ลูกเลี้ยงเคียงรัก

        ช่วงค่ำของวันนี้

        “ไหนบอกว่าคิดถึงกัน ทำไมถึงยังไม่กลับมาอีก” เสียงเล็กพร่ำบ่นออกไปด้วยความงอแงกับตัวเอง และอยากจะงอแงใส่คนที่กำลังพูดถึงด้วย

        ปากบอกคิดถึง ๆ แต่ก็ไม่รู้คิดถึงกันยังไง อาทิตย์หนึ่งแล้วยังไม่กลับมาหากันสักที ไม่คิดว่าเขาจะไปนานขนาดนี้เลย ตอนนอนเธอก็ได้แต่กอดแต่หมอนของเขาให้คลายเหงา เขาจะรู้บ้างไหมว่าเธออยากกอดร่างกายอุ่น ๆ ของเขาแค่ไหน

        “เฮ้อ เซ็งจังเลย” เคียงรักพร่ำบ่นไปอย่างอุบอิบอยู่คนเดียวพร้อมทั้งเปิดเพลงเศร้าคลอตามอารมณ์ไปด้วย

        เพลงที่เปิดเอาคงทำให้คนที่ได้ยินคงคิดว่าเคียงรักอกหักจากแฟนเก่า เพราะเนื้อเพลงมันช่างเศร้าและเกี่ยวกับความคิดถึงทั้งนั้น

        นี่ก็สี่ทุ่มกว่าแล้ว ปกติพิธาก็จะเข้าห้องมานอนกอดกันเมื่อทำงานเสร็จ แต่อาทิตย์ที่ผ่านมาทุกอย่างกลับเงียบเชียบเพราะทั้งห้องนี้มีแต่เธอ เวลาเธอเหงาจึงมักจะพูดคนเดียวหรือเปิดเพลงฟังเพราะเธออยู่แต่ในบ้าน รองานที่นักรบจะส่งมาให้เป็นบางครั้งบางคราว ตอนกลางวันยังมีแม่บ้านให้เธอพูดคุยเป็นเพื่อนได้ แต่ถ้าโทรไปหาพิธาในเวลางานหรือดึก ๆ แบบนี้เธอก็เกรงใจ กลัวว่าเขาจะกำลังยุ่งหรือไม่ก็พักผ่อนอยู่ เลยใช้วิธีส่งไลน์ไปหาแทนเวลาที่คิดถึงเขาจนฟุ้งซ่าน

        “นอนดีกว่า ตื่นเช้ามาก็จะได้ยินเสียงปะป๊าแล้ว” พูดจบเคียงรักก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงสีชมพูลายจุดที่เปลี่ยนจากสีดำทึม ๆ ตามปกติด้วยฝีมือของเธอ

        เคียงรักมองว่าห้องนอนของพิธานั้นไม่มีสีสันเอาเสียเลย ต้องให้ถึงมือเธอมาปรับปรุงให้ดูดีขึ้น แม้จะไม่ได้เปลี่ยนอะไรเยอะก็ แต่สุดท้ายแล้วห้องนี้ก็โดนยึดมาเป็นของเคียงรักในที่สุด

        ในระหว่างที่กลิ้งไปกลิ้งมามือเล็กก็คว้าเอาหมอนใบใหญ่ของพิธามากอด ช่วงแรกเป็นเรื่องยากมากที่เคียงรักจะข่มตาหลับลงได้ เธอจึงเอาเสื้อยืดในตู้เสื้อผ้าของเขามาสวมแทนปลอกหมอนให้กับหมอนใบนี้ เพราะจะได้สูดกลิ่นกายของเขาก่อนนอนราวกับได้กอดปะป๊าของเธอเหมือนเดิม เธอเคยชินกับการมีเขานอนอยู่ข้างกายไปแล้ว

        ตีสาม

        เป็นเวลาที่คนส่วนใหญ่ยังใช้พักผ่อนอยู่บนเตียง รวมทั้งร่างบางที่นอนหลับสนิทจนไม่รู้ว่ามีใครบางคนเปิดประตูเข้ามาในห้องนอน

        แม้ว่าเตียงจะอ่อนยวบลงไปเพราะน้ำหนักตัวก็ไม่สามารถทำให้เคียงรักรู้สึกตัวตื่นได้

        สายตาคมเข้มคู่หนึ่งกำลังจับจ้องไปยังร่างของเธอเงียบ ๆ แสงไฟสลัวของโคมไฟหัวเตียงทำให้เขามองเห็นใบหน้าของเธอไม่ชัด ร่างเล็กที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีที่เขาเคยสัมผัสมาแล้วทั้งตัว อ้อมแขนเล็กกอดหมอนใบใหญ่แน่นราวกับหวงแหน

