ย้อนอดีตกลับมารักเธอ

“เมื่อกี้มึงแม่งสุดยอดไปเลยว่ะบาส ฮ่าฮ่า ไม่นึกเลยว่าครูอักษรจะโดนมึงตอกไปแบบนั้น” อี๊ดหัวเราะอย่างร่าเริง ปกติบาสมักจะนิ่งเงียบเวลาเจอครูอักษร ก้มหน้าหลบตาทุกครั้งไป ซึ่งดูเหมือนการทำแบบนั้นจะเป็นการกระตุ้นให้ครูอักษรได้ใจ จึงมักจะเขม่นอยู่เรื่อย
“ตอกอะไร?กูก็แค่พูดความจริงเว้ย” บาสยิ้ม ถึงแม้จะผ่านมาหลายปีแต่ยังไม่ลืมครูอักษร สำหรับเขาเธอคือฝันร้าย
“นี่ฝันอยู่หรือเปล่าวะ ไหงไอ้บาสถึงได้มาโรงเรียนเช้า” เด็กชายหน้าหล่อคนหนึ่งเข้ามากอดคอ เขาเป็นเพื่อนอีกคนของบาส เพลิง เป็นเด็กหนุ่มที่เกเรเหมือนกับบาส แต่อย่างน้อยหมอนี่ก็จบ ปวช มีงานที่ดีกว่าเขา
“มึงไม่ได้ฝันหรอก นี่คือเรื่องจริงเว้ย และมึงรู้มั้ยว่าเมื่อกี้ไอ้บาสมันพูดอะไรกับครูอักษร” อี๊ดยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ปากของเขาเหมือนกับซิปไม่มีหูรูด
“พูดอะไรวะ ไหนบอกกูหน่อย” เพลิงขยับเข้ามา จนชั้นไขมันหนาของอี๊ดแทบจะกลืนร่างไปจนมิด“ก็คือ...” “มันไม่มีอะไรหรอกว่ะ” บาสตัดบทก่อนที่อี๊ดจะพูดมากไปกว่านี้ “ก็แค่ทักทายตามประสานักเรียนกับครูเท่านั้นเอง จริงมั้ยอี๊ด”
อี๊ดที่ได้ยินเช่นนั้นจำต้องผงกศีรษะหงึกๆ ถึงแม้บาสจะห้ามเขาในตอนนี้ แต่ท้ายสุดคนอย่างอี๊ดก็ต้องปากโป้งอยู่ดีนักเรียนเข้าแถวหน้าเสาธง บาสยืนอยู่หัวแถวหน้ากระดาน เนื่องจากการยืนจัดตำแหน่งตามความสูง เขาตัวเล็กสุดจึงได้ยืนหัวแถว แดดร้อนก็จริง แต่หากเทียบกับปีที่เขาจากมานั้นถือว่าเย็นสบายมาก
ผอ.ขึ้นไปกล่าวหน้าเสาธงอย่างทุกที หากพูดนานจะให้นักเรียนนั่ง ซึ่งแน่นอนว่าการนั่งนั้นไม่ได้นั่งบนเก้าอี้ แต่นั่งบนพื้นหญ้า ช่วยไม่ได้ที่กางเกงจะเปื้อน และนักเรียนทุกคนไม่ชอบสิ่งนี้เอาเสียเลย
“บาส แกลองดูนั่นสิ” นักเรียนที่อยู่ข้างๆบอก เขาเป็นคนตัวเล็กไม่ต่างจากบาสเท่าไหร่ แต่ผิวนั้นขาวมาก บาสมองอยู่นานกว่าจะนึกออกว่าเป็นใคร หมอนี่ชื่อหม่าว เป็นเด็กหนุ่มหน้าตาดีเอาเรื่อง ถึงแม้ภายหลังจะสูงเพียง 160 เซ็นติเมตร แต่ก็ไม่ได้เป็นปัญหากับความหล่อด้วยรูปร่างเล็กกระทัดรัด เหมือนทอมและขาวตี๋ ซึ่งแน่นอนถูกใจสาวๆหลายคน หม่าวเป็นเพลย์บอยตัวพ่อ หลังจากขึ้น ม.ปลายหมอนี่ก็เปลี่ยนผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า
