บทที่ 30 เจอปัญหาใหญ่แล้ว
แม้ว่าเย่เทียนจะฟื้นฟูพลังไปได้มากแล้ว แต่เขาก็ทำได้แค่แสดงพลังออกมา 80% เท่านั้น ท้ายที่สุดแล้วพลังของเย่เทียนยังไม่ฟื้นฟูเต็มที่ และการบ่มเพาะพลังตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา เย่เทียนก็ไม่ได้เปลี่ยนพลังภายในทั้งหมดให้กลายเป็ปราณแท้จริง ปราณแท้จริงของเขายังคงอยู่ที่ระดับ 7 ขั้นก่อกำเนิด แม้ว่าพลังระดับนี้จะไม่น้อยแล้ว แต่ก็ยังห่างจากนักสู้ระดับสูงสุดของขั้นปลายอยู่มาก ไม่ต้องพูดถึงยอดฝีมือของราชวงศ์หลงเลย
ลูกน้องของหลงเฟยหยางเห็นเย่เทียนพุ่งเข้ามา พวกเขาต่างก็ชักอาวุธออกมาเข้าปะทะกับเย่เทียน น่าเสียดายที่พลังของพวกเขาเทียบกับเย่เทียนไม่ได้เลย เย่เทียนแค่ใช้พลังภายในสกัดการโจมตีของคนเ่าั้ไว้อย่างง่ายดาย เขาก็มาถึงต่อหน้าหลงเฟยหยางแล้ว
เมื่อเห็นเย่เทียนเข้ามาใกล้ตัว หลงเฟยหยางก็หน้าซีดด้วยความใ เขารีบะโลั่นแล้วเหวี่ยงหมัดเข้าใส่เย่เทียน เขาหวาดกลัวจริงๆ หากราชวงศ์หลงของพวกเขาพลาดท่าให้กับเย่เทียนในวันนี้ เขาคงไม่มีหน้าไปสู้หน้าใครอีกต่อไปแล้ว และเขาจะถูกราชวงศ์หลงตามล่าด้วย หากปู่ของเขารู้เื่การทรยศของเขา เขาคงต้องตายแน่ๆ! ดังนั้นหลงเฟยหยางจึงโจมตีเย่เทียนอย่างสุดกำลัง
เย่เทียนยิ้มเ็า แล้วขยับตัวหลบการโจมตีของหลงเฟยหยาง จากนั้นแขนของเย่เทียนก็ยื่นออกไปจับไหล่ของหลงเฟยหยางอย่างแรง
หลงเฟยหยางรู้สึกว่าพลังอันมหาศาลของเย่เทียนกดดันจนเขาแทบหายใจไม่ออก เขาใมาก เขาไม่คิดว่าพลังของเย่เทียนจะแข็งแกร่งกว่าเขาเสียอีก
แต่หลงเฟยหยางก็เป็คนใจแข็ง เขาสูดลมหายใจแล้วะโบอกยอดฝีมือของราชวงศ์หลงที่อยู่ข้างๆ ว่า "พวกเราทุกคน ร่วมมือกันจัดการไอ้หนุ่มนี่"
พูดจบ หลงเฟยหยางก็เตะออกไป ยอดฝีมือของราชวงศ์หลงคนนั้นรีบพุ่งเข้าไปหาเย่เทียน
การโจมตีของหลงเฟยหยางดุร้ายมาก หากหลงเฟยหยางไม่จงใจลดความเร็วลง ยอดฝีมือของราชวงศ์หลงคนนั้นคงโจมตีเย่เทียนไม่ได้
"โครม"
"เผียะ"
เสียงดังทึบๆ สองครั้งดังขึ้น ยอดฝีมือของราชวงศ์หลงถูกเย่เทียนต่อยกระเด็นออกไป ส่วนหลงเฟยหยางก็ร้องโอดโอยแล้วล้มลงกับพื้น
เมื่อยอดฝีมือที่เหลืออีกสี่คนของราชวงศ์หลงเห็นหลงเฟยหยางาเ็ พวกเขาก็โกรธมาก พวกเขารีบเข้าล้อมโจมตีเย่เทียน
"ปัง" เย่เทียนตบยอดฝีมือของราชวงศ์หลงกระเด็นไป จากนั้นเขาก็ต่อยยอดฝีมืออีกคนล้มลงกับพื้น
พลังในตอนนี้ของเย่เทียนเหลือเฟือที่จะจัดการกับยอดฝีมือระดับหลังกำเนิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเย่เทียนได้บรรลุวิชากระบวนท่าเท้าเทพวายุ ความเร็วของกระบวนท่าเท้าเทพวายุนั้นรวดเร็วมาก ยอดฝีมือระดับหลังกำเนิดของราชวงศ์หลงเ่าั้ตามความเร็วของเย่เทียนไม่ทันเลย
