ลิขิตฟ้าให้มารัก

57.....

         นัฏนรีนั่งซึมเหม่ออยู่คนเดียวที่สวนหลังบ้านหลังจากที่วางสายจากเอมี่ไป ถ้อยคำบอกเล่าของเอมี่ที่โทรมาบอกว่ายายกันยามาศกลับจากอินเดียแล้ว โดยมีสิปปกรไปรับที่สนามบิน ทำให้นัฏนรี อดน้อยใจ สิปปกรไม่ได้เพราะก่อนหน้าที่เอมี่จะโทรมาหาเธอ สิปปกรก็เพิ่งจะวางสายไปแต่เขาไม่ได้พูดหรือเล่าให้ฟังแม้แต่น้อยว่ายายกันยามาศกลับมาแล้วถ้าหากว่าเขาจะลืมบอกก็ไม่น่าจะเป็นไปได้ในเมื่อเธอย้ำนักย้ำหนาให้เขาช่วยบอกเธอทันทีที่คุณยายกลับจากอินเดียเพื่อที่เธอจะได้ไปหาท่าน

         “นี่พี่ปอนด์ยังไม่ได้บอกพี่ดรีมเรื่องคุณยายกันยากลับมาอีกหรือคะเนี่ย”

        เสียงเอมี่ก็แสดงความแปลกใจเช่นกันแต่นัฏนรีก็แก้ไปว่าสิปปกรอาจจะลืมก็ได้ ทว่าเอมี่ก็พูดย้ำให้เธอต้องคิดมากอีกว่าสิปปกรไม่น่าจะลืมเรื่องสำคัญเช่นนั้นไปได้ในเมื่อตอนนี้เขาก็อยู่กับคุณยายที่บ้านสวนพร้อมด้วยคุณประภาวรรณและเอมี่

         “แต่พูดก็พูดเถอะค่ะพี่ดรีม..เอมี่ดูท่าทางพี่ปอนด์เหมือนไม่อยากจะให้พี่ดรีมมาหาคุณยายเลยค่ะ”

         คำพูดประโยคนั้นของเอมี่ทิ่มแทงหัวใจของนัฏนรีให้เจ็บปวดไม่น้อยไปกว่าประโยคต่อไปของเอมี่ที่เล่าให้ฟังว่าสิปปกรไม่อยากให้นัฏนรีไปรบกวนคุณยายของเขา นัฏนรีไม่มีทางรู้เจตนาที่แท้จริงของเอมี่เลยว่าได้สร้างข้อความอันเป็นเท็จขึ้นมาว่ายายกันยามาศพูดกับคุณประภาวรรณทำนองว่าไม่อยากจะให้สิปปกรคบหากับนัฏนรีในฐานะคนรัก

         “ดรีมแอบได้ยินคุณยายกับคุณแม่ของพี่ปอนด์บอกกับพี่ปอนด์ว่าไม่อยากให้พี่ปอนด์ไปกินของเหลือเดนจากเพื่อนน่ะค่ะ เอมี่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมคุณยายกับคุณแม่ถึงได้หัวโบร๊านโบรานความจริงแฟนพี่ดรีมที่เสียไปถึงจะเคยเป็นเพื่อนกับพี่ปอนด์ก็ไม่เห็นจะแปลกอะไรสักหน่อยที่เพื่อนจะเอาแฟนเพื่อนจริงไหมคะพี่ดรีม”

         นัฏนรีได้แต่นิ่งอึ้งไปกับคำบอกเล่านั้นเธอแทบจะช็อคก็ว่าได้ไม่คิดว่าคุณประภาวรรณ กับยายกันยามาศ จะรังเกียจเธอ เพราะภาพที่ท่านทั้งสองพบเจอเธอแต่ละครั้งนั้นมันตรงกันข้ามกับที่เอมี่เล่าให้ฟังทั้งหมดท่านทั้งสองรักและเอ็นดูเธอมาก หรือว่านั่นคือการเสแสร้งกันแน่ นัฏนรียอมรับว่าตัวเธอหวั่นไหวกับคำพูดของเอมี่ไปมากทีเดียว

        “แต่พี่ดรีมไม่ต้องเสียใจหรอกนะคะเพราะเท่าที่เอมี่แอบฟัง ได้ยินพี่ปอนด์เถียงแทนพี่ดรีมทุกอย่างเลยค่ะ พี่ปอดน์บอกว่าไม่ถือ ถ้าพี่ปอนด์จะรักพี่ดรีมเสียอย่างอะไรทำนองเนี้ยค่ะ..แต่พี่ปอนด์ก็คงไม่อยากจะให้พี่ดรีมไม่สบายใจมากกว่าจึงไม่อยากจะบอกเรื่องที่คุณยายกลับมา แล้วก็เลยไม่อยากให้พี่ดรีมมาพบคุณยายกับคุณแม่ที่บ้านสวนไงคะ”

