พงศธรขับรถมาถึงบ้านแม่ของตัวเอง ก็มืดพอดี เขาก็เลยรีบปลุกวรรณทันที
พงศธรหอมแก้มวรรณ แล้วกล่าวว่า “ถึงแล้วครับที่รัก”
“ถึงแล้วหรอคะ” วรรณงัวเงียตื่นขึ้นมา เธอเลยรีบลงจากรถทันที
พงศธรเลยรีบขนกระเป๋าเดินทางของภรรยาลงจากรถ แล้วพาเธอไปไหว้แม่ของเขาทันที
“อ้าว นี่ลูกพาใครมาล่ะเนี่ย” แม่ของพงศธรแปลกใจ เพราะนอกจากธัญสิยาแล้ว ก็ไม่เคยเห็นพงศธรพาใครมาที่บ้านอีกเลย
“ลลิวรรณ เมียผมเองครับแม่ พวกเราจดทะเบียนสมรสกันก่อน แล้วค่อยไปขอวรรณกับผู้ใหญ่ทางนั้นอีกทีครับ”
วรรณทำได้แต่ยิ้มๆ และไหว้แม่ของเขา เพราะไม่คิดว่าเขาจะแนะนำตรงๆ แบบนี้
“ที่แท้ก็ลูกสะใภ้แม่นี่เอง” แม่ของพงศธรเลยเดินเข้าไปกอดลูกสะใภ้อย่างเอ็นดู
วรรณเลยกอดตอบเพราะเธอห่างหายจากการกอดแม่มานานแล้ว พอผละออกจากกัน พงศธรเลยพาวรรณไปที่ห้องนอนของเขา วรรณรีบขอตัวอาบน้ำก่อน แล้วแอบเดินลงมาหาแม่ของพงศธรทันที
วรรณคิดที่จะไปจากพงศธร ดังนั้นเธอก็เลยรีบเข้าไปสารภาพกับแม่ของพงศธรว่าเธอเป็ลูกของศัตรู เพื่อที่ว่าแม่ของเขาจะได้ไล่เธอไป และพงศธรจะได้เลิกตามเธอเสียที ดังนั้นเธอก็เลยรีบคุกเข่าต่อหน้าแม่ของเขา
“นั่นลูกจะทำอะไรน่ะ ทำไมคุกเข่าแบบนั้น” แม่สามีใ
“หนูเป็ลูกสาวของพ่อเลิศสวัสดิ์ค่ะ ซึ่งเป็คนที่แย่งตำแหน่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลจากคุณอำนาจไป จนกระทั่งสามีของคุณต้องเสียใจถึงขั้นหัวใจวายเฉียบพลัน หนูไม่อยากปิดปังคุณว่าหนูเป็ลูกสาวของศัตรูค่ะ” วรรณหลับตาเตรียมรับคำด่าว่าหรือคอยโดนตบตี แต่ทว่า
แม่ของพงศธรกลับคุกเข่าแล้วเข้ามากอดวรรณไว้ จนวรรณใ “โถ่ วรรณ ทำไมหนูคิดมากอย่างนี้ล่ะลูก เื่ราวในอดีตมันผ่านมาตั้งนานแล้วนะ อีกอย่างเื่ของอำนาจ ยศ ตำแหน่ง เปรียบเสมือนสมบัติที่ผลัดกันชมเท่านั้น เมื่อมีได้มา ก็ย่อมต้องมีวันเสียไปอยู่วันยังค่ำ หากใครยอมรับกฎนี้ไม่ได้ ก็ย่อมอยู่บนโลกใบนี้ไม่ได้หรอกนะลูก อย่าไปใส่ใจกับอดีตที่มันผ่านมาแล้วเลย อีกอย่าง มันก็เป็เื่ของชนรุ่นก่อน มันไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับหนูเลยนะ”
“แต่ว่า…” วรรณอึ้ง