“ใครวะ...” บาสมองไปตามมือของหม่าว เขาไม่รู้เหมือนกันว่าหมอนี่บอกให้ดูใคร ตอนนี้สาวๆ ในห้องยังไม่เปล่งประกาย เด็กบ้านนอกโดยส่วนใหญ่ต่างมีผิวดำแดงกันทั้งนั้น กว่าจะเปล่งประกายก็นู่น ม.ปลาย หรือไม่ก็เด็กมหาลัย
“ยัยโก๊ะไง แกดูรูปร่างของเธอสิ เหมือนช้างน้ำไม่มีผิด” พูดไปแล้วหม่าวก็หัวเราะ
“โก๊ะงั้นเหรอ...?” บาสมองอยู่นานกว่าจะเห็นเด็กผู้หญิงชื่อโก๊ะ เธอเหมือนกับช้างน้ำจริงๆ ด้วยรูปร่างที่สูงใหญ่ น้ำหนักน่าจะร้อยกว่าได้ ผิวดำอย่างกับลิงอุระอุตัง ดูไปแล้วน่าขนลุกชะมัด
เหมือนกับว่าโก๊ะจะรับรู้ถึงสายตานั้น เธอหันมายิ้มให้กับทั้งสอง หม่าวถึงกับร้องจ๊าก คืนนี้คงฝันร้ายแน่
“ฮ่าฮ่า เป็นอะไรวะหม่าว โก๊ะก็แค่ยิ้มเองนี่ ทำไมแกจะต้องทำท่าทางขยะแขยงด้วยวะ” บาสอดหัวเราะไม่ได้
“หรือแกไม่ขยะแขยง?” หม่าวมองบาสก่อนจะถ่มน้ำลายลงพื้น “ดูร่างกายของยัยโก๊ะสิ ยี๋ แค่คิดว่าต้องมีร่างกายแบบนี้นะ ฉันขอตายซะจะดีกว่า”
“มันอาจจะไม่เป็นอย่างแกคิดก็ได้นะ”
“ไม่เป็นอย่างที่คิด แล้วเป็นอย่างไหนวะ?” หม่าวมีสีหน้างงงวย ปกติแล้วบาสจะต้องเห็นดีเห็นงามด้วยสิ แต่นี่อะไร? ดูเหมือนว่าจะต่างไปจากทุกที
“หลังจากโก๊ะเข้าม.ปลาย แกอาจจะชอบเธอก็ได้นะโว้ย” “ชอบเธอ?”“ใช่ จนถึงขั้นแต่งงานมีลูก”
“ไอ้บาส! เวรเอ้ยกูไม่น่าคุยกับมึงเลย คิดได้ไงว่าหนุ่มป๊อบปูลาร์อย่างกูจะสนยัยช้างน้ำนั่น!” หม่าวที่อารมณ์ดีอยู่กับเกรี้ยวกราดแล้วสถบคำหยาบซึ่งนานๆครั้งจะได้เห็น
บาสหัวเราะน้อยๆ ที่พูดไปแบบนั้นเพราะรู้ว่าอนาคตจะเป็นยังไง หลังจากเรียน ม.ปลาย โก๊ะก็เปลี่ยนไปมาก เปลี่ยนไปเป็นคนละคนกับที่เป็นอยู่ตอนนี้ เธอสวยและ...หุ่นดีอย่างไม่น่าเชื่อ เธอสูงถึง 170 เซ็นติเมตร หน้าอกเป็นหน้าอก สะโพกผายไหล่ผึ่ง บั้นท้ายดินระเบิด
หม่าวที่เห็นอย่างนั้นไหนเลยจะทนไหว ที่เข้าไปจีบเพราะคิดว่าเป็นสาวอื่นไม่ใช่เพื่อนจากโรงเรียนเดียวกัน และถึงแม้สุดท้ายจะรู้ความจริงเขาก็ไม่เปลี่ยนใจ นั่นทำให้โก๊ะประทับใจไม่น้อยล่ะมั้ง หรือไม่ก็เป็นเพราะเห็นว่าหม่าวเหมือนหมากระเป๋า จึงคบแล้วแต่งงานมีลูก ส่วนชีวิตหลังแต่งงาน อย่าพูดถึงมันดีกว่า เพราะเขาเองก็ไม่อยากจำคืนวันแย่ๆที่มันโดนช้างน้ำกระทืบ
กว่า ผอ. จะพูดจบก็ปาไปครึ่งชั่วโมง นั่งอยู่ในห้องมองหน้าเพื่อนทุกคนด้วยความรู้สึกประหลาด การนั่งในชั้นเรียนเป็นการนั่งแบบคู่ คนที่นั่งข้างเขาไม่ใช่อี๊ดหรือหม่าว หากเป็นกันต์ นักบอลของโรงเรียน
