มป้องกัน+10
( วิธีได้รับ ทำให้ร่างกายของตนเองบอบช้ำซ้ำๆอย่างต่อเนื่องและทำการรักษาอย่างต่อเนื่อง ร่างกายจะค่อยๆจดจำอาการาเ็และสร้างิัที่แข็งแกร่งขึ้นมารองรับ)
เมื่อวรรณชัยเห็นสกิลแฝงเร้นทั้งหมดที่เขาได้รับมารอยยิ้มปิติยินดีก็ปรากฎขึ้นบนใบหน้าของเขา สกิลเหล่านี้ที่เขาได้รับมาล้วนแล้วแต่เป็ของดีทั้งนั้น สกิลเหล่านี้สามารถเพิ่มระดับของตนเองได้ !
สกิลแฝงเร้นของวรรณชัยตอนนี้ส่วนมากอยู่ที่ขั้น(เรียนรู้) การจะทำให้สกิลเพิ่มระดับได้ก็คือการใช้งานพวกมันซ้ำๆ เมื่อค่าประสบการของสกิลนั้นๆถึงระดับของมัน มันก็จะเลื่อนระดับขึ้นเองโดยอัตโนมัติ
แต่ก็ใช่ว่าการเลื่อนระดับของสกิลจะใช่เื่ง่ายๆ แม้ว่าใน่แรกๆมันจะง่ายก็ตามแต่่หลังๆเรียกว่าแทบกระอักเืกันเลยก็ว่าได้ ส่วนมากตอนที่ยังเป็เกมอยู่ผู้เล่นมักจะเรียนรู้สกิลจนถึงระดับต่ำเท่านั้น ก่อนจะหยุดเพิ่มพวกมัน
และมุ่งเน้นเพิ่มไปที่สกิลที่เกี่ยวข้องกับอาชีพของตนเองเสียมากกว่า ส่วนของวรรณชัยเองหากเรียนรู้สกิลพวกนี้ไปถึงระดับต่ำแล้ว เขาเองก็คงจะมุ่งเน้นไปที่สกิลหัวใจมานากับฟื้นฟูมานาเป็หลัก เพราะเขาคงไม่มีเวลามากพอที่จะเพิ่มระดับสกิลทั้งหมดให้ขึ้นไปยังระดับสูงสุดได้
วรรณชัยมองไปที่มานาของตน เมื่อเห็นว่ามานาของเขาไปเตะที่100แล้วเขาก็ยิ้มอย่างเบิกบานใจ เท่านี้ก๋เพียงพอต่อความ้าขั้นต่ำแล้ว
จากนั้นเขาก็มองไปที่บรรทัดสุดท้าย ที่เขียนว่าาเ็ภายใน น้ำยาฟื้นฟูาแขวดเล็กที่เขาขอผู้เป็พ่อมา มันมีประสิทธิภาพเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ไม่อาจรักษาาแขนาดใหญ่ได้ทำได้เพียงประคับประคองาแให้คงที่ไม่อาจนักษาอย่างรวดเร็ว
ส่วนที่ว่าทำไมเขาถึงดื่มมันลงไปนั่นก็เพื่อประคองอาการาเ็ของเขาไม่ให้าเ็มากเกินไปกว่านี้ หากเขาไม่ได้ดื่มยาฟื้นฟูนี้เข้าไป าแของเขาคงจะหนักกว่านี้อย่างแน่นอน
" พักผ่อนสักพักก็แล้วกัน" ว่าแล้ววรรณชัยก็พาร่างอันอ่อนแรงของตนเองกลับขึ้นไปนอนบนเตียง ทันทีที่ขึ้นมาถึงบนเตียงเขาก็ผลอยหลับไป
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปแค่ไหนแล้ว วรรณชัยก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการงัวเงียแต่ก็รู้สึกสดชื่นเป็อย่างมาก เขายังคงเห็นว่าฟ้ายังมืดอยู่ เมื่อเป็ดังนั้นวรรณชัยก็ค่อยๆลุกขึ้นจากเตียง ก่อนจะค่อยๆเปิดประตูออกไป ไม่แม้แต่จะล้างหน้าล้างตา
วรรณชัยค่อยๆมุ่งหน้าไปยังห้องครัวอย่างช้าๆ เพื่อที่จะหาอะไรทานเพราะตอนนี้เขาหิวมาก !!
