ทะลุมิติมาเป็นเถ้าแก่เนียะหม่าล่าขาลุย!【จบ】

        เดิมทีคิดว่าเขาจะหมั้นหมายเป็นคนแรกแต่ใครจะไปคิด เมื่อใกล้ถึงพิธีบรรลุนิติภาวะ เรื่องการแต่งงานกลับไม่มีวี่แววใดๆตรงกันข้ามกับคุณชายอิ่นที่ครอบครัวได้หมั้นหมายให้ตั้งแต่เนิ่นๆเพียงรอให้หญิงสาวบรรลุนิติภาวะก็จะเลือกวันแต่งงานอยู่แล้ว

        อี้เหวินฉวินอยากรู้อยากเห็นเหลือเกินเขาต้องการทราบสาเหตุให้ได้ แต่เผยรุ่นจือกลับวางตัวนิ่งเฉยยิ้มโดยไม่ปริปากเอ่ยอันใดสักคำ

        กระทั่งถึงเวลาอาหารค่ำหลายคนย้ายไปทานอาหารกันที่หอไท่หราน เด็กรับใช้อุ้มหม้อดินใบนั้นพลางถามว่า“นี่คือกับแกล้มที่เจ้าของโรงน้ำชาให้ท่านชายทั้งหลายเปิดเลยหรือไม่ขอรับ?”

        หลายคนก็มิได้ใส่ใจนักกล่าวว่า“เปิดเลย”

        เด็กรับใช้ทำตามคำสั่งทันทีที่เปิดออก กลิ่นหอมที่เข้มข้นก็อบอวลไปทั่วห้องโถงกลบกลิ่นหอมของอาหารและสุราเลิศรสบนโต๊ะไปจนหมดสิ้น

        “อะไรกันหอมเช่นนี้? เอามาให้ข้าดูหน่อย”

        อี้เหวินฉวินชะเง้อคอไปดูด้วยความอยากรู้เขายิ้มกล่าวว่า “เจ้าของโรงน้ำชานั้นช่างมีน้ำใจนักส่งอาหารแปลกใหม่มาให้ด้วย”

        หม้อดินถูกวางลงบนโต๊ะอาหารเด็กรับใช้นำตะเกียบสะอาดมาคีบของในหม้อดินใส่จานทุกคนจึงได้รู้ว่าข้างในนั้นเป็นเนื้อสัตว์

        เนื้อที่ชุ่มฉ่ำด้วยน้ำราดดูเงางามเย้ายวนใจกลิ่นพริกที่จัดจ้าน กลิ่นเนื้อ และกลิ่นน้ำราดผสานกันอย่างลงตัว

        คุณชายอิ่นรับหม้อดินมาถือไว้ในมือแล้วพิจารณาดู “ของสิ่งนี้ข้าก็มิเคยลิ้มลองมาก่อนเนื้อหมูตุ๋นหม้อดินสูตรชิงชิงนี่สิ่งใด?”

        เผยรุ่นจือได้ยินดังนั้นก็ประหลาดใจเล็กน้อยเขาเหลือบมองตัวอักษรที่ประทับอยู่บนหม้อดิน นี่คือความบังเอิญหรือ?

        “ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร ลองกินก่อนแล้วค่อยว่ากัน” อี้เหวินฉวินเป็นคนแรกที่ลงมือเขาใช้ตะเกียบคู่นั้นในมือคีบเนื้อยัดเข้าปาก และเคี้ยวอย่างตะกละตะกลามก่อนจะกล่าวเสียงอู้อี้ว่า “อร่อย…!”

        คุณชายหลินรู้สึกขบขันในใจเหวินฉวินผู้นี้ช่างตะกละเหลือเกิน พลางกล่าวอย่างประหลาดใจว่า“ข้าไม่เคยเห็นเนื้อประเภทนี้มาก่อนเป็นวิธีการปรุงอาหารแบบใหม่ของเมืองสืออันหรือ?”

        เขาคีบชิ้นหนึ่งขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียดเป็นเนื้อหมูสามชั้นนุ่มเหนียว แม้แต่ตะเกียบก็ยังจิ้มเข้าไปได้อย่างง่ายดายเมื่อลิ้มลองไปคำหนึ่งก็รู้สึกว่ารสชาติมันไม่เลี่ยนเลยสักนิดทั้งยังเข้มข้นชุ่มฉ่ำ!

        ทางด้านอี้เหวินฉวินได้กินไปแล้วสองชิ้นเขากอดหม้อดินไว้พลางกล่าวว่า “ต้องถามเจ้าของโรงน้ำชาแล้วว่าเขาซื้อมาจากที่ใดข้าจะได้ไปเอามาไว้มอบให้บิดาสักสองหม้อ ฮิฮิ!”

