ตอนที่ 23 ในที่สุดก็ได้แต่งงานกับคุณ
เช้าวันรุ่งขึ้นก่อนเจ็ดโมง ลู่โจวก็ถูกปลุกให้ลุกมาทานอาหารเช้า จากนั้นเปลี่ยนเป็ชุดทางการและออกจากบ้านหยางเหมิน
ขณะที่พวกเขากำลังจะก้าวพ้นประตูคฤหาสน์ตระกูลลี่ พ่อบ้านก็รีบวิ่งมาหาด้วยท่าทีร้อนรน “คุณชาย คุณนายเป็ลมหมดสติไปแล้วครับ”
“บอกเธอว่าผมจะไปดูเธอหลังกลับมาจากจดทะเบียนสมรส” ลี่หนานเสวียนมีท่าทีนิ่งสงบไม่กังวลแม้แต่น้อย ก่อนจะดึงลู่โจวออกจากบ้านไป
พ่อบ้าน “...”
ลู่โจวรีบถาม “หนานเสวียน คุณจะไม่ไปดูแม่คุณจริงๆ เหรอ”
ลี่หนานเสวียนถอนหายใจแล้วยิ้ม “เธอแสร้งทำน่ะ”
ลู่โจวอึ้ง “หา”
“เธอรู้ว่าเราจะไปจดทะเบียนสมรสกันวันนี้จึง้าขัดขวาง แต่กลัวจะโน้มน้าวผมไม่ได้ก็เลยแกล้งเป็ลมหลอกให้ผมอยู่ต่อ”
ลู่โจวไม่รู้จะพูดอะไรจึงเลือกที่จะเงียบ
การแต่งงานของคนเพศเดียวกันเพิ่งได้รับการรับรองเมื่อสิบปีก่อน จนถึงตอนนี้ก็ยังมีคนรุ่นเก่ามากมายที่รับไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็หลานรั่วหร่านที่ต่อต้านการแต่งงานของลูกชายเธอกับผู้ชาย หรือคนที่รังเกียจการแต่งงานของคนเพศเดียวกัน ดังนั้นการที่หลานรั่วหร่านจะยังรับไม่ได้ในตอนนี้จึงไม่ใช่เื่แปลก
ลี่หนานเสวียนเหลือบมองเขา “หลังจากคุณแต่งงานกับผมแล้ว เธอจะค่อยๆ เห็นข้อดีของคุณและชอบคุณเอง”
ลู่โจวรู้ว่าอีกฝ่ายแค่พูดปลอบใจก็พยักหน้า แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา “ผมขอโทรหาที่บ้านก่อน บอกว่าบ่ายนี้จะกลับไป ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวกลับไปพวกเขาจะไม่อยู่บ้านอีก”
เมื่อต่อสายโทรศัพท์ไป เจียงหว่านที่เป็คนรับสายก็ถามถึงสภาพความเป็อยู่ของลู่โจวที่บ้านตระกูลลี่ทันที “แม่อยากรู้ว่า่นี้ลูกอยู่บ้านตระกูลลี่เป็ยังไงบ้าง ปรับตัวได้ไหม กินอิ่มนอนหลับดีไหม พันตรีลี่ดูแลลูกดีหรือเปล่า”
“ดีมาก ดีหมดเลยครับ” ลู่โจวไม่อยากให้พวกเขากังวลเกินไป “แม่ ผมจะกลับบ้านบ่ายนี้นะ”
“ลูกจะกลับบ้านงั้นเหรอ” เจียงหว่านพูดเสียงสูงด้วยความใ
“ครับ”
ทันใดนั้นลู่โจวก็ได้ยินเจียงหว่านะโเสียงดังลั่น “ป้าหวัง เสี่ยวโจวจะกลับบ้าน รีบบอกทุกคนให้เก็บของมีค่าทั้งหมดซ่อนไว้ในที่ปลอดภัย เร็วเข้าๆๆ”
เสียงโกลาหลดังมาตามสาย “เก็บของที่แตกหักง่ายก่อน แล้วก็รวบรวมภาพวาดกับเครื่องกระเบื้อง เสี่ยวโจวมีอานุภาพทำลายล้างรุนแรงมากนะ เอางี้ดีกว่า อย่าใช้เตาไฟฟ้าหรือเตาแก๊สเลย ฉันกลัวจะะเิ มื้อเย็นก็ตั้งเตาในสวน...ช่างเถอะ ตอนเย็นพวกเราสั่งอาหารเอาดีกว่า”
ลู่โจว “...”