“ไม่เอาแล้วรีบลุกเถอะ แม่เริ่มปวดเข่าแล้วล่ะ” แม่สามีเริ่มบ่น
“ค่ะคุณแม่” วรรณรีบประคองแม่สามีทันที เธอเดินไปส่งแม่เข้าห้องนอน แล้วกล่าวว่า “ให้หนูนวดให้มั้ยคะ”
“ไปนอนเถอะลูก เดี๋ยวพงศธรจะถามหา” แม่สามีกล่าว
วรรณคิดในใจว่า “ทำไมแม่เขาถึงช่างแสนดีขนาดนี้ ช่างต่างกับลูกชายราวฟ้ากับดิน”
วรรณเลยเดินกลับไปที่ห้องของพงศธร เธอถอนหายใจแล้วตัดสินใจเคาะประตู แต่ทว่าอยู่ดีๆ สามีของเธอก็กอดเธอจากด้านหลัง จนเธอใ
“เป็ไงครับ แม่ผมใจดีมากเลยใช่มั้ย คิดจะไปจากผมล่ะสิ เลยไปสารภาพกับแม่ผมอย่างนั้น” พงศธรรู้ทัน
“ทำไมคุณถึงรู้ทันวรรณอยู่เรื่อยเลยคะ” วรรณเริ่มสงสัยจริงๆ ว่าทำไมเขาถึงรู้ความคิดของเธอ
“ก็ผมบอกแล้วว่าผมเป็สามีคุณ ไปนอนกันเถอะครับ วันพรุ่งนี้พวกเราจะไปทำบุญให้พ่อของผมกัน” พงศธรพาภรรยาเข้าห้องนอน
วรรณเลยยอมเดินเข้าไปในห้อง แต่ทว่าวันนี้เขาก็ไม่เว้น พงศธรมีอะไรกับวรรณจนถึงเที่ยงคืนถึงยอมให้วรรณนอนพัก ในใจวรรณคิดว่า “ก็ไหนจะไปทำบุญแต่เช้าไง”
วรรณตื่นตอนตีสี่ เลยลุกจากเตียงล้างหน้าล้างตา แล้วไปช่วยแม่สามีทำกับข้าวเพื่อทำบุญเลี้ยงพระ ความเป็จริงวรรณก็ยังรู้สึกผิดอยู่ เลยช่วยทำงานอย่างเต็มที่
“อ่ะ ทำกับข้าวเสร็จแล้ว ลูกไปอาบน้ำแต่งตัวเถอะนะ ขอบใจมากที่มาช่วยแม่” แม่สามีกล่าว
“มันเป็หน้าที่ของลูกสะใภ้ไม่ใช่หรอคะ” วรรณกล่าว
“จ้า มีครั้งนี้แหละที่แม่นึกชมพงศธร ที่เขาหาสะใภ้ที่ดีมาให้แม่น่ะ” แม่สามีกล่าว
“วรรณคิดถึงแม่ค่ะ วรรณขอกอดแม่ได้มั้ยคะ” วรรณเข้าไปกอดแม่สามี
แม่ของพงศธรนึกเอ็นดูลูกสะใภ้คนนี้อย่างมาก เลยลูบหัวแล้วกล่าวว่า “แม่รู้ว่าหนูคิดถึงพ่อแม่ที่เสียชีวิตจากเครื่องบินตกเมื่อคราวนั้น แต่ตอนนี้หนูมีแม่คนนี้แล้วนะลูก ต่อไปพวกเราต้องอยู่ด้วยกันอีกนาน”
วรรณยิ้ม “ค่ะแม่ วรรณจะดูแลคุณแม่เองค่ะ”
วรรณเดินไปข้างบนเพื่ออาบน้ำแต่งตัว แล้วก็ไปปลุกสามีเพื่อเตรียมไปทำบุญตอนเช้า “ตื่นได้แล้วค่ะ”
“เอาใจแม่ผมเสร็จแล้วหรอครับ ผมไม่รู้คิดถูกคิดผิด อีกหน่อยผมต้องกลายเป็หมาหัวเน่าแน่ๆ เลย” พงศธรบ่น
“คุณพูดอะไรน่ะคะ” วรรณกล่าว
“ผมล้อเล่นน่ะ อย่าคิดมากเลย ผมแค่ตื่นมาไม่เจอคุณ ผมก็เลยแอบตามลงไปดูเฉยๆ” พงศธรกล่าว
