บทที่ 5 ตกเป็ผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรม
คืนนี้คุณชายรองหนิงเทียนเตรียมตัวจะออกจากจวนเพื่อไปสำรวจบางอย่างโดยมีเ้าโตวฟูนอนอยู่บนศีรษะหนิงเทียนอย่างสบายใจก็ไม่เข้าใจว่ามันจะตามมาด้วยทำไมเหมือนกันะโขึ้นมานั่งยองๆบนกำแพงก็ต้องชะงักเมื่อเห็นคนสามคนยืนอยู่หลังกำแพงจวน
“คุณชายรองเหอกำลังจะไปไหนหรือขอรับ...”เคอเอ่ยถามใบหน้าแย้มยิ้ม
“....”
ผมมองพวกเขาแววตาว่างเปล่าแสดงว่าสิ่งที่ผมคิดไว้คงเป็จริงคนของสำนักไป๋เฮ่อสงสัยตระกูลเขาจึงได้เฝ้าดูเช่นนี้
“เ้า...คือคุณชายรอง...”เสวี่ยเฟิงมองหนิงเทียนอย่างตกตะลึงบุรุษอันใดไยหน้าหวานนักเล่า?
“อืม”
หนิงเทียนครางตอบในลำคอแล้วะโลงไปยืนด้านล่างเสวี่ยเฟิงมองหนิงเทียนขึ้นและลงหลายครั้งทำเอาคุณชายรองเหอขมวดคิ้วมองขนาดนี้ใส่เดี่ยวกันได้นะครับ!
“แล้วท่านจะไปไหนรึ”เสวี่ยเฟิงก้าวเดินวนรอบกายเขา
“อยากรู้ไยไม่ตามมาเล่า”
หนิงเทียนกล่าวเสียงเรียบหันหลังเดินนำคนสามคนออกมาแต่พอนึกขึ้นได้ว่าจะลอบเข้าไปหน่วยปราบให้วุ่นวายไปทำไมในเมื่อมีคนที่สามารถพาเข้าไปได้สบายๆโดยไม่ต้องออกแรง
“หยุดเดินทำไมคุณชายรอง...”เสวี่ยเฟิงที่ยืนอยู่ด้านหลังเขาชะโงกหน้ามาถาม
“ข้าพึ่งนึกขึ้นได้ว่าท่านเป็คนของสำนักไป๋เฮ่อข้าเลยไม่ต้องลอบเข้าไปดูศพของพ่อค้ากู้ให้เปลืองแรงแล้ว”เสวี่ยเฟิงเลิกคิ้ว
“จะเข้าไปทำลายหลักฐานรึ”หนิงเทียนทำหน้าเบื่อหน่าย
“หากข้าเป็คนร้ายจะอยากให้ท่านไปด้วยทำไมข้าฆ่าพวกท่านปิดปากไม่ดีกว่าหรือ”
ทั้งสามชะงักคุณชายผู้นี้หน้าตาหวานอ่อนโยนไยพูดจะฆ่าคนอื่นออกมาตรงๆเช่นนี้เล่า
“ก็จริงแต่ข้าก็ไม่ไว้ใจอยู่ดี...”
เมี๊ยวว~
โตวฟูที่เกาะอยู่บนหัวคุณชายรองเหอร้องขึ้นทั้งสามใมิใช่ตุ๊กตาหรอกรึ?
“ร้องทำไมเต้าหู้...ไม่เห็นรึว่าข้ากำลังคุยกับคนที่คิดว่าข้าเป็ผู้ร้ายอยู่”หนิงเทียนประชดน้ำเสียงราบเรียบ
บอกเลยถ้าเขาเป็คนฆ่าสภาพต้องไม่สมบูรณ์เต็มร้อย...ดูหนังสยองขวัญมาเยอะแต่ไม่เคยได้ฆาตกรรมใครเลยสักคนจะเป็ฆาตกรทำไมมันยากเย็นแบบนี้คนอื่นทำไม่เห็นมีอะไรยากเลยหรือผมไม่มีพร์ในการเป็ฆาตกรกันนะ?
