ทันทีที่กลับเข้ามาถึงห้องพักในโรงแรมแบรดก็ก้มลงจูบตรงต้นคอเธออย่างรวดเร็ว กระซิบเสียงแหบพร่า
“ผมว่ามันเป็ธรรมเนียมที่เ้าสาวจะต้องใช้ห้องน้ำก่อนใช่ไหมเพราะฉะนั้นผมจะใช้หลังคุณนะสาวน้อย”
กระเป๋าเดินทางของเธอวางอยู่บนที่ตั้งใกล้ประตูห้องน้ำขณะที่หยิบมันขึ้นมาเชียล่าเริ่มเกิดความลังเลไม่แน่ใจนี่มันไม่ใช่คืนแต่งงานอย่างที่เธอวาดภาพเอาไว้เลย แบรดแสดงท่าว่าเป็คนแปลกหน้ามากกว่าจะเป็คนรักแต่ขณะนี้มันก็สายเกินกว่าจะมาคิดอะไรแล้ว
ทันทีที่ขึ้นจากอ่างอาบน้ำเธอก็รีบเติมเครื่องสำอางและหวีผมสีทองเข้มในกระเป๋าเดินทางใบนี้มีชุดนอนติดมาเพียงแค่ชุดเดียว เธอรีบสวมคลุมลงทางศีรษะเสื้อนอนแสนสวยตัวนั้นประดับด้วยลูกไม้และจีบรัดรูปทรงอย่างประณีตมีสายเส้นบางคล้องอยู่ตรง่ไหล่ติดอยู่กับเสื้อลูกไม้โปร่งตัวนอกที่เป็สีฟ้าเทอคว๊อยซ์
เธอพยายามต่อสู้กับอาการเสียวแปลบที่เกิดขึ้นในช่องท้องขณะเปิดประตูห้องน้ำก้าวเข้าไปในห้องนอน แต่แล้วเชียล่าก็ถึงกับเย็นเยือกไปทั้งตัวก้าวขาแทบไม่ออกแบรดกำลังนั่งเหยียดขา มีขวดตากิล่ากับแก้วถืออยู่ในมือแต่ละข้างเขาถอดเสื้อแจ๊คเก็ตกับเนกไทออกแล้ว เสื้อเชิ้ตก็ปลดดุมออกจนหมดเส้นผมสีบลอนด์ยุ่งเหยิง สายตาเธอจับอยู่ที่ขวดเหล้าในมือของเขา
“ไปเอามาจากไหนคะนั่น?” เชียล่ารู้ว่ามันไม่มีเหล้าอยู่ในห้องนี้
“ก็สั่งมาน่ะสิ” ดวงตาคู่นั้นแม้จะหรี่ลงแต่ก็ยังตื่นตัว “มานั่งที่นี่เถอะ..ผมอยากดูคุณให้มันใกล้ๆหน่อย”
เชียล่าแข็งใจทำตามคำสั่งขาที่ก้าวเดินเข้าไปหาเขานั้น เหมือนจะเดินได้เองโดยสมองไม่ต้องสั่งการเธอเดินมาหยุดนิ่งอยู่เบื้องหน้าตรงสายตาเขา และแบรดก็ใช้สายตาสำรวจเรือนร่างตรงหน้าช้าๆระเรื่อยลงไปถึงรอยจีบของเสื้อนอนใต้เนินทรวง เลื่อนสายตาต่ำลงไปยัง่เอว่ท้องและสะโพกที่เห็นรางๆ อยู่ใต้เนื้อผ้าเยื่อไม้นั้น
“หมุนตัวสิ” เขาออกคำสั่ง
และเชียล่าก็พบว่าตัวเองปฏิบัติตามคำสั่งนั้นแต่โดยดีหัวใจเต้นรัวแรงเหมือนกระต่ายที่ตื่นกลัวเนื้อหนังตรงจุดศูนย์กลางของร่างกายเหมือนจะลื่นไหลตามสายตาของเขาไปด้วยมีความรู้สึกเหมือนตัวเองเป็สินค้าอย่างหนึ่งที่กำลังถูกตรวจตราอย่างละเอียดก่อนซื้อ ได้ยินเสียงขวดกับแก้วที่ถูกวางลงบนโต๊ะ