“ทำไมฉันรู้สึกเหมือนว่าคุณระแวงฉันตลอดเวลาเลยคะ” วรรณกล่าว
“ก็คุณคิดจะหนีผมตลอดเวลานี่ เวลาผมไม่เห็นคุณก็ต้องคิดไว้ก่อน” พงศธรกล่าว
“ฉันไม่อยากชวนคุณทะเลาะแล้ว คุณไปอาบน้ำเถอะค่ะ” วรรณกล่าว
ทั้งสามคนเลยได้ไปทำบุญเลี้ยงพระในตอนเช้าที่วัดแห่งหนึ่ง
พอกลับมาถึงบ้าน วรรณก็เลยช่วยแม่สามีทำความสะอาดบ้าน แม่สามีเลยไปทำอาหารเที่ยง พอเสร็จก็บอกสะใภ้ให้ไปตามพงศธรที่อาคารเก็บของที่อยู่ในสวนหลังบ้าน
วรรณเดินไปที่อาคารเก็บของกำลังจะเรียกสามี แต่ทว่าเธอกลับได้ยินเสียงคนคุยกันเลยชะงักไว้ เธอเลยแอบดูทางช่องหน้าต่างก็เห็นพงศธรกำลังคุยกับผู้หญิงคนหนึ่ง ที่มาพร้อมกับลูกน้องสามคน
“คุณสบายดีหรอคะ พงศธร” หลินผิงกล่าว
“ผมยังไม่ตาย คุณคงจะผิดหวังน่าดู” พงศธรกล่าว
“โถ่ อย่าน้อยใจไปสิคะ นั่นมันแสดงให้เห็นว่าคุณมีฝีมือถึงรอดชีวิตมาได้ วันนี้ฉันก็เลยมาเจรจาให้คุณเข้าไปทำงานในพรรคัแดง พวกเรายังต้อนรับคุณอยู่นะคะ” หลินผิงกล่าว
“คุณอยากรู้ที่อยู่หัวหน้ามาเฟียคนก่อนมากกว่ามั้งครับ แต่ผมบอกได้คำเดียวว่าผมไม่รู้ ถึงฆ่าผมตายมันก็ไม่มีประโยชน์หรอกครับ” พงศธรกล่าว
“คุณนี่ช่างเป็คนฉลาดเสียจริงๆ อาจเป็เพราะคุณเป็จิตแพทย์ด้วยล่ะมั้ง มันเลยทำให้คุณรู้ใจคนอื่นแบบนี้ เป็ไงคะ ลูกศัตรูของคุณยังคงติดกับคุณอีกจนได้ล่ะสิ” หลินผิงกล่าว
“มันเป็เื่ของผมครับ” พงศธรกล่าว
“ฉันไม่ยุ่งเื่ของคุณก็ได้ค่ะ งั้นมาสานต่อเื่ของเราดีกว่า” หลินผิงกล่าว
หลินผิงโน้มคอพงศธรเข้าไปจูบกันดูดดื่ม จนวรรณไม่อาจทนมองได้อีกต่อไป
วรรณในตอนนี้แทบช็อคกับความโง่ของตัวเอง ในใจคิดว่า “นี่ฉันโง่มากเลยใช่มั้ยที่ยอมให้คุณหลอกฉันซ้ำสองแบบนี้ บทเรียนก็มีทำไมฉันถึงไม่รู้จักจำเลยนะ”
วรรณน้ำตาไหลพราก เธอเลยเดินออกไปจากบ้านของพงศธรดื้อๆ โดยไม่กล่าวล่ำลาใครทั้งสิ้น
พงศธรเดินกลับเข้าบ้านก็เห็นแม่ตั้งโต๊ะอาหารเรียบร้อยแล้ว พอเขาไม่เห็นวรรณก็เลยรีบถามทันที “แล้ววรรณล่ะครับแม่”
“อ้าว แม่ใช้เธอให้ไปตามลูกที่อาคารเก็บของนั่นไง ไม่เจอกันหรอลูก” แม่กล่าว
“อะไรนะครับแม่ วรรณไปที่อาคารเก็บของ” พงศธรใ
