HOMESTAY รัก(แค่พัก)ชั่วคราว

   หากเราคิดถึงใครสักคนเราก็ควรที่จะไปหาเขาให้สิ้นเ๱ื่๵๹ไม่ใช่มานั่งเหม่อลอยอะไรแบบนี้หรอก นี่ก็ล่วงมาเกือบสามเดือนแล้วที่เราห่างจากเกรซ๻ั้๹แ๻่เรากลับมาทำงานเรารู้สึกทุกอย่างเปลี่ยนไป ความอ้างว้าง เปลี่ยว หนาว ไม่รู้จะเศร้าหรือจะมีความสุขดี จนกระทั่งรุ่นพี่ที่เป็๲หัวหน้างานของเราเรียกสติ

รุ่นพี่ : เชอร์ไหวรึเปล่า? เห็นนั่งเหม่อยลอยมานานแล้วนะ 

เชอร์ : ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่รู้สึกเพลียๆนิดหน่อย

รุ่นพี่ : อย่าหักโหมเกินไปละ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา

จู่ๆก็มีความคิดหนึ่งแวบขึ้นมาในหัวของเราและมันดูเป็๲ความคิดที่แสนจะยอดแย่เอามากๆ และมันจะกลายเป็๲จุดเปลี่ยนชีวิตของเราหลังจากนี้

เชอร์ : รุ่นพี่ค่ะ

รุ่นพี่ : ว่าไงเชอร์ มีอะไรติดขัดรึเปล่า?

เชอร์ : เปล่าค่ะ เชอร์แค่จะบอกว่า...........

รุ่นพี่ : ว่า?

เชอร์ : เชอร์ขอลาออกค่ะ

เราจัดแจงเอกสารขอลาออกในวันรุ่งขึ้นแต่กว่าจะเคลียร์งาน จัดแจงงานในเพื่อนๆอีกก็ล่วงเข้าไปเกือบสัปดาห์ ทุกคนดูไม่มีปัญหาอะไรกับเราที่จะลาออกเพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าการลาออกคือเ๱ื่๵๹ปกติของคนทำงาน แต่กลับกลายเป็๲ว่าเราต้องเผชิญกับคำถามของม๊าปายและแม่แก้วที่ไม่เข้าใจถึงเหตุผลของเรา

แม่แก้ว : นี่หนูเป็๲อะไรไป อยู่ๆไปลาออกจากงานทำไม เงินก็ดี เพื่อนๆก็อัธยาศัยดี แล้วทำไมถึงลาออก

เชอร์ : หนูก็แค่เบื่อ

แม่แก้ว : แค่เบื่อ แค่เบื่อจริงหรอ? ไม่ได้จะทำอะไรปิดบังแม่ใช่มั้ย?

เชอร์ : ..........

แม่แก้ว : เชอร์บอกแม่มาซะดีๆ

เชอร์ : เอ่อคือ............

แม่แก้ว : เชอร์!

ม๊าปาย : แก้วใจเย็นๆ

เชอร์ : ก็ได้ๆ หนูบอกแม่ก็ได้ หนูจะไปเชียงใหม่

แม่แก้ว : ไป แล้วจะไปทำงานอะไร ใช้ชีวิตยังไง แม่มองไม่เห็นทางของหนูเลยนะ

เชอร์ : หนูไปตายเอาดาบหน้า เดี๋ยวมันก็หาได้เอง

แม่แก้ว : งานมันไม่ได้หาง่ายนะเชอร์ ยังไงเ๹ื่๪๫นี้แม่ก็ไม่เห็นด้วย

เชอร์ : แม่! แต่......... ม๊าช่วยพูดกับแม่ให้หน่อยสินะม๊า

ม๊าปาย : เ๹ื่๪๫นี้ม๊าไม่ยุ่ง

เชอร์ : ม๊า!

แม่แก้ว : แม่ว่าเราหาทำงานที่นี่แล้วก็อยู่ที่นี่แหละดีแล้ว

เชอร์ : ไม่ยังไงหนูก็จะไป

แม่แก้ว : แต่แม่ไม่ให้ไป

เชอร์ : หนูจะไป

แม่แก้ว : นี่เป็๞อะไรนักหนากับเชียงใหม่ หืม บอกแม่มาสิ

เชอร์ : .........

แม่แก้ว : จะไปหาผู้หญิงคนนั้นใช่มั้ย? ใช่มั้ย?

เชอร์ : ใช่หนูจะไปหาเขา หนูจะไปหาเกรซ

แม่แก้ว : ชื่อเกรซซะด้วย แม่ไม่ให้ไป

เชอร์ : แม่!

เราร้องไห้ต่อหน้าแม่กับม๊าในรอบสองปี เราวิ่งขึ้นห้องด้วยความผิดหวังที่ความคิดของแม่กับม๊าไม่เห็นใจเราเลยว่าเราคิดถึงเขาขนาดไหน เราก็นึกว่าเ๱ื่๵๹มันจะง่ายแต่เอาไปเอามากลับยากซะเหลือเกิน ทำไมต้องห้ามเรานักหนา ทำไม ทำไม 

เชอร์ : เกลียด เกลียด เกลียด!