“ไม่เลวเลย” แบรมพึมพำออกมาขยำมือลงบนแก้มก้นของเธอ เชียล่ารู้สึกขยะแขยงกับััของเขาขึ้นมาทันทีมันไม่ได้มีมนต์เสน่ห์เหลืออยู่อีกต่อไป
“อย่าห่วงไปเลยน่า” เขาเปล่งเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ พรอ้มกับจับร่างเธอให้หมุนกลับมาหาวางมือลงตรงชายโครงด้านหนึ่ง ดึงผ้าลูกไม้โปร่งที่ปิดบังรอยจีบใต้ทรวงเล่น “ถึงยังไงผมก็ยังชอบหน้าอกสวยๆ ของคุณอยู่ดี”
“แบรด..อย่า..” เสียงห้ามของเธอสั่นพร่ารู้สึกคลื่นไส้กับกลิ่นเหล้าที่ระเหยออกมาทางลมหายใจร้อนๆ ที่ปะทะอยู่กับใบหน้า
มือข้างหนึ่งของเขาเคลื่อนไหวอยู่กับยอดทรวงของเธอที่ลางเลือนอยู่ใต้ลูกไม้นั้นเขายกชายเสื้อคลุมตัวนอกออกและลูบไล้ลงไปบนลูกไม้ จนเชียล่าสะท้านไปถึงไหล่พยายามจะเบี่ยงทรวงอกออกให้พ้นจากการััของเขา
“เสื้อสีฟ้าตัวนี้เซ็กซี่ที่สุดสงสัยจะซื้อมาแพงมากสินะ” เขาพูดขรึมๆ
“แล้วคุณชอบไหมล่ะ?” เชียล่าถามพลางสูดลมหายใจลึก พยายามอำพรางความรู้สึกไม่พอใจอย่างแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นจากความใกล้ชิดสนิทเนื้อของเขา
“ถ้าถามว่าชอบไหม..ก็ต้องตอบว่าชอบ..”เขาปล่อยมือลงเดินไปเติมเหล้าบนโต๊ะ “เห็นจะต้องซื้อไว้เปลี่ยนคืนละตัวด้วยซ้ำ”
“ไม่จำเป็หรอก” เธอยอกแสยงกับคำพูดคุยโวของเขา
“ใช่..คุณพูดถูก” เขายกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม แกล้มด้วยชิ้นมะนาวฝาน “เป็การดีที่สุดที่คุณจะไม่สวมใส่อะไรเลย”
“อย่าดื่มอีกเลยนะคะแบรด” เธอพูดเสียงหนักๆ
เขาชะงักแสดงความขุ่นเคืองออกมาให้เห็นทันที แต่แล้วก็ตวัดแขนโอบร่างเธอไว้
“พูดถูกอีกแล้ว จริงสินะทำไมผมจะต้องตั้งหน้าตั้งตาดื่มแต่ไอ้เหล้าบ้าๆ นั่นในเมื่อสามารถจะดื่มความหวานของเมียตัวเองได้”
เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ลมหายใจที่น่าสะอิดสะเอียนต้องจมูกเธอ เชียล่าเบือนหน้าหนีริมฝีปากเขาจึงพลาดไปถูกแก้มแทน แต่ดูเหมือนแบรดจะไม่ได้สังเกตเห็นเสียด้วยซ้ำ
ท่อนแขนที่โอบร่างนั้นรัดแน่นราวปลอกเหล็กเขาไซ้จมูกลงตรงหู..
“คุณไม่รู้บ้างเลยหรือฮันนี่ว่าคืนนี้ผมมีความสุขมากขนาดไหน?”
