END หลงคนเถื่อน [ เมริน ]

    บทที่ 5 [ 3 ]

    ไลลามองหน้าว่าที่สามีในกระจกเงาบานหนึ่งในมือของหล่อนถือกรรไกรตัดผมสีเงินซึ่งชายหนุ่มยื่นมาให้หลังกินข้าวกลางวันเสร็จพร้อมกับบอกในสิ่งที่หล่อนแทบไม่เชื่อหู

                    “ผมไม่ชอบเข้าร้านตัดผมปกติก็เล็มๆเอาเอง”

                    “ประหลาดคน ถ้าไม่ตัดผมก็จะเหมือนคนป่ายุคโบราณน่ะสิคุณ”

                    “บ่นนัก จัดไปสิ”

                    “คุณโตมายังไงคะนี่ พิลึกคน”

                    “คำก็ประหลาด สองคำก็พิลึกตอนนี้กรรไกรอยู่ในมือคุณละ อยากตัดทรงไหนก็ช่วยเห็นแก่ใบหน้าหล่อๆของผมด้วย”

                    หล่อนมองกรรไกรในมือสลับกับคนเถื่อนผมยาวรุงรัง

                    “ถ้าฉันตัดแหว่งคุณอย่ามาตามด่าฉันทีหลังนะคะ”

                    หล่อนต้องกังวลเป็๲ธรรมดาทุกทีเคยแต่เข้าร้านเสริมสวยไปนั่งไดร์ผม อบไอน้ำ ตัดซอยสระมีคนคอยบริการให้ความสะดวกสบาย ถ้าว่างก็ทำเล็บอยู่ประจำแต่นี่หล่อนถือกรรไกรคมกริบในฐานะช่างตัดผมจำเป็๲

                    “ตามใจสิคุณ ถ้าตัดมาขี้เหร่คุณก็จะได้ผัวขี้เหร่ไปนอนกอด...ถ้าตัดมาหล่อ ผมดูดี คุณก็จะได้ผัวเทพบุตรเลือกเอาเอง”

                    ผู้ชายผีบ้า มาโยนสวะทางหล่อนตัดดีก็ได้คำชม ตัดแย่คงโดนด่าเปิดเปิง

                    สุดท้ายหญิงสาวก็ค่อยๆเล็มผมเขาออกทีละนิดตามใจตัวเองจนเริ่มเป็๞ทรง ด้านข้างอยู่เหนือกกหูเล็กน้อย ทางด้านหลังก็ไล่ให้พอทุยส่วนด้านหน้าก็สับชับๆให้อยู่เหนือคิ้ว ส่วนเส้นผมที่กระเซิงดูเผินๆเหมือนดัดหยิกอ่อนแบบหนุ่มเกาหลีก็เซอร์ดีเหมือนกัน แถมพอเล็มเคราให้สั้นกุดเหลือแค่ตอก็ดูเป็๞ผู้เป็๞คนยิ่งใช้อาฟเตอร์เชฟจนฟองขาวเต็มคางแล้วใช้ใบมีดโกนจัดการหนวดยาวเฟื้อยของเขาออกจนไม่เหลือคราบไคลคนเดิมก็ทำให้หล่อนเองถึงกับตาค้าง

                    คนเถื่อนจัดว่าเป็๲ชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งทีเดียวดวงตาสีสนิมของเขาส่องประกายวาววามมากขึ้น ยามมองมาที่หล่อนพร้อมรอยยิ้มพราวไม่เห็นความดิบเถื่อนหลงเหลืออีกเลย

                    หล่อนกลับเห็นแววเ๯้าชู้ส่องประกายแทนที่!

                    แล้วถ้าหล่อนไม่โกหกตัวเองต้องนับว่าเขามีเสน่ห์บางอย่างที่จับใจหล่อนจนอยู่หมัด!

            อีกอย่างหนึ่ง ถ้าความรู้สึกของหล่อนไม่ผิดเพี้ยนเป็๞ความหลงใหลนับว่าหล่อนกำลังตกหลุมรักเขาโดยไม่รู้ตัว!

            “ทำเป็๲ตะลึงอีกละ ผมหล่อจนเกินห้ามใจรึไง”

            สายตาคนเถื่อนจ้องมองหล่อนผ่านกระจกเงาเช่นกัน จนหล่อนต้องหลบสายตาวูบมิวายปากแข็งกลับ

            “ยังไม่ได้เสี้ยวของณเดชน์เลยค่ะคุณ”

            “ใครกัน น้าเดชที่ไหน”

            “โธ! ดาราไงคะ”

            เขาทำเสียงหึในลำคอ “อย่าชมผู้ชายคนอื่นต่อหน้าแบบนี้อีกนะ ผมหึง”

            หล่อนไม่รู้เลยว่าเขาทีเล่นทีจริง หยอกๆ หรือเอาจริง เพราะประกายตานั่นกำลังแสดงความหึงโหดออกมาทั้งที่ทรงผมไม่เถื่อนอีกต่อไปแล้ว

    ///////////////////////////////////จบบทที่5

    ตอนหน้าเริ่มติดเหรียญแล้วนะครับ ขอบพระคุณทุกการติดตามอ่าน และทุกคนที่สนับสนุนในรูปแบบอีบุคครับ