ม๊าปาย : (ก็อกๆ) เชอร์ลูก เปิดประตูให้ม๊าหน่อย

เชอร์ : ไม่เปิด หนูเกลียดม๊า หนูเกลียดแม่ ทำไมต้องห้ามกันนักกันหนา ทำไมถึงไม่เข้าใจหนูบ้างเลย

ม๊าปาย : เปิดประตูให้ม๊าก่อนนะ

เชอร์ : (เปิดประตู) ม๊า๻้๵๹๠า๱อะไรอีก

ม๊าปาย : เก็บกระเป๋า

เชอร์ : ค่ะ?

ม๊าปาย : เก็บกระเป๋าม๊าจะไปส่งที่ขนส่งเร็ว!

ม๊าช่วยเราเก็บกระเป๋าด้วยความเร่งรีบเพราะกลัวว่าแม่จะกลับมาเห็นและขัดขวางการไปเชียงใหม่ของเราอีก เรากับม๊าก็เก็บกระเป๋าเสร็จแล้วรีบขึ้นรถเหยียบจนสุดเพื่อไปให้ทันรถกรุงเทพเชียงใหม่ที่เหลือรอบสุดท้ายพอดี

ม๊าปาย : ดูแลตัวเองด้วยนะลูก

เชอร์ : ค่ะ ม๊ากับแม่ก็ดูแลตัวเองด้วยนะคะ

ม๊าปาย : อืม เดี๋ยวเชอร์ นี่ม๊าให้

เชอร์ : ม๊าเอาให้หนูทำไมตั้งสองหมื่น เชอร์มีเงินอยู่นะ

ม๊าปาย : เอาไปเถอะม๊าอยากให้ ยังไงก้ถ้าถึงแล้วก็บอกม๊าด้วยนะ

เชอร์ : ค่ะ

เราลาม๊าอยู่นานเพราะเราไม่อยากห่างจากกันเลยแต่ก็ต้องจากกันด้วยเหตุผลบางอย่างที่หากใครบางคนได้รู้ก็อาจจะว่าเราเป็๲คนเห็นแก่ตัวที่ทิ้งครอบครัวไว้ข้างหลัง แต่ช่างเถอะเราตัดสินใจเองนี่น่าช่วยไม่ได้

เชอร์ : ฮัลโหลเกน

เกน : อ้าวพี่เชอร์ คิดยังไงถึงโทรมาค่ะเนี่ย

เชอร์ : พี่แค่มาโทรจองห้องน่ะ เอาห้องเดิมนะ ได้มั้ย?

เกน : ได้ค่ะๆ

เชอร์ : ว่าแต่ยังมีบริการเสริมมารับที่ขนส่งเหมือนมั้ยเกน?

เกน : มีคะๆ เดี๋ยวเกนไปรับเองกับมือเลย

เชอร์ : งั้นถ้าพี่ถึงแล้วพี่จะโทรบอกเกนอีกรอบนะ

เกน : โอเคค่ะ 

เชอร์ : พี่ขึ้นรถก่อนนะเกน แค่นี้นะ

กว่าเก้าชั่วโมงกว่าที่เรานั่งจากขนส่งกรุงเทพมาที่เชียงใหม่และใช่เรายังลงที่เดิม ทุกอย่างยังเหมือนเมื่อสามเดือนก่อน สภาพแวดล้อม ผู้คน รถราถนนยังเหมือนเดิม แต่ที่ไม่เหมือนก็ตรงที่..............

เกรซ : คุณ.......

เชอร์ : .............

เกรซ : เกนบอกให้มารับแทนน่ะ

เชอร์ : อืม

เกรซ : งั้นส่งกระเป๋ามาเดี๋ยวเราเอาไปเก็บให้ แล้วคุณก็ขึ้นรถได้เลย

เชอร์ : อืม

คนที่มารับกลับไม่ใช่เกนแต่กลายเป็๞เกรซแทน เรานั่งรถเกรซอีกครั้งในรอบสามเดือนและยังเป็๞อีกครั้งที่เราได้เจอหน้ากัน เราสองคนนั่งกันเงียบจนได้ยินแต่เสียงเครื่องยนต์รถ ไม่มีใครปริปากพูดหรือคุยถามสารทุกข์สุขดิบ ไม่กล้าแม้กระทั่งจะมองหน้ากัน อยู่ความกลัวก็เกิดขึ้น กลัว กลัวเหลือเกิน

เกรซ : คุณ สบายดีมั้ย?

เชอร์ : อะ อืมสบายดี

เกรซ : แล้วทำไมคุณถึงมา มาเที่ยวหรอ?

เชอร์ : ก็ไม่เชิงอะ แค่มาหาใครสักคนให้หายคิดถึง

สิ้นเสียงคำตอบพวกเราก็นั่งเงียบจนใกล้จะถึงรีสอร์ทแล้วเกรซกลับเปลี่ยนเส้นทางมุ่งตรงไปอีก เราได้แต่แปลกใจแต่เกรซก็บอกเราแค่ว่าทางลัด เราก็ไม่ได้เอะใจอะไรมากขนาดนั้นอาจจะเพราะเชื่อใจเกรซ แต่เราก็ลืมไปว่าเกรซคือคนอันตรายที่เกนได้บอกไว้ จนกระทั่ง.........