“อื้อ มีอะไรหรือเปล่าลูก” แม่กล่าว
“วรรณต้องเข้าใจผมผิดแน่เลยครับแม่ ผมต้องรีบไปตามเธอแล้ว เธอคงหนีออกจากบ้าน” พงศธรกล่าว
พงศธรรีบขับรถตามภรรยาออกไป โชคดีที่เขาไหวตัวทัน จึงทำให้วรรณเดินไปไม่ไกลมาก สักพักรถของวรรณก็จอดดักหน้าเธอ
วรรณซึ่งกำลังเดินร้องไห้อยู่ เมื่อเธอเห็นพงศธรจอดรถ เธอก็เลยวิ่งหนี แต่พงศธรรีบวิ่งเข้าไปกอดเธอทัน
“วรรณ อย่าหนีผมไป คุณกำลังเข้าใจผมผิดนะ” พงศธรกล่าว
“ออกไปจากชีวิตวรรณนะ ทำไมคุณต้องหลอกวรรณซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วย ขนาดแม่คุณยังให้อภัยพวกเราได้เลย ทำไมคุณถึงไม่ยอมละความแค้นแล้วยอมปล่อยพวกเราไปล่ะคะ” วรรณกล่าวทั้งน้ำตา
“ผมรักคุณจริงๆ นะวรรณ ครั้งนี้ผมไม่ได้หลอกคุณ” พงศธรกล่าว
“แต่คุณไปจูบกับผู้หญิงคนอื่น ต่อหน้าต่อตาวรรณ นี่หรอคะที่ว่ารักวรรณ ปล่อยวรรณไปเถอะนะคะ วรรณขอร้อง” วรรณกล่าว
วรรณพยายามดิ้นจนกระทั่งเธอหน้ามืดแล้วสลบไป
“วรรณครับ วรรณ คุณเป็อะไรน่ะวรรณ” พงศธรพยายามเรียกภรรยา
พงศธรเห็นภรรยาเป็ลมเลยรีบอุ้มเข้าไปในรถ แล้วรีบพากลับบ้าน เขาอุ้มเธอเข้าไปในบ้าน ทำให้แม่สามีใ
“วรรณเป็อะไรน่ะลูก” แม่รีบถาม
“เธอเป็ลมครับแม่” พงศธรกล่าว
“เดี๋ยวแม่ไปหยิบยาดมมาให้ก็แล้วกัน” แม่กล่าว
พงศธรจับชีพจรภรรยา ทำให้เขาสงสัยอะไรบางอย่าง เลยรีบบอกแม่ว่า “ผมฝากวรรณด้วยนะครับแม่ เดี่ยวผมมา แล้วอย่าปล่อยให้เธอหนีผมไปอีกนะครับ”
“อื้อ งั้นรีบมาก็แล้วกันนะลูก” แม่กล่าว
แม่สามีเลยรีบนำพัดมาพัดให้ แล้วเอายาดมให้วรรณดมจนกระทั่งวรรณฟื้น
วรรณฟื้นขึ้นมาเห็นแม่สามี เธอก็เลยลุกเข้าไปกอดแม่ร้องไห้ “ฮือ ฮือ แม่คะ แม่ช่วยให้พงศธรยอมปล่อยหนูไปจะได้มั้ย ในเมื่อเขาไม่ได้รักหนู แถมเขายังไปจูบกับผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าหนูด้วยค่ะแม่”
“ใจเย็นๆ ก่อนนะวรรณ ลูกควรคุยกับพงศธรดีๆ นะลูก อย่าเพิ่งใช้อารมณ์ตัดสินตอนนี้ พงศธรเขารักลูกจริงๆ นะ ไม่งั้นเขาคงไม่พาลูกมาหาแม่หรอก” แม่พูดกล่อม
“แต่เขาแค้นพวกหนูอยู่นะคะแม่” วรรณรีบฟ้อง
“นั่นไงพงศธรมาพอดีเลย ไว้พวกลูกคุยกันดีๆ นะ แม่จะไปอุ่นกับข้าวรอก็แล้วกัน” แม่กล่าว