เมื่อเห็นฝีมือที่น่ากลัวของเย่เทียน ยอดฝีมือของราชวงศ์หลงที่อยู่ในเหตุการณ์ทั้งหมดก็ตกตะลึง โดยเฉพาะยอดฝีมือระดับหัวกะทิของราชวงศ์หลง พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าเย่เทียนจะมีพลังแข็งแกร่งขนาดนี้
สีหน้าของหลงเฟยหยางดูแย่มาก เขาไม่เคยคิดเลยว่าหลงอวี่เซวียนจะส่งยอดฝีมือมาจัดการเย่เทียนคนเดียวมากมายขนาดนี้ และพลังของเย่เทียนก็แข็งแกร่งกว่าเมื่อก่อนจนน่ากลัวมาก ดูเหมือนว่าราชวงศ์หลงของพวกเขาเจอปัญหาใหญ่แล้ว ราชวงศ์หลงของพวกเขาคงตกอยู่ในอันตรายจริงๆ ในครั้งนี้
เย่เทียนมองยอดฝีมือเ่าั้ของราชวงศ์หลง แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "เหอะๆ ทำไม? พวกแกรู้สึกกลัวแล้วเหรอ? ถ้าพวกแกรู้จักเจียมตัวั้แ่แรก พวกแกคงไม่ต้องเจอเื่แบบวันนี้หรอก พวกแกคิดว่าฉันพูดถูกไหม? พวกแกยอมจำนนซะแต่โดยดี ไม่งั้นถึงตอนนั้นตระกูลหลงจะถูกตระกูลเย่ล้างบาง ฉันว่าต่อให้พวกแกเก่งกาจแค่ไหน ก็คงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของตระกูลเย่หรอก ฮ่าๆๆ!" เย่เทียนหัวเราะอย่างหยิ่งผยอง
เมื่อได้ยินเย่เทียนพูดแบบนั้น สีหน้าของยอดฝีมือเ่าั้ของราชวงศ์หลงก็ดูแย่ลงไปอีก หากพวกเขาถูกคนของตระกูลเย่ล้างบางจริงๆ คนของราชวงศ์หลงก็คงต้องยอมรับสถานการณ์นั้น ท้ายที่สุดแล้วตระกูลของพวกเขาถูกตระกูลเย่กลืนไปแล้ว พวกเขาทำได้แค่ยอมรับความเป็จริงนี้อย่างเงียบๆ
หลงเฟยหยางกัดฟันพูดว่า "เย่เทียน ต่อให้พลังของแกจะแข็งแกร่งกว่าพวกเรา แล้วมันยังไงล่ะ? ประเทศจีนของแกไม่ได้มีคำพูดที่ว่า ัที่แข็งแกร่งก็ยังสู้พญานาคเ้าถิ่นไม่ได้หรอกเหรอ? ฉันแนะนำให้พวกแกยอมจำนนแต่โดยดี พวกแกหนีไปไม่ได้หรอก"
เย่เทียนส่ายหัวแล้วถอนหายใจ "เฮ้อ คนของราชวงศ์หลงนี่มันหยิ่งผยองสมคำร่ำลือจริงๆ แต่พวกแกก็ต้องชั่งน้ำหนักตัวเองด้วย ถ้าฉันจะฆ่าพวกแก พวกแกคงตายไปนานแล้ว พวกแกคิดว่าพวกแกมีสิทธิ์อะไรมาต่อปากต่อคำกับฉัน? ถ้าไม่ใช่เพราะปู่ของพวกแกเคยช่วยชีวิตพ่อแม่ของฉันไว้ ฉันคงกำจัดคนของราชวงศ์หลงไปนานแล้ว"
"หึ ฝันไปเถอะ" หลงเฟยหยางพูดด้วยน้ำเสียงเ็า
"หึ พวกแกคิดว่าพวกแกจะสู้ฉันได้เหรอ? ตอนนี้ฉันจะส่งพวกแกลงนรก" พูดจบ เย่เทียนก็ะโพุ่งเข้าไปหาหลงเฟยหยาง และหมัดของเย่เทียนก็มีพลังสายฟ้าด้วย
เมื่อคนของราชวงศ์หลงเห็นว่าพลังของเย่เทียนแข็งแกร่งมาก แถมยังมีสายฟ้าด้วย พวกเขาก็กลัว พวกเขารีบถอยหลัง