เชอร์ : คุณ คุณพาเรามาที่ไหน

เกรซ : ............... (เปิดประตู)

เชอร์ : ที่นี่ที่ไหน?

เกรซ : .........

เชอร์ : ตอบดิคุณ

เกรซ : มานี่ (อุ้มเชอร์)

เชอร์ : คุณทำอะไรปล่อยเรานะ! (ทิ้งลงโซฟา)

เชอร์ : คุณ คุณพาเรามาที่ไหน คุณทำไมไม่พาเราไป..........

เกรซ : (จูบ) คิดถึงคุณจัง

เชอร์ : คิดถึง..........

เกรซ : ใช่ (จูบ) เราคิดถึง (จูบ) คุณคิดถึงเรามั้ย?

เชอร์ : (จูบ) คิดถึงสิ คิดถึงมากเลย

มือขอเราเกรซเริ่มไล้ไปตามทรวงอกของเราทั้งขยำ จิก ไม่วายที่จะผละออกและดูดด่ำกับตรงนั้นไปมาจนเราต้องครางเพื่อปล่อยอารมณ์ดิบออก เกรซเริ่มไล้ไปตามร่างกายของเราจากหน้าท้องไปสู่ส่วนซ่อนเร้นตรงนั้น เกรซพยายามเล่นกับตรงนั้นจนเราหงุดหงิดและบังคับให้เราไปตามเกมของเกรซให้ได้

เกรซ : เป็๞ไรคุณ หงุดหงิดหรอ?

เชอร์ : ชะ ใช่ หงุดหงิด

เกรซ : อยากให้เราทำอะไรล่ะ?

เชอร์ : กิน

เกรซ : หึ กินไร

เชอร์ : กินเรา

เกรวไม่พูดพร่ำทำเพลงเกรซก็เริ่มแหวกหว่างขาเราออก เกรซมุดเข้าไปลิ้มลองกับจุดซ่อนเร้น หูตาเราฝาดไปหมด ทุกอย่างดับแม้กระทั่งหูเรา เราได้แต่ส่งเสียงบอกเกรซว่าเรามีความสุขขนาดไหน จนกระทั่งเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างและทุกอย่างก็มืดลง

/////

เราตื่นเช้าขึ้นมาพร้อมกับแสงที่ทอดส่องร่างกายและสายตาของเรา เราเหลือบมองไปทั่วห้องก็ไม่เจอเกรซ เรามองหาเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายและไม่ได้ใส่๻ั้๹แ๻่เมื่อคืน เราลุกขึ้นจากเตียงและพยายามหาทางติดต่อกับเกนเพื่อให้ได้รู้อะไรบางอย่าง

เชอร์ : ฮะ ฮัลโหลเกน

เกน : เห้ย! พี่เชอร์พี่อยู่ไหนเนี่ย ทำไมพี่เกรซถึงบอกว่าไม่เจอพี่ที่ขนส่งเลย พี่อยู่ที่ไหน?

เชอร์ : เกรซมาส่งพี่ที่ไหนก็ไม่รู้ พี่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหนเหมือนกัน

เกน : พี่พอรู้มั้ยว่าพี่อยู่ที่ไหน?

เชอร์ : พี่ไม่รู้พี่...........

โทรศัพท์ถูกตัดสัญญาณ เราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่เหมือนมีใครบางคนยืนอยู่ข้างหลังเราอยู่ จนเราเสียวสันหลัง..............

เกรซ : คุยกับใคร?

เชอร์ : เอ่อคือ............

เกรซ : เราถามว่าคุยอยู่กับใคร!

เชอร์ : คุยกับเกน

เกรซ : คุยกับมันทำไม มันสำคัญกว่าเราหรอ?

เชอร์ : ฉันก็แค่อยากรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน ทำไมต้องพาฉันมาอยู่ที่นี่ บอกฉันสิ บอกฉันมา

เกรซ : เราขอโทษ เราแค่อยากจะอยู่กับคุณ

เชอร์ : แล้วทำไมต้องปฏิเสธเราล่ะ ปฏิเสธเราทำไม!

เกรซ : คุณ.............

เชอร์ : คุณมันบ้า คุณมันบ้า

เกรซ : คุณ.............

เชอร์ : ออกไป

เกรซ : ...........

เชอร์ : เราบอกให้ออกไปไง ออกไป!

เกรซเดินออกไปจากบ้านด้วยสีหน้าที่เศร้าหม่องไป เรายังคงด่าทอเกรซจนรถของเกรซหายไปจากสายตา เรานั่งร้องไห้อยู่ที่หน้าบ้านด้วยความเสียใจ ไม่ได้เสียใจที่ถูกพามาที่นี่ แต่เราเสียใจที่ไม่ถึงสองวันเราก็ทำให้เกรซเกลียดซะแล้ว สิ่งที่เราทั้งสองคนทำมันเป็๞ความคิดถึงจริงๆใช่มั้ย?