“อย่างนั้นเรอะ?” เชียล่าตวัดเสียงตอบชาเย็นไม่มีใครรู้ว่าเธอต้องใช้ความพยายามมากแค่ไนที่จะต้องทนอึดอัดอยู่ในอ้อมแขนของเขา
“ตอนบ่ายวันนี้ที่ผมสวมแหวนให้คุณคุณรู้ไหมว่าผมเหมือนก้าวเข้าไปอยู่ในโลกใหม่ทันที..คุณไม่รู้หรอกว่านะเชียล่า..ว่าโลกที่มันไม่มีเงินน่ะมันเลวร้ายและน่าทุเรศแค่ไหนตลอดชีวิตที่ผ่านมา ผมต้องเที่ยวจูบก้นใครต่อใครมาทั่วเพื่อให้ได้ในสิ่งที่อยากได้ต้องยอมทำงานสกปรกต่ำช้าทุกอย่าง เหน็ดเหนื่อยกับการที่จะต้องยกยอปอปั้นไอ้พวกห่าๆที่โรงแรมนั่นตลอดเวลา..เอาละ..ขณะนี้เมื่อผมได้คุณมาแล้วไอ้ชีวิตแบบนั้นมันก็จะกลายเป็ความหลังไปทั้งหมดผมไม่จำเป็ต้องทำอะไรอย่างนั้นอีกต่อไปแล้ว”
สีหน้าของเชียล่าเผือดซีดลงทันทีแต่แล้วเธอก็ระงับใจไว้ ความแดงซ่านที่เกิดขึ้นบนใบหน้าครั้งหลังนี้มันเหมือนเขาตบหน้าเธอแรงที่สุดและเชียล่าก็เพิ่งจะตระหนักว่านี่คือความเป็ตัวตนที่แท้จริงของแบรดซึ่งเธอไม่เคยเห็นมาก่อน
“จริงค่ะต่อไปนี้คุณจะไม่ต้องทำอย่างนั้นอีกแล้ว” เธอสะอึกกับคำตอบของตัวเองที่โพล่งออกไป
่แขนของแบรดที่โอบอยู่รอบ่ไหล่กลมกลึงเลื่อนลงโลมไล้เอาและสะโพก
“คุณนี่ไม่เพียงแต่จะมีใบหน้าสวยเท่านั้นนะแต่รูปร่างก็ชั้นหนึ่งเลย มันยั่วยวนเสียจนไม่น่าจะรอมาถึงคืนนี้เลย” ทั้งคำพูดและน้ำเสียงที่ใช้หยาบคายไม่น้อย
เชียล่ายกแขนที่ตกอยู่ข้างตัวดันร่างเขาให้ออกห่างพร้อมกับสะบัดตัวออกจากอ้อมแขนเขา
“แบรดฉันอยากจะพูดอะไรกับคุณสักหน่อย”
“ไม่มีเวลาจะพูดอะไรกันแล้วน่า”แววขบขันพราวอยู่ในดวงตาที่โลมเลียมอยู่กับร่างเกือบเปลือยของเธอ “คืนนี้มันคืนแต่งงานของเรานะ ซึ่งเราทั้งสองคนต่างก็รอกันมานานแล้วอยากจะให้มันถึงคืนนี้เสียทีนี่..ผมไม่เคยพบผู้หญิงคนไหนที่จะมานั่งหวงความบริสุทธิ์ผุดผ่องของตัวเองอย่างคุณเลยนะไม่น่าเชื่อเลยว่าคุณจะเป็คนชาเย็นแข็งกระด้างอย่างนี้”
“มันไม่ใช่เื่นั้นหรอกฉันเพิ่งจะคิดได้ว่าเราควรจะพูดจากันให้รู้เื่ก่อน” เธอพยายามใช้น้ำเสียงสุขุมพูดกับเขาอย่างมีเหตุผล ต่อสู้กับความระแวงแคลงใจที่กำลังเกิดขึ้น
“นี่มันเกิดเื่อะไรขึ้นมาอีกเล่า?”แบรดชักสีหน้าขึ้นมาทันที จับร่างเธอให้หันมาหา “ก็คุณอยากจะให้ผมนอนกับคุณมาตั้งนานแล้วไม่ใช่หรือ?”
เชียล่าขืนตัวไว้..
“ฉันไม่ได้เป็อะไร” เธอตอบเสียงขุ่น
สายตาของเขาจับอยู่ที่ต้นแขนที่สะบัดออกจากการเกาะกุม
“แต่คุณเคยชอบให้ผมกอดคุณไว้ไม่ใช่หรือไหนว่าทำให้ตื่นเต้นดีไง..ลืมแล้วหรือ?”