“คุณชายรองเหอจะเข้าไปดูศพทำไมรึ”เสวี่ยเฟิงถามยิ้มๆ
“พิสูจน์ว่าตระกูลข้าบริสุทธิ์...”คนในตระกูลนี้ไม่ควรมาเดือดร้อนเพราะเขาเห็นแก่ความใจดีเอาใจใส่หรอกนะ
“อืมข้าจะพาท่านไปดูก็ได้แต่คืนนี้ดึกมากแล้วท่านควรกลับเข้าไปพัก”
ความหมายคือคืนนี้พวกเขาจะจับตามองดูผมทุกฝีก้าวเอากับพวกเขาเถอะอยู่ดีๆก็กลายเป็ผู้ต้องสงสัยในคดีฆาตกรรมซะอย่างนั้น
“เรากลับเข้าไปนอนกันเต้าหู้...”
พูดกับแมวจบก็ะโข้ามกำแพงเข้าไปในจวนอย่างรวดเร็วทั้งสามมองตามด้วยแววตาเรียบเฉยก่อนจะกระจายไปตามจุดเพื่อเฝ้าความเคลื่อนไหวของคุณชายรองอย่างใกล้ชิด
เสวี่ยเฟิงะโข้ามกำแพงมายืนบนต้นไม้มองเข้าไปทางหน้าต่างห้องนอนของคุณชายรองเหอมองใบหน้าหวานละมุนอยู่นานยากที่จะถอนสายตาจากใบหน้านั้นนิสัยไม่เข้ากับหน้าตาเอาเสียเลยหากอ่อนหวานและนุ่มนวลเหมือนใบหน้าคงน่ารักน่าเอ็นดูไม่น้อยแต่ก็ยากจะถอนสายตาจากคุณรองเหอผู้นี้ได้อยู่ดี
ในตรอกทรุดโทรมใกล้หอนางโลมซือเซินชายหนุ่มผู้หนึ่งกำลังคลานไปกับพื้นเนื้อตัวชุ่มโชกไปด้วยเืปากและจมูกมีเืไหลออกมาตามพื้นที่คลานหนีก็มีคาบเืลากเป็ทางยาวตามที่คลานมาคนลึกลับชุดดำเดินถือมีดเดินตามอย่างเชื่องช้าทุกย่างก้าวเหมือนกระชากิญญาของชายหนุ่มที่พยายามเอาชีวิตรอดแววตามัจจุราชเย็นะเืเบิกโพรงมือที่กำมีดสั่นระริก...
“ยะ...อย่า...อึก...แค่ก!”ร้องขอชีวิตเสียงแหบแห้งแววตาสั่นไหวเออคลอไปด้วยคราบน้ำตา
“หึหึหึหึ...”
มีเพียงเสียงหัวเราะชวนสั่นประสาทตอบรับกลับมาย่อกายข้างชายหนุ่มที่คลานต่อไปไม่ไหวดวงตาของเขาพร่ามัวความเ็ปที่าแชาจนไม่รู้สึกเจ็บ
ฉึก!
“อึก...เฮือกกกกก!แค่กๆ อึก...”
เขาถูกคนผู้นั้นแทงจากทางด้านหลังตรงหัวใจกระอักเืหายใจเข้าเป็ครั้งสุดท้ายก่อนจะกระอักเืออกมาอีกครั้งแล้วสิ้นใจในทันที
ฉึกๆๆๆ!!
“หึหึหึหึ...ฮ่าๆๆๆๆ...ฮ่าๆๆๆ”จ้วงแทงร่างไร้ิญญาไม่หยุดหัวเราะราวกับสะใจหนักหนาที่ได้ลงมีดจ้วงแทงร่างที่แน่นิ่งไป
เช้าวันต่อมาข่าวเื่คุณชายจิ่นถูกฆ่าที่ตรอกทรุดโทรมใกล้หอนางโลมซือเซินก็เป็ข่าวดังการตายของคุณชายจิ่นไม่ต่างอันใดกับเหยื่อที่ถูกฆ่าข้างจวนตระกูลเหอถูกแทงหลายแผลและอวัยวะถูกตัดทิ้งข้างศพคุณชายรองเหอเดินออกจากจวนพร้อมกับอาเหยาถูกเ้าสำนักเสวี่ยเฟิงและผู้ติดตามสองคนขวางหน้าไว้
“คุณชายรองเป็ท่านจริงๆสินะ...”เสวี่ยเฟิงเอ่ยเสียงเข้มหนิงเทียนเลิกคิ้วมองอย่างไม่เข้าใจเป็เขาอะไร?