เจียงหว่านพูดเสียงดังมาก จนลี่หนานเสวียนที่นั่งอยู่ข้างลู่โจวได้ยินชัดเจนทุกคำ เขาหัวเราะแล้วถามว่า “ตอนที่คุณอยู่บ้าน พวกเขาเก็บของมีค่าไว้ที่ไหน”
ลู่โจวตอบอย่างกระอักกระอ่วน “นอกจากตัวบ้านที่เป็คฤหาสน์หรูแล้ว บ้านผมไม่เคยเก็บของมีค่าอะไรเลย เฟอร์นิเจอร์ก็ธรรมดามาก ชุดของใช้ในห้องโถงรวมกันแล้วยังไม่แพงเท่าโต๊ะอาหารในสวนของคุณเลย คนที่มาหาปู่ผมเพื่อเจรจาธุรกิจยังคิดว่าบ้านเราขี้เหนียวมาก ส่วนป้าหวังก็มักจะให้คนทำกับข้าวเตรียมไว้ก่อนผมเลิกเรียนทุกครั้ง เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดอุบัติเหตุตอนที่ผมกลับบ้าน”
ลี่หนานเสวียนฟังจบก็ยิ่งหัวเราะหนักกว่าเดิม
ลี่หนานเสวียนให้หัวหน้าสำนักงานเขตเตรียมเื่จดทะเบียนสมรสไว้ล่วงหน้าั้แ่เมื่อสองวันก่อนแล้ว ทำให้กระบวนการเป็ไปอย่างราบรื่นและรวดเร็ว ภายในครึ่งชั่วโมงทั้งสองคนก็ได้ถือสมุดทะเบียนสมรสสีแดงสดคนละเล่ม
ลู่โจวกลั้นความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ ยิ้มกว้างพลางเอ่ย “แต่งแล้ว พวกเราแต่งงานกันแล้ว”
“อืม ใช่แล้ว พวกเราแต่งงานกันแล้ว” ลี่หนานเสวียนมองภาพถ่ายบนทะเบียนสมรสอย่างพึงพอใจ ก่อนใช้นิ้วลูบชื่อของคู่สมรสที่เป็ชื่อของลู่โจว แล้วหัวเราะเบาๆ “ในที่สุดก็ได้แต่งงานกับคุณ”
น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความคาดหวังที่รอคอยมานาน ราวกับว่าเขาอยากแต่งงานกับลู่โจวมานานแล้ว
ลู่โจวลูบชื่อของลี่หนานเสวียนบนทะเบียนสมรส ก่อนพูดด้วยความรู้สึกลึกซึ้ง “ใช่ ในที่สุดก็ได้แต่งงานกับคุณแล้ว”
ทั้งสองคนจ้องทะเบียนสมรสอยู่เนิ่นนาน กว่าจะรู้สึกตัวว่านี่เป็เื่จริง พวกเขาแต่งงานกันแล้วจริงๆ
ลี่หนานเสวียนเก็บทะเบียนสมรสเป็อย่างดี “ตอนเที่ยงผมต้องรีบกลับกองทัพ ไม่มีเวลาส่งคุณกลับบ้านตระกูลลู่ คุณเรียกแท็กซี่ไปเองได้ไหม”
ลู่โจวพยักหน้า “คุณไปทำงานเถอะ ไม่ต้องลำบากไปส่งผม”
“ผมอาจจะงานยุ่งไปอีกหนึ่งสัปดาห์ถึงจะกลับบ้านได้ เื่ในบ้านตระกูลลี่คงต้องฝากให้คุณดูแล” ลี่หนานเสวียนมองอีกฝ่ายด้วยสายตาแฝงความหมายบางอย่าง “ส่วนกฎต่างๆ ในบ้าน คุณก็ต้องปฏิบัติตาม...”
ลู่โจวถาม “กฎอะไร”
“หลังจากคุณกลับไปแล้ว ลุงตี๋จะอธิบายให้คุณฟังเอง” ลี่หนานเสวียนขึ้นรถ แต่ยังดูเหมือนไม่ค่อยวางใจจึงยื่นมือไปแตะเบาๆ ที่หว่างคิ้วของลู่โจวก่อนจะขับรถออกไป
ลู่โจวยิ้มพลางลูบหน้าผากตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันไปโบกแท็กซี่กลับบ้านตระกูลลู่