เช้าวันงานเลี้ยงต้อนรับ
ป๋อหวังได้ขอไปเข้าเฝ้าพี่ชายเพื่อขอโทษสำหรับเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อวาน
" ท่านพี่เมื่อวานข้าขอโทษที่พูดไม่ดีกับท่านไปแบบนั้น ข้าสิ้นคิดและยังก้าวร้าวกับท่านที่เป็ห่วงข้าข้าสำนึกผิดแล้ววนะเรามาดีกันเถอะ
นะๆๆๆๆท่านพี่ข้ากินไม่ได้นอนเกือบไม่หลับเลยนะเพราะทุกข์ใจกับเื่เมื่อวานท่านอย่างโกรธข้าเลยนะ ดีกันนๆ "
ป๋อหวังทำทีเอามือไปนวดไหล่ให้พี่ชายที่กำลังอ่านตำราอยู่อย่างตั้งใจแต่เขาก็ไม่ตอบโต้ใดๆกลับมา
"......."
" นร้าาาท่านพี่ข้าผิดไปแล้วจริงๆ "
ความพยายามของเขาในการง้อพี่ชายผู้เ็า ด้วยการขยับมานั่งข้างๆและคุกเข่าเอามือมานวดที่ต้นขาของเย่อเล่อไป่ใช้แววตาอันไร้เดียงสาออดอ้อนพี่ชายให้ใจอ่อนยอมยกโทษแก่เขา
" ป๋อหวัง..เ้ารักนางเพราะอะไร "
เย่อเล่อไป่ประกบปิดหน้าหนังสือและกล่าวถามเสียงจริงจังต่อน้องชาย
" อึกก..ท่านพี่เหตุใดท่านถึง... "
"รักเพราะนางงดงาม..หรือรักเพราะนางเป็ว่าที่ชายาของเ้า...หรือรักด้วยใจจริงแบบที่ข้ามีให้ต่อเ้าและท่านพ่อท่านแม่"
" ข้า..เอ่ออข้าา.. "
" เ้ายังมิรู้จักความรัก...หากนางเป็ภัยแม้แต่เ้าข้าก็จะไม่ระเว้นเพื่อเ้าและอาณาจักรต้องปลอดภัย หวังว่าเ้าจะเข้าใจ "
" ท่านหมายถึงอะไรข้าไม่เข้าใจ "
"ข้าจะขอท่านพ่อให้ยกเลิกการอภิเษกสมรสเ้ากับลี่จางิ่หลังจบงานเลี้ยงต้อนรับ"
" ทำไมกันเล่าท่านพี่ ใจร้ายที่สุด นางออกจะใจดีกับข้าและยังให้ความสำคัญต่อข้าด้วย"
" เ้ามันยังไม่รู้จักโลกนี้ดีพอน้องข้าไม่มีอะไรที่ได้มาโดยไม่เสียอะไรไปต่อให้เ้าจะเกลียดข้า..ข้าก็ไม่เปลี่ยนใจ.."
พูดจบเย่อเล่อไป่ก็เปิดหน้าหนังสือขึ้นมาอ่านเช่นเดิมโดยที่มีป๋อหวังนั่งน้ำตาซึมอยู่อย่างนั้น
" ท่านพี่ให้เวลาข้าได้หรือไม่ "
ป๋อหวังลุกขึ้นมือกำไว้แน่น รวบรวมความกล้ากล่าวขอร้องกับพี่ชาย
" สำหรับอะไรล่ะ.."
"หากข้าทำให้ท่านเห็นว่านางจะไม่เป็ภัยต่อข้าหรืออาณาจักรของเราได้ ถ้าเป็อย่างนั้นแล้วท่านต้องยอมรับนางและกล่าวขอโทษที่เคยเข้าใจนางผิด.."
เย่อเล่อไป่มองหน้าน้องชายที่กลั้นไม่ให้ตัวเองร้องไห้ด้วยอาการตัวสั่นเทาเขาไม่สามารถทนเห็นป๋อหวังเศร้าเสียใจได้เลยสักครั้ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ
" อืม..เช่นนั้นย่อมได้ เพราะเป็เ้าข้าถึงยอมนะป๋อหวัง..หากเ้าพิสูจน์ให้ข้าเห็นได้ข้าจะยอมรับนาง..และจะไปกล่าวขอโทษสำหรับเื่ที่ผ่านมา"
" จริงนะท่านพี่..เย้ๆๆ ท่านพี่ใจดีที่สุดดดด "
" เมื่อกี้เ้ายังว่าข้าใจร้ายอยู่เลยนะ "
" นี่ไงข้ากำลังจะตอบแทนท่าน มาม้ะ หอมทีนึง "
ป๋อหวังกระโจนเข้ากอดพี่ชายพยายามจะเอาหน้าเข้าไปหอมแก้มแต่กลับโดนเย่อเล่อไป่ใช้หนังสือดันหน้าไว้ได้ทัน
" ไม่เอาาอย่าเล่นป๋อหวังข้าโตแล้วนะ "
" โตแล้วท่านก็พี่ข้าเช่นเดิมท่านชอบไม่ใช่รึเวลาข้าเรียกท่านว่า พี่จ๋าๆ หอมหน่อยทีนึงเองจะเป็ไรไป...ม้ะ"
" ไม่เอาาออกไปได้แล้วข้ามีงานต้องทำ.."