วรรณหมดแรงวิ่งหนีเขาแล้ว เลยนอนหันหน้าหนีเขาแทน
“ผมรู้ว่าคุณโกรธที่เห็นผมไปจูบกับผู้หญิงคนอื่น แต่ผู้หญิงคนนั้นคือ หลินผิง คู่หมั้นของธนพัฒน์นะครับ” พงศธรกล่าว
วรรณเลยรีบหันหน้ากลับมา แล้วถามว่า “นี่คุณกำลังเป็ชู้กับคู่หมั้นของเพื่อนหรอคะ”
“ไปกันใหญ่แล้ววรรณ ผมกำลังจะบอกว่า เธอเป็หัวหน้าพรรคัแดงคนใหม่ และเธอมักจะทำแบบนี้กับใครก็ได้แล้วแต่ความพอใจของเธอ” พงศธรกล่าว
“มีผู้หญิงแบบนี้ด้วยหรอคะ ที่สามารถจูบกับใครไปทั่ว” วรรณสงสัย
“มันทำให้เธอรู้สึกว่าเหมือนมีอำนาจควบคุมผู้ชายครับ” พงศธรกล่าว
“แล้วเธอไม่คิดฆ่าคุณแล้วหรอคะ” วรรณสงสัย
“ผมคิดว่าเธอน่าจะได้เบาะแสหัวหน้ามาเฟียคนก่อนแล้ว แต่แวะมาเพื่อทักทายผมเท่านั้นเอง” พงศธรกล่าว
“ถ้าอย่างนั้น พี่ฉันก็เป็อันตรายสิคะ” วรรณเริ่มห่วงพี่สาว
“ผมว่า พัศน์มีคนคุ้มครองครับ” พงศธรกล่าว
“คุณหมายถึงใครคะ” วรรณสงสัย
“ก็ธนพัฒน์ไง เขารักพี่คุณมาก เขาคงไม่ยอมให้พัศน์เกิดอันตรายเป็แน่” พงศธรกล่าว
“แต่เขาเป็คู่หมั้นของหลินผิงไม่ใช่หรอคะ และอีกอย่างพวกเขามีอะไรกันแล้วด้วย” วรรณกล่าว
“หลินผิงเป็คนจัดฉากครับ เห็นว่าธนพัฒน์โดนวางยาสลบคงทำอะไรหลินผิงไม่ได้หรอก” พงศธรเล่า
“ทำไมต้องทำถึงขั้นนั้นด้วยคะ” วรรณถาม
“หลินผิงรักธนพัฒน์มานานแล้วครับ แต่ธนพัฒน์คอยบอกเธอเสมอว่า เขารักลลิพัศน์คู่หมั้นของเขาคนเดียว มันเลยทำให้หลินผิงแค้นแล้วสั่งลูกน้องมาเฟียที่อเมริกาลอบฆ่าลลิพัศน์ แต่พวกเขาไม่รู้จักลลิพัศน์จริงๆ ดังนั้นจึงทำให้พวกเขาฆ่าผิดคน เลยไปฆ่าชลนาศแทนครับ” พงศธรเล่า
“ช่างเป็ผู้หญิงที่น่ากลัวจริงๆ ด้วยค่ะ” วรรณกล่าว
พงศธรกอดวรรณไว้แน่นมาก “อย่าหนีผมไปอีกนะครับ ผมรักคุณจริงๆ แต่ผมไม่รู้จริงๆ ว่าทำยังไงคุณถึงจะยอมเชื่อ”
วรรณคิดในใจว่า “ใครจะไปยอมเชื่อล่ะ” แต่ปากบอกเขาว่า “ฉันยอมเชื่อคุณก็ได้ คุณปล่อยฉันเถอะนะคะ”
“อะ ในเมื่อพวกลูกคืนดีกันแล้วก็มาทานข้าวกันก่อนนะลูก” แม่กล่าว
พงศธรเลยพยุงภรรยาไปทานข้าว พอวรรณล้างจานเสร็จเธอก็ไปนั่งที่โซฟา สักพักเธอก็ใที่พงศธรยื่นกระป๋องอะไรบางอย่างมาให้เธอ