        นัฏนรีเฝ้าแต่ทบทวนคำพูดของเอมี่ไปมาหลายรอบด้วยความเสียใจระคนน้อยใจสิปปกร

ได้แต่คิดว่าทำไมสิปปกรจึงไม่บอกเธอตรงๆ ว่าคุณยายกับคุณแม่ของเขาไม่อยากจะให้เขากับเธอคบหากันในฐานะอื่นนอกจากความเป็นเพื่อน

        ชวินในร่างหมีพู วิ่งวนเห่าไปมารอบๆ ตัวของนัฏนรี เขาได้ยินการสนทนาระหว่างนัฏนรีกับเอมี่ทางโทรศัพท์แม้จะไม่ได้ยินทุกถ้อยคำแต่ก็รู้ว่าเป็นเอมี่โทรมาแล้วก็ทำให้ นัฏนรีต้องมีสภาพหน้าเศร้าเช่นนี้ชวินร่างหมีพู อยากจะพูดออกมาเป็นประโยคแต่ข้อความของเขามันก็ออกมาเป็นภาษาสุนัขที่นัฏนรีไม่สามารถที่จะเข้าใจได้

        “อย่าเชื่อคำพูดยัยเด็กแสบนั่นเด็ดขาดเชียวนะดรีม”

        เสียงเห่าเจ้าหมีพูต้องการบอกเช่นนั้นแต่นัฏนรีก็เข้าใจว่าเจ้าหมีพูกำลังอยากจะให้เธอหันมาสนใจเล่นด้วย

        “หมีพู ออกไปเล่นกับแม่ดุ๊กดี๊กโน่นตอนนี้ฉันอยากอยู่คนเดียวเงียบ ๆ ก่อน”

        นัฏนรีบอกกับเจ้าหมีพู  แต่ชวินในร่างหมีพูไม่ยอมห่างไปไกลยังคงพยายามเห่าสื่อสารให้เธอเข้าใจอยู่นั่นเอง

        “บอกให้ออกไปไม่ได้ยินหรือไงหมีพู...ฉันไม่พร้อมที่จะเล่นกับเธอตอนนี้นะ”

        นัฏนรีไล่อีกรอบ ทำให้หมีพูหน้าเศร้าหยุดเห่าแล้วก็เดินคอตกออกไปจากบริเวณนั้นทันที

        “เซ็งจริง ๆเป็นหมาแล้วพูดให้คนรู้เรื่องไม่ได้นี่ มันน่าโมโหนักเชียว”

        ชวินร่างหมีพูเดินเห่าเป็นการบ่นกับตัวเองออกไป

        เจ้าดุ๊กดิ๊กวิ่งเข้ามาทักทายลูกหมีพู ของมันด้วยท่าทางดีใจกะว่าจะชวนไปหม่ำอาหารสุนัขด้วยกันเสียหน่อยแต่ก็ต้องทำหน้างง  เมื่อเห็นเจ้าหมีพูเดินหนีไปเหมือนไม่อยากจะอยู่ใกล้ด้วย

        “ตอนนี้ผมเอ๊ย..หนูไม่มีอารมณ์จะคุยกับแม่หรอกนะอย่ามากวน หนูอยากอยู่ตามลำพังมั่ง”

        ชวินร่างหมีพูสื่อสารบอกแม่ดุ๊กดิ๊กแล้วก็เดินเข้าไปหลบมุมอยู่ในพุ่มไม้เพียงลำพัง

        สิปปกรหน้าเศร้าที่ไม่สามารถติดต่อกับนัฏนรีได้เขากดโทรศัพท์อยู่หลายครั้งแต่ก็ให้ฝากข้อความเอาไว้ตลอดส่งข้อความทางไลน์ไปติด ๆ กันก็ไม่เปิดอ่าน จนเขาต้องตัดสินใจโทรเข้ามือถือของป้าสมใจแทน

        “คุณดรีมเข้านอนแล้วค่ะ”ป้าสมใจบอก

        “เอ๊..นี่เพิ่งจะสองทุ่มเองนี่ครับ ปกติผมโทรหาครีมสามทุ่มเธอก็ยังไม่นอนเลย”