" หน้าท่านแดงนิท่านพี่ "
" ข้าป่าวสักหน่อย...ไป...รีบๆๆออกไปได้แล้ว "
" 5555+ขอรับๆๆๆพี่จ๋าาา "
ป๋อหวังเดินหัวเราะชอบใจออกไปที่ได้แหย่พี่ชายเล่น ส่วนเย่อเล่อไป่นั้นพอน้องเดินลับตาไปก็ยิ้มกว้างออกมา ถึงแม้ปากจะชอบบ่นและดุน้องแต่เขาเป็คนที่รักน้องชายตัวเองมากกว่าชีวิตหรือบ้านเมืองเพื่อที่จะให้น้องชายจะได้มีชีวิตที่ดีและมีความสุขจึงต้องสร้างเมืองที่น่าอยู่ให้สำหรับเขา
" ไอ้เ้าเด็กนี่ หัวดื้อได้ใครกัน "
//////////////
ด้านตำหนักของลี่จางิ่
หิมะขาวบางร่วงหล่นอย่างหนักหน่วงลมหนาวที่แม้แต่ลมหายใจร้อนกลับกลายเป็ไอเย็นสูบลมเข้าปอดทำให้เจ็บแสบหากไร้อาภรณ์เครื่องนุ่งห่มคงได้กลายเป็สัตว์ที่โดนปีศาจแห่งฤดูหนาวฆ่าตายเป็แน่
เฟยจินฟู่มองแผ่นหลังของลี่จางิ่ขนาดเธอกำลังยืนอยู่ริมหน้าต่างฝั่งตะวันออกของหอตำหนักที่สามารถมองเห็นทั้งวังและอาณาจักรอย่างชัดเจนจากมุมนี้
" ข้ากำลังจินตนาการภาพที่วังนี้มอดไหม้ไปด้วยเปลวเพลิงสีแดงร้อนกับควันดำลอยสู่ท้องฟ้าสีครามเข้ม พื้นพรมขนสัตว์หนาผ้าไหมเครื่องแพรราดไปด้วยเืของผู้คนเมืองนี้
หึ...คงเป็สิ่งที่น่าตราตรึงใจไปอีกนาน "
" อึก "
เฟยจินฟู่ใกับคำพูดเล่านั้นของลี่จางิ่ จนไม่รู้จะพูดอะไรออกไป ถึงจะไม่เป็การยั่วอารมณ์ของนางในตอนนี้บรรยากาศเริ่มจะอึดอัดขึ้นมามากขึ้นทุกที
" เหตุใดเ้าถึงเงียบเช่นนั้น "
ลี่จางิ่หันหน้ากลับมามองตาต่ำเหมือนกำลังสื่อให้รู้ว่านางรู้ถึงความคิดขององครักษ์คนนี้ของตนอย่างทะลุปรุโปร่ง
" มิบังอาจขอรับองค์หญิง "
" หึ...ใช่อย่าได้แม้แต่บังอาจคิดเปลี่ยนใจข้าเชียวที่เป็เช่นนี้ก็เพราะท่านพ่อ หากไม่บังคับส่งข้าให้มาเป็เชลยแลกกับการได้ค้าขายกับเมืองนี้คงไม่ต้องถึงขั้นทำลายทุกสิ่งทุกอย่างเช่นนี้ ความอดทนที่ข้ามีมาตลอดได้ขาดดิ้นสิ่งที่ท่าน้า ข้าจะทำลายมันให้หมดตอบแทนที่ท่านส่งข้าไปชายแดนหวังให้ข้าตายอย่างหมาข้างถนน "
" องค์หญิงที่ท่านพูดหมายถึงกะไรรึขอรับ "
สิ่งที่ลี่จางิ่พึงพูดออกจากปากเป็ครั้งแรก
คือเื่ของเธอกับพ่อที่ไม่มีผู้ใดเคยร่วงรู้นอกจากท่านอาของเธอ
" เ้าไม่จำเป็ต้องรู้ เื่นี้ไม่เกี่ยวกับเ้า "
ลี่จางิ่เดินเข้ามายังเตียงใหญ่หนานุ่มสีแดง
