ระบบซ่อน ใต้ดาวที่ตก พลังไร้ค่าของผมโคตร โกง

หมู่บ้าน Tarven เล็กกว่าที่คิด

บ้านไม้สิบกว่าหลังเบียดกันอยู่รอบบ่อน้ำกลางหมู่บ้าน
แสงสุดท้ายของวันสะท้อนผิวน้ำเป็๞สีส้มหม่นๆ
มีเพียงโรงเตี๊ยมหลังเดียวที่ยังเปิดไฟอยู่

มันดู…ธรรมดาเกินไป

ธรรมดาจนเหมือนไม่ควรมีเ๹ื่๪๫อะไรเกิดขึ้นที่นี่

—

ฉันกับเรนมาถึงก่อนพระอาทิตย์ตก

เลือกมุมนั่งที่เห็นประตูชัด
หลังชนผนัง
ไม่มีมุมบอด

อาหารถูกวางลงตรงหน้า แต่ไม่มีใครแตะจริงจัง

เรารอ

—

หนึ่งชั่วโมง

นานพอให้เสียงในร้านเริ่มซ้ำ
นานพอให้คนเมาเริ่มพูดเ๹ื่๪๫เดิม

และนานพอให้ “ความเงียบของเรน” เปลี่ยนความหมาย

มือขวาของเขาวางอยู่ใกล้ด้ามมีด
ไม่แตะ
แต่ “พร้อม”

"[ กระจกมืด ]" ไม่ต้องบอกอะไรฉันมากนัก

เขากำลัง “คาดการณ์การปะทะ”

—

"พวกเขาจะมา" ฉันพูด

"รู้" เรนตอบ

ฉันมองเขา

"แต่ยังเป็๲ห่วง"

เรนไม่ตอบ

…ซึ่งแปลว่า “ใช่”

— ✦ —

ประตูเปิด

เสียงลมเย็นไหลเข้ามา

ซาอัลเดินเข้ามาก่อน
ท่าทางปกติ

แต่ไม่ “ผ่อน”

มิวาเดินตาม

ช้ากว่าปกติ

—

[ กระจกมืด ] จับรายละเอียดก่อนสมองฉันจะทันคิด

รอยเปื้อนสีน้ำตาลเข้มที่แขนเสื้อซาอัล
แห้งบางส่วน
ไม่ใช่โคลน

เ๣ื๵๪

—

"เจอปัญหา" ฉันพูด

"Inquisitor อีกคน" ซาอัลตอบ เสียงเรียบ…แต่มี “ขอบ” ของอะไรบางอย่างที่ยังไม่จาง
"ตามมา๻ั้๫แ๻่ชายป่า ฉันจัดการได้…แต่ใช้เวลา"

เขาเหลือบมองมิวา

แค่เสี้ยววินาที
แต่ฉันเห็น

"มิวาช่วย"

—

มิวาก้มหน้า

เงียบ

เงียบแบบที่ไม่ใช่แค่ไม่อยากพูด
แต่ “ไม่รู้จะเริ่มยังไง”

—

"ช่วยยังไง" เรนถาม

"สูตรสลาย" ซาอัลตอบแทน
"ลดมันลงครึ่งหนึ่ง ฉันเลยเอาอยู่"

เขาหยุดนิดหนึ่ง

"แต่มันหนีไปได้"

—

คำว่า “หนี”

ทำให้บรรยากาศบนโต๊ะ “หนักขึ้น” เล็กน้อย

—

ฉันมองมิวา

เธอยังไม่เงยหน้า

แต่ไหล่ของเธอ…เกร็ง

เหมือนกำลังรออะไรบางอย่าง

—

"ขอบคุณ"

ฉันพูด

—

มิวาชะงัก

เธอเงยหน้าขึ้นช้าๆ

สายตาของเธอไม่ได้ดีใจ
ไม่ได้โล่งใจ

แต่เป็๞…ความสับสน

เหมือนคนที่ “เตรียมรับคำตำหนิ”
แต่กลับได้ยินสิ่งตรงข้าม

— ✦ —

หลังอาหาร

ซาอัลออกไปดูม้า
เรนลุกไปล้างมือ

เหลือฉันกับมิวา

—

เงียบ

แต่ไม่อึดอัด

—

"ฉันใช้สกิลต้องห้าม"

เธอพูดก่อน

เสียงเรียบ
แต่เหมือน “ดึงออกมาจากลึกๆ”

"ถ้า Inquisitor รายงาน…พวกเขาจะตามเราแรงกว่าเดิม"

—

"รู้"

ฉันตอบ

สั้น
ตรง

—

เธอเงยหน้าขึ้นมองฉัน

ครั้งนี้ตรงๆ

"แก…ไม่โกรธเหรอ"

—

คำถามนั้น

ไม่ใช่แค่ถาม

แต่มันมี “น้ำหนักของอดีต” อยู่ในนั้น

เหมือนเธอ…เคยโดนโกรธมาแล้ว
เพราะสิ่งเดียวกันนี้

—

ฉันคิดอยู่ครู่หนึ่ง

เลือกคำ

—

"มิวาช่วยชีวิตซาอัล"