        สิปปกรถามด้วยความแปลกใจ

        “ยังไงไม่รู้นะคะ..ป้าเห็นท่าทางซึมๆ หงอย ๆ ของคุณดรีมตั้งแต่เที่ยงแล้วค่ะแล้วก็บ่นว่าปวดหัวไม่สบายขอตัวเข้านอนตั้งแต่หัววัน”

        ป้าสมใจเล่าตามที่เห็นให้ฟังอย่างไม่ปิดบัง

        “ดรีมไม่สบายหรือครับป้า เป็นอะไรมากไหมครับ”

        เขารีบถามด้วยความเป็นห่วง

        “คงไม่เป็นไรมากหรอกค่ะป้าว่าอาจจะเป็นเพราะคิดถึงคุณชวินก็ได้นะคะ แล้ววันนี้คุณปอนด์ก็ไม่ได้แวะมาอยู่เป็นเพื่อนเธอด้วยก็คงจะเหงาแล้วก็คิดมากก็ได้ค่ะ”  ป้าสมใจเดา

               “โธ่..ดรีม..ผมฝากดูแลดรีมด้วยนะครับป้า”

               “ไม่ต้องฝากป้าก็ดูแลหนูดรีมอย่างดีอยู่แล้วค่ะ”

               “แล้วชวิน  เอ้อ..เจ้าหมีพูล่ะครับป้า นอนหรือยัง”

                เขาเผลอเรียกแต่ก็รีบแก้ได้ทัน

               “คงยังค่ะ วันนี้คุณดรีมไม่ได้เอาเจ้าหมีพูไปนอนด้วย”

               “เหรอครับ..แปลกจังปกติดรีมเอาหมีพูไปนอนที่ห้องด้วยทุกคืนไม่ใช่หรือครับ”

               “ค่ะ..แต่ก็คงเพราะไม่สบายมังคะก็เลยไม่อยากให้หมีพูรบกวน”

               “งั้นป้าช่วยให้หมีพู มารับสายผมหน่อยได้ไหมครับ”

               “อะไรนะคะคุณปอนด์..”

                ป้าสมใจถามด้วยเสียงดังเหมือนจะขบขัน

        “โอ๊ะ..งั้นไม่เป็นไรครับป้า ผมลืมไปว่าชวินเอ๊ย.หมีพูเป็นหมามันฟังผมไม่รู้เรื่อง ถ้าอย่างนั้นป้าช่วยบอกดรีมด้วยนะครับว่าพรุ่งนี้ผมจะไปหาจะทานกลางวันด้วย”

        เขาฝากบอกป้าสมใจเอาไว้ก่อนจะวางสายไปและหมุนตัวจะเดินขึ้นข้างบนบ้าน คืนนี้สิปปกรค้างที่บ้านสวนเช่นเคยโดยมีเอมี่ขอค้างด้วยอีกคน ส่วนคุณประภาวรรณขับรถกลับคอนโดคนเดียวตั้งแต่ช่วงเย็นแล้ว

        “พี่ดรีมไม่รับสายหรือคะพี่ปอนด์”

        เอมี่ส่งเสียงถาม ทำให้สิปปกรตกใจเล็กน้อยไม่คิดว่าเอมี่จะแอบฟังเขาคุยโทรศัพท์หากเขาจะจับผิดน้ำเสียงของเธอสักนิดก็จะรู้ว่ามันเต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจแฝงเอาไว้ในคำถามนั้นด้วย

        "พี่ดรีมเข้านอนแล้ว”เขาตอบสีหน้าเศร้า

        “ตายจริง..เพิ่งจะสองทุ่มเองพี่ดรีมทำไมนอนเร๊วเร็ว”

        สิปปกรไม่ตอบคำถามนั้นเขายังไม่อยากจะพูดคุยกับใครในตอนนี้จึงเดินขึ้นบันไดไปช้า ๆ เอมี่ไม่ลดละเดินตามขึ้นไปเช่นกันภายในใจของเอมี่นั้นเต็มไปด้วยความสุขสมใจที่เห็นผลงานของตัวเองได้ผลเกินคาด  การที่นัฏนรีรีบเข้านอนนั้นอาจจะเป็นเพียงข้ออ้างก็ได้ความจริงนัฏนรีอาจจะเสียใจน้อยใจจนไม่อยากจะคุยกับสิปปกรก็ได้เอมี่คาดเดาด้วยความพอใจ

        “กู๊ดไนท์นะจ๊ะน้องเอมี่”