นั่งลงแล้วถอนหายใจออกมา ทำให้เฟยจินฟู่ยิ่งอยากรู้เข้าไปใหญ่
" แต่หากท่านไว้ใจกระหม่อม...เพียงเล่าความทุกข์ของท่านที่มีไม่ว่าจะเป็ตอนวัยเยาว์ หรือก่อนหน้าที่จะได้พบท่านกระหม่อมพร้อมที่จะรับฟังมันทั้งหมดขอรับ "
" รับฟังแล้วยังไง "
" อึก "
" เข้าใจแล้วยังไง "
" ก็..เพื่อที่ท่านจะได้ปลดปล่อยมันออกมา "
" เหอะ...ช่างโง่เง่า
หากความเ็ปมันหายง่ายดาย ด้วยการไปเล่าให้ผู้อื่นฟังคงไม่มีผู้ใดในโลกนั้นเป็ทุกข์หรอก สิ่งที่จะชำละล้างได้มันคือการเอาคืนคนที่ทำกับข้าต้องได้รับสิ่งเ่าั้เหมือนกันกับข้าเท่านั้น ถ้าข้าต้องลงนรกข้าจะลากพวกมันไปด้วย ไม่ยอมให้มีความสุขโดยที่ข้าต้องทุกข์ทนเป็แน่ "
ก๊อกๆ/// องค์หญิงเพคะผ้าพันคอที่ทรงรับสั่งให้ทำเสร็จเป็ที่เรียบร้อยแล้วเพคะ"
เสียงเคาะที่ด้านหน้าประตูตำหนักดังขึ้น
ทำให้อารมณ์ในห้องเริ่มกลับมาปกติเหมือนเดิม
" เข้ามา "
" เพคะ "
สาวรับใช้สองคนเมื่อวาน เดินเข้ามาในตำหนัก
นำผ้าพันคอสีขาวลายนกยูงสีทองมามอบให้แก่ลี่จางิ่
" เสร็จเร็วดีนิ ไปให้ผู้ใดทำมากัน "
" ให้ท่านฉีช่วยเพคะ ขอให้ช่วยสอนเย็บปักถักร้อยหม่อมฉันทั้งสองก็ช่วยกันทั้งคืนท่านฉีมีฝีมือทางด้านนี้พอไปขอให้ท่านช่วยก็รีบทำงานที่ค้างแล้วมาลงมือทำให้องค์หญิงทั้งคืนเช่นกันเพคะ"
" อย่างงั้นหรอ เช่นนั้นนี่คือรางวัลตอบแทน "
ลี่จางิ่หยิบถุงใส่เงินจำนวนมากให้เป็รางวัลแก่สาวรับใช้
" ขอบพระทัยเพคะองค์หญิง "
สาวรับใช้ต่างดีใจที่เห็นเงินรางวัลโดยไม่ได้คิดสงสัยหรือมีข้อกังขาใดๆ
" เอาไปแบ่งให้คนที่ทำผ้าพันคอนี่ให้ข้าด้วย "
" เพคะองค์หญิงหม่อมฉันขอตัวเพคะ "
สาวรับใช้ออกไปจนลับตาลี่จางิ่หยิบผ้าพันคอขึ้นมามองดูอย่างพอใจ
" นี่คือสัญลักษณ์แห่งความพังพินาศของเมืองถังซงข้าชักจะทนรอไม่ไหวแล้วว..
ท่านพ่อ...ท่านจะทำสีหน้าเช่นไรเมื่อรู้ว่าสิ่งที่ท่านพยายามจะสร้างขึ้นข้าได้ทำลายมันเองกับมือจะอยากฆ่าข้าให้ตายอีกรอบหรือจะกระอักเืตายไปก่อนดี "
ลี่จางิ่ยิ้มเยาะอย่างชอบใจโดยที่เฟยจินฟู่กับมีสีหน้าที่กระวนกระวายใจอย่างเห็นได้ชัด
ในหัวเริ่มคิดบางอย่างนอกเหนือจากคำสั่งที่ตัวเขานั้นเชื่อฟังและปฏิบัติด้วยดีมาโดยตลอด
" องค์หญิง หากมากไปกว่านี้
ข้าคงต้อง....ขัดใจท่านซะบ้างแล้ว "
1K