        “พอเถอะน่า เจ้าจะซื้อเนื้อกลับไปมอบให้บิดารึไง?” คุณชายอิ่นส่ายหน้าเขาไม่เห็นด้วย

        “แล้วจะให้ทำอันใดเล่า เงินของข้าไม่ได้มาจากท่านหรือ ของดีๆก็ซื้อไม่ได้...” อี้เหวินฉวินอยากจะเช็ดน้ำตาแห่งความขมขื่นเขาเป็นเพียงคนเดียวในบรรดาคนเหล่านี้ที่ไม่มีอิสระทางการเงินร้านที่มารดาให้มาเป็นของขวัญวันเกิดหัวหน้าผู้ดูแลยังข้ามหน้าเขาไปรายงานกับบิดาโดยตรง

        เผยรุ่นจือลูบคางพลางกล่าวว่า“บางที ผู้ที่ขายเนื้อหมูตุ๋นหม้อดิน อาจจะเป็นผู้ที่ข้ารู้จัก”

        อี้เหวินฉวินกอดหม้อดินแล้วหันหลังให้ไม่ยอมมองเขา“ข้ารู้น่าคุณชายใหญ่อย่างเจ้ามีมิตรสหายมากมายและการค้ายุ่งอยู่เสมอ!”

        “ไม่อยากรู้หรือว่าก่อนหน้านี้ข้าซื้อกุหลาบหนึ่งตำลึงมาจากที่ใด?” เผยรุ่นจือมองเขาอย่างใจเย็น

        หากจะให้พูดตรงๆอี้เหวินฉวินผู้นี้ก็แค่คิดอะไรไม่ค่อยทันมิแปลกใจเลยที่บิดาของเขาจะไม่ยอมให้บุตรชายดูแลกิจการร้านค้าพอเขาหันกลับมาก็ถามด้วยความไม่เข้าใจ “แล้วมันเกี่ยวอันใดกับดอกกุหลาบเน่าๆของเจ้าเล่า?”

        การซื้อดอกไม้เน่าๆหนึ่งตำลึงนั่น เขาเคยล้อเลียนเมื่อนานมาแล้ว บัดนี้...

        “รุ่นจือหมายความว่าอาจจะเป็นคนเดียวกัน” คุณชายหลินทนเห็นเขาเดาไปเรื่อย(อย่างโง่เขลา) ไม่ได้ จึงถอนหายใจและกล่าวว่า “หากต้องออกมาทำมาหากินเองเช่นนี้นางคงเป็นหญิงงามผู้อาภัพเป็นแน่”

        คำพูดของเขาช่างชักนำให้เข้าใจผิดยิ่งนักอี้เหวินฉวินจินตนาการภาพสตรีผู้บอบบางไร้ที่พึ่งพิงขึ้นมาทันทีเผยรุ่นจือไม่แม้แต่จะอยากบอกความจริงกับเขาแล้ว ที่ว่าสตรีบอบบางนั้นมิผิดเพราะนางเพิ่งอายุเจ็ดขวบเท่านั้นเอง!

        แค่รออีกห้าหกปีนางก็จะเติบโตเป็นสาวน้อยผู้บอบบางราวกลีบดอกไม้ผลิบานหรือ?ไม่สิ อาจจะแข็งแกร่งราวต้นหลิวก็ได้! เมื่อคิดได้เช่นนี้เผยรุ่นจือก็เผลอยิ้มมุมปาก เขารู้สึกคาดหวังอย่างบอกไม่ถูก

        “รุ่นจือ เจ้ากำลังแอบยิ้มอยู่นี่”

        อี้เหวินฉวินที่จับสังเกตได้ก็พลันขยับเข้ามาจ้องมองเขา ราวกับแมวได้กลิ่นคาว เขากล่าวอย่างตื่นเต้น“ข้าจะต้องไปพบนางให้ได้แล้วสิ!”

        “ไอ๊หยา เจ้าแน่ใจหรือ?” เผยรุ่นจือเลิกคิ้วอย่างสนใจใคร่รู้

        “แน่อยู่แล้ว” อี้เหวินฉวินรู้สึกว่าในที่สุดเขาก็จะได้จับหางจิ้งจอกของเผยรุ่นจือเสียทีหญิงงามผู้นั้นจะต้องเป็นคนพิเศษอย่างแน่นอน!

        เผยรุ่นจือกางพัดออกเขายิ้มอย่างมีเลศนัย “เช่นนั้นก็...ตามที่เจ้าปรารถนาแล้วกัน”

        “อ่า บ่ายนี้ข้ายังมีธุระสำคัญรออยู่”

        คุณชายอิ่นและคุณชายหลินต่างแสดงท่าทีว่าจะไม่เข้าไปร่วมวงด้วยความที่พวกเขารู้จักรุ่นจือเป็นอย่างดีพวกเขาจึงเชื่อว่าการไปครานี้ของเหวินฉวินจะต้องผิดหวังกลับมาเป็นแน่