        สิปปกรหันมาส่งยิ้มให้กับเอมี่ก่อนจะเข้าไปในห้องส่วนตัวของเขา

        เอมี่คิดว่าไม่ควรจะรบกวนเขาในเวลานี้  เธอฉลาดพอที่จะยกมือบอกราตรีสวัสดิ์เขาไปในคืนนี้ก่อน

        สิปปกรมีสีหน้าผิดหวังอย่างเห็นได้ชัดเมื่อป้าสมใจบอกว่ารถที่มารับนัฏนรีออกไปจากบ้านเมื่อสักครู่ก่อนหน้าที่ สิปปกรกับเอมี่จะมานั้นเป็นรถของไปรยาที่แวะมารับนัฏนรี

        “ยา..มารับดรีมไปไหนหรือครับ”

        เขารีบถามด้วยความร้อนใจ

        “ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ เห็นคุณหนูเธอโทรหาคุณยาตั้งแต่เช้าแล้ว พอสักพักป้าก็เห็นคุณหนูแต่งตัวรอคุณยามารับออกไปนี่แหละค่ะ”

        ป้าสมใจบอกตามจริง

               “เอ..แต่ตอนที่ผมโทรมาเมื่อเช้าคุณป้าไม่เห็นบอกผมเลยนี่ครับ”

               “ก็ป้าไม่รู้นี่คะว่าคุณหนูจะออกไปกับคุณยายังไงคุณปอนด์ก็ลองโทรเข้ามือถือคุณหนูดูสิคะ”

               “โทรไม่ติดแต่เช้าแล้วครับไม่อย่างนั้นผมก็คงไม่โทรหาป้าเมื่อเช้านี้หรอกครับ”

               “นึกออกแล้ว  มือถือคุณหนูป้าเห็นวางอยู่ที่โต๊ะค่ะคงปิดเอาไว้  แล้วนี่ก็คงรีบร้อนออกไปจนลืมเอาไปด้วย”

               “ไม่เป็นไรครับป้า เดี๋ยวผมจะโทรเข้ามือถือยาเองว่าแต่เจ้าหมีพูล่ะครับ”

                สิปปกรหันมองไปรอบ ๆ

               “อยู่หลังบ้านค่ะ ป้าเห็นมันเหงา ๆซึม ๆ ตั้งแต่เช้าเหมือนกันค่ะ ให้อาหารก็ไม่ยอมแตะ”

               “ถ้าอย่างนั้นผมขอไปเล่นกับหมีพูก่อนนะครับ”

               เขาขออนุญาตก่อนจะเดินอ้อมไปด้านข้างด้วยความเคยชินโดยมีเอมี่เดินตามไปติด ๆ ด้วยรอยยิ้มสาแก่ใจ เอมี่คิดว่าสิ่งที่เธอพูดเป่าหูนัฏนรีเอาไว้นั้นช่างได้ผลเกินคาดจริงๆ

               ชวินในร่างหมีพูวิ่งเห่าเข้าใส่เอมี่ด้วยความหมั่นไส้จนเอมี่ต้องร้องกรี๊ด ๆ กระโดดไปหลบอยู่ข้างหลังสิปปกรด้วยความตกใจที่เห็นเจ้าหมีพูวิ่งมาจากจุดใดก็ไม่อาจทราบได้พรวดพราดมาเห่าทำท่าเหมือนจะเข้ามากัดเอมี่

               “พี่ปอนด์ขา..ช่วยไล่หมาบ้านี่ออกไปไกลๆ ด้วยสิคะมันจะกัดเอมี่”

                เธอกอดเอวเขาแน่นพร้อมกับคอยหลบไปมาเพื่อให้พ้นจากตัวเจ้าหมีพูที่วิ่งวนไปมาหวังจะเข้าใกล้เอมี่ให้ได้

               “หน็อย..ยัยเด็กนรกหาว่าฉันเป็นหมาบ้าเหรอ นี่แน่ะ”

                ชวินในร่างหมีพูวิ่งเข้าใส่เอมี่ทันที

               “ว้าย..ช่วยด้วย”

                เอมี่กรีดร้องพร้อมกับดึงกระโปรงบานเข้าหาตัวเมื่อเจ้าหมีพูใช้ปากงับปลายผ้าได้แล้วก็กระชากจนเศษผ้าจากปลายกระโปรงติดอยู่ที่มุมปากของมัน

ตอนต่อไป ขออนุญาต เริ่มติดเหรียญนะคะ   

ขอบคุณที่ติดตามค่ะ