โคลกคลาก ~
เมื่อคิดถึงอาหารท้องของวรรณชัยก็ร้องออกมาเสียงดัง ครั้งก่อนเขาเคยเดินมาที่ห้องครัวแล้วดังนั้นเขาจึงสามารถหาทางมาที่ห้องครัวเองได้โดยไม่ต้องถามทางกับใคร
เมื่อเขาไปในห้องครัวแล้ววรรณชัยก็เลือกอาหารที่ยังเหลืออยู่ออกมากิน ในโลกนี้แม้จะไม่มีตู้เย็นอยู่เหมือนโลกก่อนของวรรณชัย แต่ก็มีสิ่งของที่ใช้ถนอมอาหารอยู่เช่นกัน
แต่ประสิทธิภาพของมันก็ไม่ได้ดีเท่ากับตู้เย็นในโลกก่อนของเขา มันสามารถถนอมอาหารได้เพียงไม่นานเท่านั้น วรรณชัยเลือกอาหารขึ้นมาทาน เขาใช้เวลาทานไปสักพักหนึ่ง เนื่องจากเขานั้นหิวมาก !
" ยังมืดอยู่เลยแฮะ ทำอะไรดีต่อ ?" หลังทานอาหารเสร็จแล้ว เห็นว่าฟ้ายังคงไม่สว่าง วรรณชัยก็อยากหาเื่มาทำเพื่อฆ่าเวลา เขาจะไปหาข้อมูลของโลกใบนี้ในห้องสมุดตอนนี้ก็ไม่ได้ เพราะมันปิดแล้ว
ส่วนห้องสมุดภายในคฤหาสน์ตอนนี้ทุกคนก็หลับแล้วเช่นกันและบวกกับเขาไม่รู้จักทางจึงได้ตัดทิ้งไป
" ไปเดินเล่นย่อยอาหารก็แล้วกัน ถือว่าเป็การสำรวจคฤหาสน์ไปด้วยในตัว" เมื่อคิดได้ดังนั้นวรรณชัยก็ยืนขึ้นก่อนจะนำจานที่เขาทานจนเสร็จแล้วไปล้าง ก่อนจะค่อยๆเดินออกจากห้องครัวไป
วรรณชัยเดินสำรวจบ้านอยู่ประมาณครึ่งชั่วโมง เขาก็พอจะรู้เส้นทางของคฤหาสน์คร่าวๆแล้ว เมื่อเห็นว่าแม้จะเดินต่อไปก็ไม่ได้อะไรเขาจึงเดินไปเปิดประตูระเบียงออกก่อนจะเดินออกไปดูวิวของคฤหาสน์ในยามค่ำคืน
วรรณชัยมองไปโดยรอบเขาก็เห็นทหารเวรยามเดินไปมา เห็นแบบนั้นแล้วเขาก็พยักหน้า การป้องกันของคฤหาสน์นี้ก็ไม่ได้หละหลวมมากจนเกินไป ยังคงมีเวรยามคอยเฝ้าอยู่
สายตาของวรรณชัยสอดส่องไปทั่วทั้งคฤหาสน์ และเป็ตอนนั้นเองที่เขาเห็นว่ามีบางสิ่งผิดแปลกไป เขาพบกับเงาดำเงาหนึ่งกำลังพุ่งไปมาอยู่ภายในเงาของต้นไม้
" นี่…" คิ้วของวรรณชัยขมวดเข้าหากัน เพราะเขาสามารถมองเห็นใบหน้าของเงาดำนั้นได้อย่างชัดเจน เธอไม่ใช่ใครที่ไหนเลยนอกไปเสียจากสาวใช้ผู้ที่พาเขาไปยังห้องครัวคนนั้น !