กันต์เป็นที่ชื่นชอบของสาวๆ ก็แน่ละเขาเป็นนักบอลนี่ เป็นธรรมดาที่สาวๆจะชอบ บาสถูกเมินจากสาวๆเพราะนั่งข้างกันต์ รู้สึกได้ถึงรัศมีแปลกๆ ทุกครั้งที่นั่งใกล้ และตอนนี้เองก็เช่นกัน
คุณครูเข้ามาสอนหลังจากนั้นไม่นาน ถึงแม้บาสจะเรียนจบไปแล้วแต่นั่นก็นานเป็นยี่สิบปี จึงต้องใช้เวลาปรับตัวพอสมควรถึงจะเข้าที่
กันต์ที่นั่งข้างรู้สึกแปลกใจที่เห็นบาสอ่านหนังสือ ปกติมักจะนั่งแคะขี้มูกแล้วเช็ดใต้โต๊ะ นึกถึงทีไรต้องเบือนหน้าหนีทุกครั้งอี๊ดและเพลิงเองก็สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ พวกเขาได้แต่มองแล้วส่ายศีรษะ
ช่วงเที่ยง หลังจากกินอาหารเสร็จบาสก็มาที่สนามเด็กเล่น โดยปกติแล้วที่นี่จะมีก็แต่นักเรียนชั้นประถม เพราะงั้นเด็กๆ ที่เห็นเขามาเล่นจึงค่อนข้างแปลกใจ ในวัยนี้ทุกคนเล่นบอลหรือไม่ก็นั่งงีบคาห้อง คงไม่มีใครบ้าพอที่จะมาเล่นกับเด็กประถมหรอก บาสไม่สนใจสายตาของเด็กๆที่มองมา ที่มาสนามเด็กเล่นไม่ใช่เพราะอะไร แต่เพราะอยากโหนบาร์นั่นเอง!
ช่วงชีวิตที่แล้วบาสไม่ได้เล่นกีฬาหรือกินอาหารดีเท่าไหร่ เพราะงั้นตัวเขาจึงค่อนข้างเล็กกว่าเพื่อน กลับมายังอดีตจึงคิดที่จะแก้ไข ก่อนอื่นเลยเรื่องความสูง ทุกคนดูดีได้เพราะมีความสูง แต่ขอยกเว้นหม่าวไว้คนหนึ่ง ไอ้หมอนี่ถึงแม้จะตัวเล็กแต่ก็น่ารัก “พี่จะโหนบาร์เหรอ” ในขณะที่บาสกำลังจะโหนบาร์ เด็กน้อยคนหนึ่งก็ทัก เธอเป็นเด็กสาวหน้าตาน่ารักชื่ออร
“ใช่ เพื่อความสูงพี่ต้องพยายาม!” บาสยิ้มแล้วเริ่มโหนบาร์ ต้องบอกเลยว่าเขาจำเด็กคนนี้ไม่ได้ ก็แน่ละแม้แต่เพื่อนในห้องยังจำไม่ได้ทั้งหมดแล้วนับประสาอะไรกับเด็กประถม
“โหนบาร์แล้วสูงเหรอ? เห อรก็อยากสูงบ้างจัง” เด็กสาวยิ้มอย่างไร้เดียงสา เห็นเด็กหนุ่มทำก็อยากทำบ้าง แต่ร่างกายของเธอเล็กเกินกว่าที่จะเล่นบาร์
บาสที่กำลังเล่นบาร์อยู่เกือบจะหล่นลง เขามองหน้าเธออีกครั้งอย่างไม่เชื่อสายตา
“น้องชื่ออรเหรอ” “ค่ะ ชื่ออร ทำไมเหรอ?” เด็กสาวกระพริบตาปริบๆ
“เปล่าไม่มีอะไร ชื่อน่ารักดีนะ” บาสเลิกสนใจแล้วโหนบาร์ต่อ เด็กสาวที่ชื่ออรภายหลังจะเป็นนักแสดง ถึงแม้ว่าจะไม่ได้รับบทเด่นแต่เธอก็ทำให้ครอบครัวสุขสบายไม่น้อย ซึ่งต่างจากเขาที่ไม่มีอะไรเลย
“ขอบคุณค่ะ” เด็กสาวหน้าแดง นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนอื่นชมนอกจากคนในบ้าน เป็นธรรมดาที่จะเขิน