“คุณไปเก็บปัสสาวะมาให้ผมนะครับ ผมสงสัยว่าคุณจะตั้งครรภ์ ผมเลยไปซื้อที่ตรวจครรภ์มา” พงศธรกล่าว
ในใจวรรณคิดว่า “เอาแล้วไง ถ้ามีลูก มันยิ่งทำให้ฉันต้องผูกติดกับเขาไปอีกนาน แล้วจะทำยังไงดีล่ะทีนี้” วรรณเลยจำต้องรับกระป๋องแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ เธอมองไปที่ก๊อกน้ำ ในใจคิดว่า “เขาคงไม่รู้หรอกมั้งว่ามันเป็น้ำเปล่า” วรรณกำลังจะเปิดก๊อกน้ำ แต่อยู่ดีๆ ประตูห้องน้ำก็เปิดจนวรรณใเผลอทำกระป๋องหลุดมือ
“นี่คุณเข้ามาในห้องน้ำทำไมคะ แล้วเข้ามาได้ยังไง” วรรณถาม
“ผมไขกุญแจเข้ามาครับ ผมรู้ว่าคุณกำลังจะเอากระป๋องใส่น้ำเปล่าแทนใช่มั้ย” พงศธรรู้ทัน
“นี่คุณเลิกอ่านความคิดฉันบ้างจะได้มั้ย แล้วออกไปได้แล้วด้วย” วรรณกล่าว
“ไม่ ผมจะเฝ้าดูคุณเก็บปัสสาวะ” พงศธรกล่าว
“มันจะมากเกินไปแล้วนะคะ” วรรณเริ่มโมโห
“โถ่ วรรณคุณรีบเก็บปัสสาวะเถอะ ผมยอมหันไปก็ได้” พงศธรกล่าว
“ก็มีคุณอยู่ด้วย ใครจะไปเก็บได้ล่ะคะ” วรรณเห็นพงศธรไม่ยอมออก แต่ยอมหันหน้าหนี เธอเลยจำต้องรีบเก็บปัสสาวะจริงๆ แล้วรีบสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย
“อะ ฉันยอมเก็บให้แล้ว” วรรณยื่นกระปุกให้
แต่ทว่าพงศธรก็รีบนำฝามาปิดชักโครกแล้วนั่งลงพร้อมกับดึงตัววรรณให้มานั่งตัก
“นี่คุณจะทำอะไรคะ” วรรณใ
“พวกเรามาดูผลทดสอบพร้อมกันนะครับ” พงศธรกล่าว
พงศธรนำหยดปัสสาวะ หยดลงไปในที่ตรวจครรภ์สองอัน ส่วนอีกอันเป็สตริปแบบจุ่ม เขาเลยนำไปจุ่มในกระป๋องเลย แล้วเขาก็นั่งรอ 5 นาที ผลก็คือขึ้นสองแถบ ทั้งสามอัน นั่นแสดงว่าวรรณตั้งครรภ์จริงๆ
พงศธรดีใจมาก เขารีบหอมแก้มภรรยาทันที “คุณเห็นมั้ยผลออกมาบอกว่าคุณท้องแล้ว ผมกำลังจะมีลูกแล้วนะครับ”
“วรรณรู้แล้วค่ะ ปล่อยวรรณเถอะนะคะ ตอนนี้วรรณเริ่มอึดอัดแล้ว” วรรณกล่าว
พงศธรเลยรีบปล่อยภรรยาออกจากห้องน้ำทันที แล้วเขาก็เดินเข้าไปกอดแม่ตัวเอง “แม่ครับแม่กำลังจะมีหลานแล้วนะครับ”
“จริงหรอลูก ในที่สุดแม่ก็มีหลานสักที” แม่รู้สึกดีใจอย่างมาก
วรรณมองเห็นภาพที่สองแม่ลูกกอดกัน เธอรู้สึกแปลกๆ ในใจคิดว่า “นี่เขารักฉันและลูกจริงๆ งั้นหรอ แต่ไม่ล่ะ ฉันยังไม่ยอมเชื่อคุณหรอก”
6K