" เจอตัวแล้ว… ดึกดื่นแบบนี้ไปทำอะไรตรงนั้นแถมทำตัวลับๆล่อๆอีก ไหนขอดูหน่อยซิว่าชื่ออะไร"
วรรณชัยมองไปยังสาวใช้คนนั้นพลางตรวจสอบเธอ
*
ชื่อ : มณีนิล ผ่องใส
สายเื : วิฬาร์เงาจันทร์
ระดับ : C
เลเวล : 75
ความแข็งแกร่ง : 141
ป้องกัน : 138
ความเร็ว : 201 (+310.5)
ความอึด : 141
มานา : 142
แต้มิญญา : 50
สกิลใช้งาน : จันทร์เสี้ยว
สกิลติดตัว : ผสานเงา , เท้าแมว
สถานะ : สุขภาพดี
*
วรรณชัย " (°0°) "
ปากของวรรณชัยอ้าค้างเมื่อเห็นตัวเลขค่าสถานะของสาวใช้คนนี้ ! ความเร็วของเธอแตะไปถึงถึง500แล้ว !! หากความเร็วของเธอถึง1,000เมื่อไหร่เธอก็สามารถเดินเหินบนอากาศได้เหมือนกับเทพเซียน !
เธออยู่ห่างจากค่าสถานะนั้นไม่ไกลมากนัก ! นี่มันมากเกินไปสำหรับสาวใช้แล้ว ! " สายลับเหรอ ?"
เมื่อความคิดของเขามาถึงตรงนี้วรรณชัยก็ก้มตัวลงไปซ่อนอยู่ตรงที่กั้นระเบียงทันที เมื่อคิดมาถึงตรงนี้หัวใจของวรรณชัยก็เต้นรัวเร็ว ตอนนี้เขาไม่สามารถเทียบกับเธอได้เลย ไม่ว่าจะทางไหนก็ตาม !!
เมื่อคิดได้ดังนั้นเหงื่อเย็นก็ผุดออกมาจากหน้าฝากและแผ่นหลังของวรรณชัย เขาไม่อยากจะคิดถึงเื่ก่อนหน้านี้เลยว่าหากเธอไม่พอใจเขาที่เขาใช้ให้เธอพาไปห้องครัว หากเธอเกิดความคิดที่จะสังหารเขาขึ้นมามันจะเป็ยังไง ? ไม่อยากจะคิดเลยว่ามันจะเป็ยังไง
แม้แต่เ้าเมืองที่เลื่อนระดับมาเป็C+แล้วก็ตาม แต่เขาก็ยังเติบโตไม่เท่าสาวใช้คนนี้เลย ! วรรณชัยไม่คิดที่จะอยู่ตรงนี้อีกจึงค่อยๆคลานเข้าไปในคฤหาสน์ เมื่อเข้ามาแล้วเขาก็ค่อยๆปิดประตูลงอย่างช้าๆ
" ฮู้ ~ เธอเป็ตัวอะไรกันแน่ ? ทำไมถึงแข็งแกร่งได้ขนาดนี้ ? เ้าเมืองยังอ่อนแอกว่าอีก ! อ่อนแอกว่ามากหลายเท่าเลยหากเทียบกับก่อนหน้านี้ที่เขายังไม่เลื่อนระดับ ! " วรรณชัยไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้โผล่มาจากไหน และโผล่มาได้ยังไง
แต่ที่แน่ๆก็คือเขารู้ว่าเธอจะต้องมาจากองกรณ์ลับจากที่ไหนสักแห่งอย่างแน่นอน ไม่อย่างงั้นเธอคงจะไม่แข็งแกร่งมากขนาดนี้ " แล้วคนแข็งแกร่งมากขนาดนี้มาทำอะไรที่เมืองชายแดนที่มีเ้าเมืองเป็แค่ระดับDกัน ?"