"หึ ตอนนี้คิดจะหนี มันสายไปแล้วหรือเปล่า?" เย่เทียนพูดด้วยน้ำเสียงเ็า
"เย่เทียน ฉันบอกแกเลยนะ ถ้าแกกล้าฆ่าคนของราชวงศ์หลง พวกราชวงศ์หลงของเราไม่มีทางปล่อยแกไปแน่ ถึงตอนนั้นแกหนีไปไหนไม่รอดหรอก แกยอมจำนนแต่โดยดี ไม่งั้นแกจะต้องเจ็บตัวแน่" หลงเฟยหยางจ้องเย่เทียนแล้วพูดอย่างน่ากลัว
เย่เทียนส่ายหัวแล้วพูดว่า "หลงเฟยหยาง ปากแกนี่มันเหม็นจริงๆ ในเมื่อแกขอร้องขนาดนี้ ฉันก็จะสนองให้แกก็แล้วกัน"
พูดจบ เย่เทียนก็พุ่งเข้าไปหาหลงเฟยหยาง พร้อมกับใช้กระบวนท่าเท้าเทพวายุ ความเร็วของมันรวดเร็วมาก ยอดฝีมือระดับหลังกำเนิดทั่วไปไม่มีทางตอบสนองได้ทัน เย่เทียนก็เช่นกัน ตอนที่หลงเฟยหยางและพวกเขายังไม่ทันตั้งตัว เขาก็พุ่งเข้าไปอยู่ต่อหน้าหลงเฟยหยางแล้ว
เมื่อหลงเฟยหยางเห็นการโจมตีของเย่เทียนพุ่งเข้ามาหาเขา เขาก็รีบถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
แต่หลงเฟยหยางลืมไปว่าตำแหน่งที่เขายืนอยู่ตอนแรกนั้นถอยหลังไป ตำแหน่งที่เขาถอยไปนั้นเป็จุดที่อ่อนแอที่สุดในขบวนของยอดฝีมือของราชวงศ์หลง การถอยของเขาในครั้งนี้ทำให้เกิดความสับสน ยอดฝีมือของราชวงศ์หลงเ่าั้ก็แตกกระเจิง บางคนอยากจะถอยหลัง แต่เพราะพวกเขาถอยเร็วเกินไปจึงเกิดความวุ่นวาย ความวุ่นวายของพวกเขาในครั้งนี้ทำให้พวกเขาตกอยู่ในจุดอ่อนอย่างมาก
เมื่อเห็นผู้คนมากมายสับสน เย่เทียนก็ดีใจ หมัดของเย่เทียนฟาดออกไปอย่างแรง
"โครม"
หลงเฟยหยางเพิ่งจะทรงตัวได้ ก็ถูกเย่เทียนฟาดเข้าที่อกอย่างแรง จากนั้นเย่เทียนก็ออกหมัดต่ออีกห้าหกครั้ง แต่ละหมัดก็ฟาดเข้าที่ตัวของหลงเฟยหยาง หลงเฟยหยางถูกต่อยจนกระอักเื ร่างกระเด็นออกไปหลายเมตร แล้วล้มลงกับพื้นอย่างแรง และอวัยวะภายในของเขาก็เคลื่อนที่ไปแล้ว
การโจมตีของเย่เทียนรุนแรงมาก หากเป็คนทั่วไปถูกเย่เทียนต่อย ก็คงจะแหลกละเอียดไปแล้ว แต่หลงเฟยหยางกลับทนหมัดของเย่เทียนไว้ได้
เมื่อยอดฝีมือของราชวงศ์หลงเ่าั้เห็นหัวหน้าของตัวเองถูกเย่เทียนโค่นล้ม พวกเขาก็ใจนพูดไม่ออก พวกเขารู้ว่าั้แ่หัวหน้าของพวกเขาออกเดินทางมากับพวกเขา เขาไม่เคยแพ้ใครเลย แต่ตอนนี้กลับแพ้ให้กับเย่เทียน นี่เป็การโจมตีที่รุนแรงมากสำหรับพวกเขา พวกเขาก็รู้สึกเป็กังวลอย่างมาก
ขณะที่เย่เทียนกำลังจะเดินหน้าต่อ จู่ๆ เขาก็เห็นกลุ่มคนสวมชุดดำปิดหน้าปรากฏตัวขึ้นในที่ที่ไม่ไกลนัก เขาประหลาดใจ นี่อาจจะเป็ยอดฝีมือของราชวงศ์หลงที่มาสนับสนุนหรือเปล่า? แต่ในเวลานี้ การมาสนับสนุนของพวกเขาจะช่วยอะไรเขาได้ล่ะ?