ฉันพูดช้าๆ

"ถ้าฉันโกรธเ๹ื่๪๫นั้น…ฉันคงไม่รู้จะเรียกตัวเองว่าอะไรดี"

—

เธอไม่ตอบทันที

—

[ กระจกมืด ] กระซิบเบาๆ

→ อัตราการเต้นหัวใจลดลง
→ กล้ามเนื้อคลายตัวเล็กน้อย

—

เธอ “คลาย”

นิดเดียว

แต่จริง

—

"…มีอะไรอยากให้ระวัง"

ฉันพูดต่อ

เธอมองฉันทันที
คราวนี้ไม่หลบ

—

"สกิลของมิวา มันกินมากกว่าที่มิวาคิด"

ฉันแตะขมับตัวเองเบาๆ

"[ กระจกมืด ] เห็นตอนที่มิวาใช้…ร่างกายมิวาตอบสนองแล้ว แค่ยังไม่รู้สึก"

—

เธอขมวดคิ้ว

"ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย"

—

"เพราะอะดรีนาลีน"

ฉันตอบ

"แต่ถ้ามิวาฝืนอีกครั้งโดยไม่พัก…ร่างกายจะเอาคืน"

—

เธอเงียบ

ไม่เถียง

—

นิ้วของเธอขยับเล็กน้อยบนโต๊ะ
เหมือนคนที่เพิ่ง “เริ่มคิดถึงผลของการตัดสินใจตัวเอง”

—

"แก…สังเกตแบบนี้กับทุกคนเลยเหรอ"

เธอถาม

—

"[ กระจกมืด ] ทำ"

ฉันตอบ

"ฉันแค่อ่าน"

—

เธอจ้องฉันนานขึ้น

"มันไม่อึดอัดเหรอ"

—

คำถามนี้…ไม่ใช่เ๱ื่๵๹สกิล

มันเป็๞เ๹ื่๪๫ “การอยู่กับคนอื่น”

—

ฉันเงียบไปนิดหนึ่ง

ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะคิดคำ
แต่เพราะ “คิดจริง”

—

"บางครั้ง"

ฉันตอบตรงๆ

"บางอย่างที่รู้…ฉันไม่อยากรู้"

—

เธอไม่ละสายตา

"เช่น?"

—

ฉันมองเธอกลับ

—

"เช่น…การรู้ว่าคนตรงหน้ากำลังกลัว"

ฉันพูดช้าๆ

"แต่พยายามทำเหมือนไม่เป็๞อะไร"

—

มิวานิ่ง

—

"หรือรู้ว่าเขาเคยถูกปฏิเสธ…เพราะสิ่งที่เขาทำเพื่อช่วยคนอื่น"

ฉันพูดต่อ

เสียงยังคงเรียบ

แต่คำ…ไม่เรียบ

—

เธอหายใจช้าลง

—

"มันทำให้ฉันต้องเลือก"

ฉันพูด

"ว่าจะแกล้งไม่รู้…หรือจะอยู่ตรงนั้นโดยไม่ทำให้เขาอึดอัดกว่าเดิม"

—

เงียบ

ยาว

—

แล้วมิวาก็พยักหน้า

ช้าๆ

—

"ขอบคุณ"

เธอพูด

ครั้งนี้เสียงเบากว่าเดิม

แต่ “ชัดกว่าเดิม”

—

ไม่ใช่แค่ขอบคุณที่ไม่โกรธ

แต่ขอบคุณที่ “มองเห็น”

— ✦ —

ซาอัลกลับมาตอนที่ฉันกำลังจะลุกไปนอน เขานั่งลงตรงข้าม มองฉัน

"เคน"

"ว่า"

"เธอใช้สกิลต้องห้ามเพื่อช่วยฉัน" เขาพูดตรงๆ "ฉันรู้ว่ามันจะทำให้เ๹ื่๪๫ยากขึ้น"

"รู้"

"แล้วทำไมถึงไม่บอกเธอว่าไม่ต้อง"

ฉันมองซาอัล "เพราะถ้าฉันบอกเธอไว้ล่วงหน้า เธออาจลังเลในจังหวะที่ไม่มีเวลาลังเล"

ซาอัลนั่งนิ่งกับคำตอบนั้น แล้วพยักหน้าครั้งเดียว

"เข้าท่า" เขาพูดแล้วก็ลุกไป

แต่ก่อนที่เขาจะออกไปพ้นประตู เขาหยุดและหันกลับมา"เคน ฉันถามตรงๆ นะ""ถาม""แกไว้ใจเรนไหม"ฉันคิดอยู่นาน นานกว่าปกติ"ยังไม่รู้" ฉันตอบตรงๆ "แต่ตอนนี้ฉันยังไม่เจออะไรที่ทำให้ไม่ไว้ใจ"ซาอัลพยักหน้า"แค่นั้นพอ" เขาพูดแล้วก็ออกไป

— จบตอนที่ 14 —