“เอ่อ...ท่านเ้าสำนัก...”เคอเอ่ยเรียกนายตนพลางหันมายิ้มแห้งให้คุณชายรอง
“อันใดของเ้าเคอ!”หันไปถามผู้ติดตามเสียงเข้มอีกคน
“ท่านเ้าสำนักเมื่อคืนคุณชายรองเหอนอนอยู่แต่ในเรือนนะขอรับ!”คุนช่วยสหายอธิบายเสวี่ยเฟิงชะงัก
“เมื่อคืนพวกท่านเฝ้าข้าอยู่ข้ามิใช่รึ? จะออกไปที่ใดได้”หนิงเทียนมองเสวี่ยเฟิงแววตาว่างเปล่า
“อา...เมื่อคืนข้าเผลอหลับ...”
ไอ้!!แล้วมาโยนความผิดให้คนอื่นมั่วซั่วใส่เดี่ยวกันไหมครับมาเลยมา!! หนิงเทียนตวัดตามองอย่างไม่พอใจ
“ใครตายอีกเล่าถึงได้รีบมาดักหน้าข้า”หนิงเทียนหันไปถามคุน
“คุณชายจิ่นขอรับ...เอ่อมีชาวบ้านให้ข้อมูลมาว่าไม่กี่วันก่อนคุณชายรองเหอมีปากเสียงกับคุณชายจิ่นจริงหรือไม่ขอรับ”
อาเหยาหน้าซีดเผือดลอบมองหน้าคุณชายตนหนิงเทียนพยักหน้ารับนิ่งๆ
“อืมปากเช่นนั้นอยากมีคนฆ่าก็ไม่แปลก...”
หนิงเทียนกล่าวน้ำเสียงเรียบเฉยทำเอาทั้งสี่คนลอบมองเขาด้วยแววตาไม่อยากจะเชื่อว่าคนอ่อนโยนเช่นคุณชายรองเหอจะพูดเื่นี้ออกมาได้
“เอาเป็ว่าข้าขอโทษเ้าก็แล้วกันที่คิดว่าเ้าเป็คนร้าย”หนิงเทียนหลุบตามองเสวี่ยเฟิงแล้วทำเสียงขึ้นจมูก
“เช่นนั้นตระกูลข้าก็บริสุทธิ์แล้วเื่ไปดูศพคงไม่จำเป็ขอตัว”
หนิงเทียนหันหลังเดินกลับเข้าเรือนแต่แขนเขาถูกเสวี่ยเฟิงคว้าไว้หนิงเทียนชะงักหลุบตามองต้นแขนที่มีมือขาวๆของเสวี่ยเฟิงจับอยู่
“ไม่อยากโดนตัดมือก็ปล่อยแขนข้าเสียท่านเ้าสำนัก”
เอ่ยน้ำเสียงนุ่มทุ้มกดต่ำมันมิได้ฟังดูน่ากลัวสักนิดสำหรับเสวี่ยเฟิงกลับยิ่งกระตุ้นให้เขาอยากเอาชนะคนหน้าหวานแต่ดุอย่างหนิงเทียน
“ไหนๆก็ไหนๆแล้วไปดูศพของคุณชายจิ่นกับข้าเถิดนะคุณชายรองเหอ
แนะนำตัวอย่างเป็ทางการข้าเสวี่ยเฟิงเ้าสำนักไป๋เฮ่อ”หนิงเทียนสะบัดแขนตนเองแต่ไม่หลุดเหนียวจังวะจับหักแขนแม่งเลยดีไหม
“ไม่...อ้ะ!”ไอ้!!แม่ง...ก็บอกว่าไม่ยังจะลากไปด้วยอีก!!