เขาและยอดฝีมือของราชวงศ์หลงเ่าั้ถือได้ว่ามีกำลังเท่าเทียมกัน หากพวกเขามา ผลลัพธ์ก็คงเหมือนเดิม ดังนั้นเย่เทียนจึงตัดสินใจที่จะต่อสู้กับคนของราชวงศ์หลงต่อไป มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะสร้างความเสียหายอย่างใหญ่หลวงให้กับพวกเขาได้
เมื่อเย่เทียนเห็นยอดฝีมือของราชวงศ์หลงพุ่งเข้ามาหาเขา เขาก็หัวเราะเยาะ "หึ ฉันจะดูว่าพวกแกจะทนได้นานแค่ไหน รอให้พวกแกหมดแรงกันก่อน แล้วฉันจะจัดการพวกแกให้หมด"
พูดจบ เย่เทียนก็พุ่งเข้าไปหาหลงเฟยหยางอีกครั้ง ในขณะนั้น ลูกน้องของหลงเฟยหยางก็ตอบสนองได้ทัน แล้วโจมตีเย่เทียนพร้อมกัน แต่ถึงแม้การโจมตีของพวกเขาจะมีพลังมาก แต่ก็ทำอะไรเย่เทียนไม่ได้เลย เย่เทียนคล่องแคล่วเหมือนปลาไหล ลูกน้องเ่าั้ของราชวงศ์หลงแตะต้องตัวเขาไม่ได้เลย ต่อให้มีใครโจมตีเขา เย่เทียนก็จะหลบได้ทัน
ฝีมือของเย่เทียนรวดเร็วมาก ต่อให้ยอดฝีมือเ่าั้ของราชวงศ์หลงรวมตัวกันมาจัดการเย่เทียน พวกเขาก็ยังจับตัวเย่เทียนไม่ได้ เพราะร่างของเย่เทียนเร็วเกินไป และฝีมือของเย่เทียนก็เร็วเกินไป ยอดฝีมือเ่าั้ของราชวงศ์หลงไม่สามารถจับร่องรอยของเย่เทียนได้เลย
หลังจากเย่เทียนต่อสู้กับยอดฝีมือเ่าั้ของราชวงศ์หลงมาเป็เวลา 20 นาที ลูกน้องของเขาก็ทนไม่ไหว ถูกเย่เทียนจัดการไป 300-400 คน คนที่เหลือก็ใกลัว พวกเขารีบถอยหลัง
"หวือๆๆ..."
จู่ๆ เข็มเงินหลายสิบเล่มก็พุ่งมาจากระยะไกล เมื่อเย่เทียนเห็นดังนั้น เขาก็รีบหลบหลีก ความเร็วของเขาเร็วเกินไป ความเร็วของเขาเร็วเกินไป ดังนั้นเข็มเงินของยอดฝีมือเ่าั้ของราชวงศ์หลงจึงไม่โดนเย่เทียน
หลังจากเย่เทียนหลบเข็มเงินได้ เขาก็รีบมองไปรอบๆ แล้วพบว่ายอดฝีมือของราชวงศ์หลงวางเข็มเงินไว้หลายพันเล่ม เป้าหมายของพวกเขาคือเย่เทียน
"ชิบหาย กล้าเล่นตุกติกกับฉัน พวกแกหาที่ตายแล้วจริงๆ" เย่เทียนด่าออกมา จากนั้นเขาก็ใช้กระบวนท่าเท้าเทพวายุอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็พุ่งไปอยู่ต่อหน้ายอดฝีมือของราชวงศ์หลงหลายสิบคน จากนั้นเย่เทียนก็เหวี่ยงหมัดขวา ฟาดเข้าที่อกของหลงเฟยหยางอย่างแรง อกของหลงเฟยหยางก็ยุบลงทันที มุมปากของหลงเฟยหยางมีเืไหลออกมา ร่างของหลงเฟยหยางกระเด็นออกไป สุดท้ายหลงเฟยหยางก็ชนต้นไม้สองต้นหัก แล้วล้มลงกับพื้น อาการปางตาย เขาาเ็สาหัส
เมื่อเย่เทียนเห็นดังนั้น เขาก็หัวเราะเยาะ แล้วพุ่งเข้าไปหาคนของราชวงศ์หลงอย่างรวดเร็ว
………………………
207K
![[นิยายแปล] สืบคดีวุ่นลุ้นรักกับคุณสารวัตรสี่ขา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1761813215_42470788.webp)