นั่นคือสิ่งที่ยังคงค้างคาใจวรรณชัยอยู่ แต่เขาก็ไม่อยากจะคิดถึงมันมากนักในตอนนี้ เมื่อเข้ามาได้แล้ววรรณชัยก็อัญเชิญหุ่นไม้สี่ทิศออกมา ก่อนจะแง้มประตูระเบียงออกเล็กน้อย
ฟุบ ~
เงาเส้นหนึ่งพุ่งออกไปจากระเบียงคฤหาสน์ ก่อจที่มันจะลงไปตรงพื้นพื้นข้างหน้าไม่ไกล จากนั้นมันก็พุ่งไปอรกหลายครั้ง ก่อนจะหายลับตาไป เมื่อวรรณชัยเห็นว่าหุ่นไม้สี่ทิศออกไปแล้ว เข้าก็ปิดประตูระเบียงอย่างรวดเร็ว กลัวว่าหญิงสาวคนนั้นจะสังเกตเห็น
ตอนนี้เขายังออกไปไหนไม่ได้ วรรญชัยจึงทำได้เพียงส่งหุ่นไม้สี่ทิศออกไปจากเมือง เพื่อไปล่าอสูรเพิ่มเลเวลให้กับเขาโดยเร็วที่สุดเท่านั้น
ในตอนแรกเขาคิดว่าแค่ในระดับที่เป็อยู่ตอนนี้เขาก็สามารถเอาตัวรอดจากคนในเมืองนี้ที่มีผู้บัญชาการเป็แค่คนแระดับE-Dได้แล้ว แต่เขาก็ไม่ได้คาดคิดเลยว่า เพียงแค่มาถึงเมืองแค่วันเดียวเขาก็พบตอเข้าเสียแล้ว
ดังนั้นเขาจึงไม่คิดเสียเวลาอีก จึงส่งหุ่นไม้สี่ทิศออกไปล่าอสูรเพิ่มระดับให้ตนเอง เมื่อถึงตอนเช้าเขาก็จะเข้าไปในห้องสมุดเพื่อที่จะหาความรู้ของโลกใบนี้มาประดับสมองของเขา
วรรณชัยเดินกลับไปที่ห้องนอนของตนเอง ก่อนจะไปนั่งที่โต๊ะทำงานภายในห้องของเขา จากนั้นเอากระดาษออกมาพร้อมกับปากกาหมึกซึมที่อยู่ในลิ้นชัก เขาต้องวางแผนว่าเขาจะต้องทำอะไรบ้างในแต่ละวัน
เพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องเสียเวลา โดยเริ่มั้แ่พรุ่งนี้เป็ต้นไปคือการเข้าห้องสมุดเพื่อไปหาความรู้ของโลกนี้ หลังจากเรียนรู้ได้พอประมาณแล้วเขาค่อยไปเรียนรู้การแกะสลักไม้
แม้เขาพอจะมีความรู้และเคยทำมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนตอนอยู่ในเกม แต่ในโลกจริงนี้เขายังไม่เคยทำมันจริงๆเลย เพราะฉะนั้นเข้าจึงต้องไปเรียนรู้เพิ่มเติมเพื่อทำใฟ้ร่างกายของเขาค่อยๆฟื้นฟูความรู้สึกและฝีมือที่เคยมีกลับมา
หลังจากคิดเื่ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ววรรณชัยก็ลงไปนอนบนเตียง เพื่อรอให้ถึงพรุ่งนี้เร็วๆ
.
.
.
ย้อนกลับไปเมื่อ3วันก่อนหน้านี้
ภายในดันเจี้ยนของตระกูลพิทักษ์กุล ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งมาโผล่ยังพื้นที่บริเวณพุ่มหญ้ากว้างสุดลูกหูลูกตา
มองดูแล้วชายคนนี้มีเรือนผมเป็สีเขียวอมดำ ใบหน้าคมและหล่อเหลา เปลือกตาทั้งสองข้างปิดสนิท ตามเนื้อตามตัวเต็มไปด้วยาแ แม้แต่ใบหน้าของเขาก็เช่นกัน เรียกได้ว่าาเ็สาหัสมาก ไม่ต่างจากคนตายเลยก็ว่าได้
พอมองดูดีๆแล้วรูปร่างหน้าตาของชายคนนี้ก็เหมือนกับวรรณชัยไม่มีผิด จะต่างกันก็เพียงแค่ว่าชายคนนี้มีผมที่ออกไปในทางสีเขียวเสียส่วนใหญ่แต่ก็มีอมดำอยู่ ส่วนของวรรณชัยนั้นเป็สีดำสนิท
เป็ตอนนี้เองที่เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหัวของชายคนนี้
[ ทำการเชื่อมต่อกับระบบสำเร็จ ! ]
[ ทำการปรับเปลี่ยนโครงสร้างร่างกายพื้นฐานเสร็จสิ้น ]
[ ทำการเชื่อมโยงข้อมูลพื้นฐานเข้ากับระบบเสร็จสิ้น ทำการประเมินเสร็จสิ้น ]
[ ทำการประมวลผลรางวัลการทดสอบเริ่มต้น..]