“เถอะน่า...ข้าเป็คนพูดคำไหนคำนั้นบอกจะพาไปก็พาไป”หันมายิ้มกรุ้มกริ่มให้หนิงเทียน
“ท่าน...ปล่อย”
หนิงเทียนสะบัดแขนแต่เสวี่ยเฟิงกลับกระชากหนิงเทียนเข้าไปหาแล้วโอบเอวร่างโปร่งบางไว้หนิงเทียนขมวดคิ้วก่อนจะใช้มืออีกข้างที่ไม่ได้ถูกจับกำแน่นแล้วต่อยเข้าหน้าท้องของเสวี่ยเฟิงไปเต็มแรง
พลั่ก!
“อึก...โอ้ยยยย!อาเทียน!”
สนิทกันหรอเรียกชื่อนี้เอาอีกทีไหมห้ะ!ผู้ชายยุคนี้มันอะไรวะแม่งถึงเนื้อถึงตัวจนน่าขนลุกเว้ย! เคอคุนถอนหายใจท่านเ้าสำนักสมควรโดนแล้วขอรับแกล้งคุณชายรองเหอหนักไปอาเหยาปิดปากตาโตคุณชายรองทำร้ายผู้อื่น!
“หากไม่อยากโดนก็อย่าทำอีก!”
หนิงเทียนชูกำปั้นถลึงตาใส่แต่เ้าสำนักเสวี่ยเฟิงกลับกุมท้องหัวเราะชอบใจไม่รู้ทำไมถูกคุณชายผู้นี้ทำร้ายแล้วรู้สึกดีอย่างน่าประหลาด...
หน่วยมือปราบ...
“คารวะท่านเสวี่ยเฟิง...”หัวหน้ามือปราบออกมาต้อนรับเหลือบมองหน้าหนิงเทียนแล้วชะงัก บุรุษหรือสตรีหากเป็สตรีไยใส่อาภรณ์บุรุษ?
“นี่คุณชายรองเหอข้าพาเขามาดูศพของทั้งสองคนเห็นว่ามีสายตาที่แหลมคมมีความสามารถเลยพามาดูเผื่อจะได้อะไรเพิ่มเติม”
หัวหน้ามือปราบพยักหน้าผายมือเชิญพวกเขาให้เดินตามไปด้านใน ใครบอกท่านกันว่าข้ามีสายตาแหลมคม!
“ศพทั้งสองอยู่ในนี้ขอรับ”
หนิงเทียนเดินนำเข้าไปคนแรกเปิดผ้าคลุมศพออกโยนทิ้งข้างเตียงทั้งสองศพทุกคนมองการกระทำของเขาตาปริบๆคุณชายไม่เกรงกลัวศพหน่อยหรือนั่นคนตายนะขอรับ!อาเหยาถอยไปยืนหลบชิดมุมห้อง
“ดูดีกว่าที่คิด...”
หนิงเทียนเอียงคอมองพิจารณาศพพึมพำเสียงเบาตอนที่มองตัวเองโดนฆ่าในโลกที่แล้วยังโดนจ้วงแทงมากกว่านี้เลยเรียกว่าไส้ในคงขาดกระจุยไม่มีชิ้นดีแต่เขาไม่ได้โดนตัดไอ้นั่นเหมือนสองศพนี้...
ฟึ่บ!
แขนแกร่งพาดไหล่ของหนิงเทียนจะเป็ใครไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่เสวี่ยเฟิงหนิงเทียนยกศอกกระทุ้งที่ชายโครงเสวี่ยเฟิงเต็มแรงทำเอาเ้าสำนักถอยออกมายืนกุมท้องกระอักเื
“อึก...อาเทียน...”
เรียกหนิงเทียนเสียงแหบแห้งด้วยความจุกยกมือปาดเืที่มุมปากแล้วยิ้มให้หนิงเทียน
“บอกแล้วว่าอย่าเข้าใกล้อยากตายก็บอกกันดีๆ”
ปรายตามองราบเรียบก่อนจะหันมาสนใจศพเคอ คุนถอนหายใจท่านเ้าสำนักนะท่านเ้าสำนัก...