        สิ้นสุดหนึ่งอาทิตย์ที่พิธาไปทำงานต่างจังหวัดจนเกือบเสร็จ เขาคิดถึงหญิงสาวจนใจแทบขาด ในที่สุดก็ได้กลับมาถึงบ้าน เขาอยากจะฉุดร่างเล็กนี้ขึ้นมากอดรัดฟัดเหวี่ยงให้หนำใจ แต่ก็ทำไม่ได้เพราะนี่คือเวลานอน ขืนปลุกขึ้นมาเจ้าตัวคงงอนหนักแน่ที่มาปลุกอะไรเวลานี้ พิธาจึงคิดว่าเซอร์ไพรส์ตอนเธอตื่นแล้วดีกว่า

        หลังจากนั่งเชยชมเธอจนพอใจและหายคิดถึงไปเศษหนึ่งส่วนร้อยแล้ว ร่างสูงก็จัดการลากกระเป๋าเดินทางไปยังประตูเชื่อมต่อเพื่อไปอาบน้ำที่ห้องของเคียงรัก แม้จะรู้ดีว่าเธอเป็นคนตื่นยากแต่เขาก็ไม่อยากเสี่ยงปลุกเธอเวลานี้

        หลังจากล้างเนื้อล้างตัวจนสะอาดแล้ว ร่างสูงก็เดินถือหมอนใบใหม่มาที่เตียงนอนของเขา ก่อนจะค่อย ๆ เอนกายนอนลงข้างเธอ เขาอดใจไม่ไหวจึงยื่นหน้าเข้าไปจูบหน้าผากมนเบา ๆ สัมผัสและกลิ่นหอมอันคุ้นเคยทำให้เขาเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

        เขาแทบจะอดใจรอเวลาที่เธอจะฝึกงานเสร็จแทบไม่ไหว เพราะเขาอยากบอกพ่อกับแม่ให้ได้รู้ถึงความสัมพันธ์ใหม่ของเขากับเคียงรัก ตอนนั้นที่เขาบอกว่าให้เปิดเผยสถานะหลังฝึกงานเสร็จก็เพื่อป้องกันไม่ให้คนนินทาเธอเสีย ๆ หาย ๆ จนทำให้หญิงสาวเครียด และอยากเผื่อเวลาให้เธอได้เตรียมใจ แต่สุดท้ายเหมือนเป็นเขาเองที่เครียด เมื่อเห็นหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ที่บริษัทต่างก็จ้องเธอตาเป็นมัน ในใจเขาแทบอยากจะไล่พวกผู้ชายที่เข้ามาคุยกับเคียงรักออกให้หมดด้วยซ้ำ ถ้าไม่ได้นักรบกับพิธานที่คอยดึงสติว่าต้องไม่ผิดคำพูดเขาคงรักษาสัญญาที่เคยให้ไว้กับเคียงรักของเขาไม่ได้

        “ปะป๊าคิดถึงหนูจังเลยเด็กดี ตอนอยู่ไกลกันโม้เก่งจังว่าอยากสอบ เดี๋ยวอีกไม่นานหรอกครับ ปะป๊าจัดสอบไฟนอลให้แน่” พิธากระซิบเบา ๆ

        “....” ไร้สุ้มเสียงตอบกลับ มีเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอเบา ๆ

        “อยากให้ตีก้นเหรอ หืม ทะเล้นจริง ๆ”

        พิธาใช้มือลูบไปยังต้นขาของเธอภายใต้กางเกงนอนขายาวที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมา ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนมือหายเข้าไปในผ้าห่ม มือใหญ่ลูบไล้ไปด้านหลังต้นขาจนถึงบั้นท้ายกลมกลึง เขารับรู้ได้ว่าชั้นในที่หญิงสาวสวมใส่อยู่นั้นดูจะเป็นผ้าที่มีความเบาบาง

        “....”

        นับวันเคียงรักของเขาก็แซ่บขึ้นเรื่อย ๆ ตอนกลางวันเธอใส่เป็นเดรสเรียบร้อย แต่พอตกกลางคืนก็จะชอบใส่กระโปรงสั้นสายเดี่ยวทำให้เวลานอนชายกระโปรงมักจะร่นขึ้นสูง หรือบางทีก็ใส่กางเกงเนื้อบางเบา จนบางทีเขาก็แอบคิดว่าเคียงรักกำลังอ่อยเขาอยู่หรือเปล่า

        “ตื่นมาหนูจะดีใจไหมครับเนี่ย แต่จะว่าไป มีคนเข้าห้องมาลวนลามขนาดนี้หนูยังไม่รู้สึกตัวอีกเหรอครับ หลับลึกเกินไปไหม” พิธามองคนที่เริ่มขยับยุกยิก แต่เป็นเพียงการขยับท่าทางให้นอนสบายกว่าเดิม ไม่มีทีท่าว่าเธอจะลืมตาขึ้นมาแม้แต่น้อย

        “....”

        ชายหนุ่มถอนมือออกจากก้นนุ่มนิ่มของเธอ ก่อนจะนอนกอดเธอที่ยังกอดหมอนของเขาเอาไว้แน่น