ใบหน้าที่ครั้งหนึ่งเชียล่าเคยเห็นว่ามีเสน่ห์เหลือหลายนั้นบัดนี้ดูเหมือนมันจะเปลี่ยนไปแล้ว เธอไม่ได้เกิดความรู้สึกตื่นเต้นไม่มีอารมณ์เร่าร้อนใดๆ เกิดขึ้นขณะที่เขาแตะต้องเนื้อตัวเธออีกและเธอเองก็ไม่เข้าใจการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับตัวเองเท่าๆกับที่ไม่เข้าใจในความเปลี่ยนแปลงของเขาได้
“คงเป็เพราะอารมณ์เ้าสาวละมัง”เชียล่าฝืนหัวเราะกลบเกลื่อนความหวาดหวั่นที่เกิดขึ้นในใจ “ฉันอยากจะให้คุณปฏิบัติต่อฉันให้มันดีกว่านี้สักหน่อยเท่านั้นค่ะ แบรด”
“อย่านะ..” ริมฝีปากเขาบิดเบี้ยวดูน่าเกลียดขึ้นมาทันที “คุณอย่ามายักท่าว่าจะไม่มีคืนนี้กับผมเลยชักจะล้อเล่นมากไปหน่อยแล้ว”
เขาตวัดร่างเธอขึ้นไว้ในอ้อมแขนอย่างหยาบคายมือไม้คลึงเคล้าลงไปอย่างรุนแรง เสื้อนอนผ้าเยื่อไม้บางๆเปรียบเสมือนิัอีกชั้นหนึ่งของเธอเท่านั้น เชียล่าแข็งไปทั้งตัวคลื่นเหียนจนแทบอาเจียนออกมา
“คุณ้าอย่างนี้ใช่ไหมล่ะ?”เขาพูดเสียงหนัก “แต่ก็คิดว่าตัวเองเป็สุภาพสตรีเกินกว่าจะยอมรับได้อย่างนั้นใช่ไหม?”
“ไม่ใช่อย่างที่คุณพูดเลยนะ”เชียร่าร้องเสียงแข็ง ธรรมชาติในกายเริ่มแสดงปฏิกิริยาออกมาและยังจำได้ว่าแบรดมีความสามารถที่จะปลุกเร้ามันได้ขนาดไหนเพียงแต่ว่าครั้งนี้ดูเหมือนเขาจะไม่ได้กังวลที่จะปลุกเร้าความปรารถนาของเธอให้ลุกโพลงขึ้นเท่านั้น
สายบางๆ ที่รั้งไหล่เสื้อนอนหลุดลงตามนิ้วตะเข็บด้านข้างขาดเมื่อแบรดกระชากตัวเสื้อออก และตะโบมลงไปบนทรวงอกไม่ใส่ใจกับเสื้อนอนที่หลุดร่วงลงไปกองกับพื้น
“แบรด..ฉันเจ็บนะ” เชียล่าร้อง ระบมไปทั้งเนินทรวง
แต่เขากลับกระชากผมจนหน้าหงายกระหน่ำจูบบ้าคลั่งลงไปบนริมฝีปากอย่างไม่ปรานีปราศรัยเชียล่าพยายามจะดันตัวเองออกขณะเดียวกันก็พยายามบังคับใจไว้ไม่ให้ทำอะไรที่เหมือนจะเป็การขัดขืนเขา
แต่เขากลับกระชากผมจนหน้าหงายกระหน่ำจูบบ้าคลั่งลงไปบนริมฝีปากอย่างไม่ปรานีปราศรัยเชียล่าพยายามจะดันตัวเองออกขณะเดียวกันก็พยายามบังคับใจไว้ไม่ให้ทำอะไรที่เหมือนจะเป็การขัดขืนเขา
เขาวางร่างเธอลงบนเตียงนอนทั้งที่ยังมีผ้าคลุมอยู่เชียล่าได้แต่นอนตัวแข็งดวงตาเบิกโพลงมองดูแบรดขณะปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากร่างกาย การกระทำของเขาต่อร่างกายของเธอในครั้งนี้รุนแรงเหมือนสัตว์มันทำให้สมองของเชียล่าเกิดความสับสน ไม่อยากเชื่อว่ามันจะเป็ความจริงมันเหมือนฝันร้ายที่น่าจะเกิดขึ้นกับผู้หญิงอื่นมากกว่าที่จะเป็ตัวเองเธออยากจะหลับตาลงเพื่อว่าเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งก็จะได้พบกับแบรดคนเดิมอย่างที่เคยฝันไว้และแต่งงานกับเขาแทนผู้ชายแปลกหน้าคนนี้
เปลือกตาของเธอหรุบลงแต่แล้วก็ต้องลืมขึ้น เมื่อแบรดทุ่มน้ำหนักตัวลงบนเตียงเชียล่ากล้ำกลืนเสียงร้องลงไว้ ขณะที่เขาเริ่มตะโบมโลมไล้ทรวงอกอีกครั้ง
24K
