“พอแล้วค่ะ อ่า~ หนูรู้สึกแปลกๆ ตรงนี้...”ไม่ว่าเปล่าเอริดายังวางฝ่ามือบอบบางทาบลงตรงบริเวณเนินสามเหลี่ยมอวบอูม สายตาหวานเชื่อมของเธอยังจ้องมองไปยังเขาราวกับ้าบางสิ่งที่เธอเองไม่ทราบว่ามันคืออะไร
“ลุกขึ้นไปอาบน้ำได้แล้ว~”ราฟาเอลผละออกจากกายเย้ายวน เขารู้ดีว่าคนตัวเล็กกำลัง้าอะไร ไม่แปลกอะไรหากสาวน้อยคนนี้ไม่เคยลิ้มลองเซ็กส์มาก่อนในชีวิตและอยากรู้อยากลองตามกลไกของร่างกายที่ถูกสรรสร้างมา ไม่ต่างเขาในตอนนี้ที่กำลังปวดร้าวตรงกลางกายชายจนความยิ่งใหญ่แทบดีดผึงทะลุเนื้อผ้าอวดศักดิ์ดาว่ามันน่าหวาดกลัวเพียงใด
“อะไรนะคะ?”
“ไปอาบน้ำ...จะได้ทานอาหารหรืออยากจะสานต่อ?”ปากก็พร่ำบอกตาก็ยังจดจ้องทรวงอกอิ่มที่ไหวกระเพื่อมตามแรงหายใจหอบของร่างบาง สายตาคมเฉียบเบี่ยงหลบสิ่งยั่วยุราคะโดยการมองไปสิ่งตกแต่งภายในห้องนอนและขยับกายลุกขึ้นจากเตียง
“มะ...ไม่ค่ะ! ระ...ริด้าจะไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้เลย อุ้ย!!”ด้วยความลนลานทำให้เอริดาลุกพรวดพราดบนเตียงนอนนุ่ม และเซถลาเข้าหาร่างสูงที่ยืนข้างเตียงจนแขนล่ำต้องตวัดรัดเอวบอบบางไว้เพื่อไม่ให้เ้าหล่อนร่วงลงสู่พื้น
“
"ซู่มซ่าม!!”
“ขะ...ขอโทษค่ะ~”ก้มหน้างุดตรงแผงอกกว้างก่อนจะขยับตัวให้หลุดพ้นจากพันธนาการของเขา เอริดาใช้สายตาสาดส่องหาห้องน้ำก่อนที่จะวิ่งดุ๊กดิ๊กจากไปด้วยความเหนียมอาย
“เฮ้อ~ เป็อะไรไปวะไอ้ราฟ”ถึงกับทอดถอนหายใจหนักๆ และสบถถามตัวเองว่าตอนนี้เขากำลังเผชิญกับอะไรกันแน่ สัญชาตญาณนักล่าบอกให้เขาขย้ำเธอจนไม่เหลือชิ้นดี แต่ในใจลึกๆ กลับหวั่นเกรงบางสิ่งที่ไม่เคยเป็มาก่อน สงสาร เวทนา หรือห่วงความรู้สึกของอีกฝ่ายกันแน่
15 นาทีต่อมา
เอริดาใส่ชุดตุ๊กตาหมีสีชมพูที่เป็ชุดนอนประจำพร้อมกับดึงหมวกด้านหลังที่ติดมากับเสื้อคลุมศีรษะเล็กไว้ รอเวลาให้ราฟาเอลมาเธอไปทานอาหาร ในใจภาวนาลึกๆ ว่าชายหนุ่มคงไม่ปล่อยให้เธออดตายในห้องนอนอันหรูหราบนเรือสำราญหรอกนะ
แอด~
“คุณราฟ~”เสียงหวานใสขานชื่อคนที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามา รอยยิ้มหวานๆ ถูกส่งไปให้ผู้มีพระคุณ ส่งผลให้หัวใจดวงแกร่งเต้นระส่ำอย่างไม่ทราบสาเหตุ
“ไปกันได้แล้ว...”
“ปะ...ไปไหนคะ?”เลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย ทว่าไร้คำตอบจากเขา ร่างสูงเพียงปิดประตูลงและยืนรออยู่หน้าห้อง จนเอริดาต้องวิ่งตามเขาเพราะกลัวว่าท้องน้อยๆ จะทนหิวอีกต่อไปไม่ไหว
“คราวหลังอย่าใส่ขาสั้นอีก!”เสียงหวนบอกโดยที่ไม่หันไปมองร่างเล็กที่เดินตามเขามาติดๆ
“ริด้าไม่มีขายาวค่ะ มีแต่ชุดกระโปรงแล้วก็กางเกงขาสั้น คุณราฟอย่าเดินเร็วมากสิคะ”เอริดาบอกในขณะเดินเร็วสลับกับวิ่งตามเขาเข้าไปในลิฟต์
“ก็แล้วแต่เธอก็แล้วกัน แต่อย่าลืมว่าบนเรือสำราญนี้มีแต่ผู้ชาย”
“ไม่ต้องเป็ห่วงนะคะ ยังไงคุณราฟไม่ปล่อยให้ใครทำร้ายริด้าได้แน่นอนค่ะ”อยากจะรู้ว่าหากเ้าหล่อนถูกเขมือบเข้าจริงๆ จะกล้าไว้วางใจเขาเหมือนตอนนี้หรือเปล่า
“ฉันไม่ได้เป็ห่วงเธอ อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย”เ้าพ่อมาเฟียตอกกลับอย่างไม่สนใจความรู้สึกคนตัวเล็กเลยสักนิด
“ถ้าไม่ห่วงคุณราฟก็คงฆ่าริด้าตั้งนานแล้วค่ะ”
-----------------------------------------
4K