[ การประมวลผลเสร็จสิ้น ! การให้คะแนนจะนับจากผลการกระทำของผู้เข้าทดสอบทุกท่านที่มีผลต่อการทดสอบแรก ]
[ ทำการประเมินเสร็จสิ้น ! ]
[ จะทำการส่งมอบของรางวัลในอีก 59 วินาที ]
[ 0 .. การมอบรางวัลเสร็จสิ้น ]
[ ยินดีด้วย ! ท่านได้รับรางวัลจากการทดสอบเริ่มต้น ท่าน้าที่จะเปิดรับของรางวัลหรือไม่ ? ]
[ ระบบตรวจพบความเสียหายที่อาจเป็อันตรายต่อชีวิตผู้เล่น ]
[ ระบบจะทำการหักของรางวัลบางส่วนออกไป เพื่อนำมาเป็สิ่งแลกเปลี่ยนกับการรักษาาแให้กับผู้เล่น ]
[ เริ่มประมวลผลรางวัลใหม่เนื่องจากตรวจพบคลื่นความถี่ที่ไม่ตรงกับของเดิม ระบบจะทำการประมวลและมอบรางวัลที่เหมาะสมแก่ตัวผู้ใช้ ]
วุบ ~
ร่างที่คล้ายกับร่างของวรรณชัยเรืองแสงสีเขียวอมเหลืองขึ้นมาครู่หนึ่งก่อนที่มันจะค่อยๆหายไป
กึ่ก ~
ร่างที่คล้ายกันกับวรรณชัยกระตุกเล็กน้อย ก่อนที่เปลือกตาของเขาจะขยับไปมาเล็กน้อย จากนั้นไม่นานเปลือกตาของเขาก็เปิดออก เผยให้เห็นนัยตาสีเขียวอมดำที่ไม่ต่างจากสีผมของเขามากนัก
[ ยินดีด้วย ! ท่านได้รับรางวัลสูงสุดจากผลงานที่ท่านได้ทำไว้ก่อนที่ระบบจะเปิดตัวอย่างสมบูรณ์ ]
[ ท่าน้าที่จะเปิดใช้รางวัลหรือไม่ ? ]
เสียงของระบบดังขึ้นในหัวของชายคนนั้น ก่อนที่เขาจะค่อยๆยันตัวขึ้นมา พร้อมกับนำเมือไปกุมที่หัวเป็การบรรเทาความเจ็บที่เกิดจากอาการช็อคของสมองที่ยังคงตามเหตถการณ์ไม่ทัน
" นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับข้า ? เปิด ? เปิดอะไร ? " ทันทีที่ร่างนั้นพูดคำว่า'เปิด' แสงสีรุ้งก็ส่องสว่างขึ้นมาตรงหน้าของเขา
" แสงนี่…" ร่างนั้นเหมือนจะประมวณสิ่งที่เกิดกับตัวเองไม่ทัน เขาจึงมองดูแสงที่สว่างตรงหน้าตนเองด้วยสีหน้ามึนๆดั่งร่างไร้ิญญา
[ ยินดีด้วย ! ท่านได้รับน้ำยาย้อนรอยสายเื*1 ]
[ ยินดีด้วยท่านได้รับน้ำยาเปลี่ยนโครงสร้างสายเื *1 ]
[ ยินดีด้วย ! ท่านได้รับน้ำยาเพิ่มสเถียรภาพสายเื*10 ]
[ ยินดีด้วย ! ท่านได้รับน้ำยาปรับโครงสร้างร่างกาย*10 ]
[ ยินดีด้วย ! ท่านได้รับน้ำยาปรับโครงสร้างอวัยวะภายใน*10 ]
[ ยินดีด้วย ! ท่านได้รับน้ำยาเพิ่มความเข้มข้นของสายเื*10 ]
[ ยินดีด้วยท่านได้รับแหวนแห่งรักนิรันดร์… ]
.
.
.