“เป็อย่างไรบ้างขอรับคุณชายรองเหอ”หัวหน้ามือปราบเดินเข้ามายืนข้างๆแต่เว้นระยะห่างจากคุณชายรองพอสมควร
“ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ทั้งสองถูกลอบเข้าจากทางด้านหลัง”
หนิงเทียนจับพลิกศพด้วยสีหน้าแววตานิ่งเรียบหัวหน้ามือปราบยังตาโตที่คุณชายเ้าสำอางผู้นี้จับต้องศพโดยไม่รู้สึกขยะแขยงหรือหวาดกลัว
“และคนร้ายเป็คนเดียวกันพ่อค้ากู้ก็หน้าตาหล่อเหลา คุณชายจิ่นก็หน้าตาหล่อเหลาเหมือนกันคนร้ายเลือกเหยื่อจากหน้าตาหรือฐานะ? ของมีค่าผู้ตายหายไปหรือไม่”หันไปถามหัวหน้ามือปราบ
“ไม่ขอรับอยู่ครบทั้งสองคน”
หนิงเทียนพยักหน้าคนร้ายมีความแค้นกับคนหน้าตาดีหรอวะครับมีปมกับเื่นี้หรอแสดงว่าฆาตกรหน้าตาขี้เหร่อัปลักษณ์?
“ก็จริงอย่างที่อาเทียนว่าทั้งสองหน้าตาดีมากทีเดียว...”เสวี่ยเฟิง
“ผู้ตายตายในเวลากลางคืนพวกเขาไปที่ใดมาก่อนตายรึ”หนิงเทียนถามพลางเดินวนสำรวจศพทั้งสอง
“ผู้ตายทั้งสองกลับจากหอนางโลมซือเซินและพบเป็ศพในเช้าวันต่อมา”หอนางโลม?
“อืม”หนิงเทียนครางในลำคอเหลือบมองเสวี่ยเฟิง
“มองหน้าข้าทำไมอาเทียน”เสวี่ยเฟิงถามยิ้มๆหนิงเทียนกรอกตาอย่างเบื่อหน่าย
“หอนางโลม...ท่านไปถามคนที่หอนางโลมว่าวันนั้นทั้งสองคนนี้อยู่กับสาวงามคนใด”เสวี่ยเฟิงใบหน้าบิดเบี้ยว
“ข้าไม่เข้าหอนางโลมนะอาเทียน!”
หนิงเทียนมองเสวี่ยเฟิงด้วยแววตาว่างเปล่าหน้าตาดีร่างกายกำยำเสียชาติเกิดไม่เข้าหาสตรีเอ๊ะ!ชาติก่อนผมก็ไม่เคยยุ่งกับผู้หญิงนี่หว่า?
“แต่ท่านต้องไป”
“เ้าก็ไปกับข้าสิอาเทียนเกิดข้าถูกสาวงามไร้ยางอายพวกนั้นรุมอาเทียนจะได้ช่วยข้าทัน”ถีบส่งเข้าดงสาวงามให้รุมขืนใจแม่งดีไหม!
“น่ารำคาญจริง...”เดินหนีออกมาจากห้องเสวี่ยเฟิงวิ่งตามมาติดๆเหมือนลูกหมาวิ่งตามเ้านาย
“เ้าจะไปกับข้าใช่หรือไม่อาเทียน”หนิงเทียนปรายตามองอย่างเ็า
“อืม!”ครางตอบในลำคออย่างตัดรำคาญเดินเข้าโรงน้ำชาที่หน้าหน่วยมือปราบ
“หนิงเทียน...มาทำอันใดที่นี่”น้ำเสียงทุ้มเ็าเรียกเขาทางด้านหลัง
“องค์ชายเก้า...”What the fu*k!!!วันนี้ไม่พร้อมจะรับมือกับองค์ชายองค์ไหนจริงๆ!แค่เ้าสำนักเสวี่ยเฟิงก็ปั่นประสาทจะแย่แล้ว!!เสวี่ยเฟิงเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างๆเขามองตามสายตาหนิงเทียนหือออ .องค์ชายเก้ารู้จักอาเทียนด้วยรึ?
5K