“โอ้ย!! ไม่ไหวแล้ว” บาสปาดเหงื่อแล้วนั่งข้างอร โหนบาร์ไปเพียง 10 ทีก็ไม่ไหวแล้ว เขานี่ห่วยจริงๆ
“หิวน้ำมั้ยเดี๋ยวอรไปซื้อให้” อรเสนอ เธอเห็นเหงื่อตามร่างกายของเขา มันช่างเป็นกลิ่นแปลกๆ ที่เด็กสาวไม่เคยได้รับ
“ไม่หรอก พี่ซื้อนมมาแล้ว” เขาชูนมจืดให้ดูก่อนจะเจาะหลอดแล้วดื่ม
“กินนมเยอะๆ แบบนี้เดี๋ยวก็อ้วนหรอก” อรเตือนด้วยความเป็นห่วง
“ใครบอกน้องอรล่ะ” “แม่บอก” อรยิ้ม “หากกินเยอะจะอ้วนเหมือนหมู และยังส่งกลิ่นเหมือนพวกมันด้วยล่ะ บรื๋อ!”“จริงเหรอ? ฟังดูน่ารักดีนะ” “น่ารัก?”
“ใช่ ผู้หญิงที่น่ารักคือผู้หญิงที่มีน้ำมีนวล หากแห้งเกินไปมันจะไม่ดี เขาเรียกว่ากระดูกเดินได้” เด็กหนุ่มอดไม่ได้ที่จะพูดถึงอนาคต ในยุคนั้นไม่มีใครนิยมผู้หญิงร่างบางอีกแล้ว นับว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงยิ่งใหญ่ที่ทำให้ผู้หญิงอวบๆ หันมาเป็นที่สนใจของชายหนุ่ม
“จริงเหรอ? แต่แม่อรไม่ได้บอกอย่างนั้นนะ” อรดูไม่เชื่อ มันจะเป็นจริงไปได้ยังไงที่ผู้หญิงร่างใหญ่จะดูดี เธอมีเพื่อนที่อ้วนในห้องเหมือนกัน และคิดว่ามันช่างน่าขยะแขยงซะจริง
“ก็จริงส่วนหนึ่งล่ะนะ อีกส่วนคือที่พี่ดื่มนมเพราะต้องการสูง”
“สูง? ตอนนี้ก็สูงอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?” เห็นๆอยู่ว่าสูงกว่าอรตั้งเยอะ? ทำไมถึงต้องกินนมให้สูงอีกนะ อยากสูงถึงหลังคาหรือไง เด็กสาวได้แต่ทำหน้าสงสัย
บาสส่ายหน้า “ในความคิดของน้องอรอาจจะคิดอย่างนั้น แต่เมื่อน้องอรมีอายุเท่าพี่ น้องอรจะไม่คิดอย่างนั้นเลย”
“แล้วทำไมพี่ถึงอยากสูงล่ะ?”
บาสหลับตาก่อนจะตอบ “ทุกคนเองก็ต้องการดูดีทั้งนั้นใช่มั้ย พี่เองก็เหมือนกัน และความสูงก็เป็นอย่างเดียวที่พี่ทำได้ตอนนี้ก่อนจะก้าวสู่ธุรกิจ!”
“จำเป็นด้วย?” เด็กสาวสงสัย“จำเป็นสิ คนเราจะต้องฉลาดและดูดี นี่เองก็เพื่อภาพลักษณ์ขององค์กร เอาล่ะดูเหมือนเสียงออดจะดังแล้ว เข้าเรียนกันเถอะ” “เดี๋ยวสิอรยังไม่ได้ถามชื่อเลย...” อรมองเขาเดินจากไป..

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่2 ออกกำลังกาย

นิยายแนะนำ

ย้อนอดีตกลับมารักเธอ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่2 ออกกำลังกาย

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้