พบมิตรใหม่ที่ท่าเรือ
มู่หนิงหนิงปฏิเสธที่จะนั่งรถของซ่งชิงหลงกลับบ้าน ทั้งที่คุณป้าไป่ชิงพยายามรบเร้าด้วยความหวังดี หญิงสาวไม่อยากพึ่งพาครอบครัวซ่งไปมากกว่าการเลี้ยงอาหารมื้อเที่ยงที่ผ่านมา เพราะเธอมีแผนการลับที่จะแอบแวะไปดูลาดเลาที่ท่าเรือโดยไม่้าให้คุณป้าหรือชายหนุ่มรู้
"หนูกลับเองได้ค่ะคุณป้า พอดีหนูตั้งใจจะไปซื้อของใช้อีกนิดหน่อย ไหนๆ ก็ออกมาแล้วค่ะ" หนิงหนิงรีบเอ่ยบอกพร้อมส่งยิ้มบางๆ เพื่อให้ผู้ใหญ่สบายใจ
"ได้จ้ะ แต่รับปากป้านะว่าจะมาหาป้าอีก อยู่บ้านคนเดียวมันเหงาเหลือเกิน" ป้าไป่ชิงเอ่ย แววตาฉายความโดดเดี่ยวอย่างเห็นได้ชัด เนื่องจากสามีเสียชีวิตไปนานแล้ว ลูกชายคนโตก็บ้างาน คนกลางที่เป็หมอก็เข้าเวรไม่เป็เวลา ส่วนคนเล็กยิ่งแล้วใหญ่ แทบจะไม่เคยอยู่ติดบ้านให้นางได้เห็นหน้าเลย
"ได้ค่ะ ยังไงหนูก็ต้องมาอีกแน่นอน เพราะพี่ชิงหลงรับปากเื่ช่วยหาที่ตั้งร้านซุปเปอร์มาร์เก็ตให้หนูแล้วนี่คะ" หญิงสาวตอบกลับด้วยใบหน้าเบิกบาน แววตาเป็ประกายเมื่อนึกถึงความฝันที่จะมีกิจการเป็ของตัวเอง
เมื่อร่ำลาคุณป้าไป่ชิงเรียบร้อย หนิงหนิงก็แยกตัวจากชิงหลงแล้วรีบมุ่งหน้าไปยังท่าเรือทันที
ที่ท่าเรือในยามนี้คึกคักไปด้วยผู้คน เรือสินค้าต่างประเทศลำมหึมาจอดเทียบท่าอยู่ หนิงหนิงไม่รอช้ารีบเข้าไปสำรวจสินค้าทันที ทว่าสายตาของเธอไปสะดุดเข้ากับเหตุการณ์วุ่นวายตรงหน้า
มีนายฝรั่งกำลังเจรจากับพ่อค้าชาวจีนท่าทางภูมิฐาน ทว่าการสนทนากลับติดขัด ล่ามหนุ่มคนจีนเหงื่อตก แปลภาษาผิดๆ ถูกๆ จนทำให้ทั้งสองฝ่ายเริ่มมีสีหน้าเคร่งเครียดและสื่อสารกันไม่เข้าใจ
หนิงหนิงเห็นท่าไม่ดีจึงตัดสินใจก้าวเข้าไปช่วยเหลือทันที
"โอ้... แม่หนู พูดภาษาฝรั่งเศสได้ด้วยหรือ!" ลุงพ่อค้าอุทานอย่างใและดีใจ
"ลุงกำลังมีปัญหาใหญ่เลย ล่ามคนนี้พูดกลับไปกลับมาจนลุงงงไปหมด ฝรั่งคนนั้นเขาไม่พูดภาษาอังกฤษแต่พูดภาษาฝรั่งเศส แถมสำเนียงยังแปลกหู ล่ามของลุงเลยแปลผิดไปหมดแล้ว"
"ขอโทษครับเ้านาย" ล่ามหนุ่มก้มหน้าเอ่ยด้วยสีหน้าสำนึกผิดและเสียใจที่ทำงานพลาด
"หนูพูดได้ค่ะ ทั้งภาษาอังกฤษและภาษาฝรั่งเศส เดี๋ยวหนูช่วยคุยให้เองค่ะคุณลุง" หนิงหนิงตอบด้วยความมั่นใจ
ในใจของเธอนั้นยิ้มกริ่ม เพราะอาชีพเสริมในโลกก่อนคือการแปลนิยายทั้งสองภาษานี้ เื่เจรจาแค่นี้จึงถือเป็งานถนัดของเธอมาก หนิงหนิงขยับเข้าไปพูดคุยกับชาวต่างชาติด้วยท่าทางสง่างามและสำเนียงที่เป๊ะชัดเจน จนในที่สุดการเจรจาก็ลุล่วง ทั้งสองฝ่ายตกลงซื้อขายกันได้เรียบร้อย พร้อมทั้งร่างหนังสือสัญญาให้ทั้งภาษาจีนและภาษาฝรั่งเศสอย่างรัดกุม
เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น เธอจึงได้รู้ว่าคุณลุงท่าทางใจดีวัยประมาณ 50 ปีคนนี้ชื่อว่า ฟางจงชิง เขาทำธุรกิจรับซื้อสินค้าส่งเข้าห้างสรรพสินค้ารายใหญ่
"ขอบใจหนิงหนิงมากเลยนะ นี่คือน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ถือว่าเป็ค่าขนมของหนูแล้วกัน" คุณลุงฟางจงชิงหยิบเงินปึกหนึ่งออกมายื่นให้ด้วยความซาบซึ้งใจ แต่หญิงสาวรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน
"ไม่เป็ไรจริงๆ ค่ะคุณลุงจงชิง เื่แค่นี้เอง หนูยินดีช่วยค่ะ" หนิงหนิงรู้สึกเกรงใจ เพราะเธอเพียงแค่ผ่านมาและอยากช่วยแก้สถานการณ์เท่านั้น
"ผู้ใหญ่ให้หนูก็รับไปเถอะนะ ถือว่าลุงขอร้อง นี่นามบัตรของลุง ถ้าวันหน้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกได้เลย" ลุงฟางจงชิงยิ้มอย่างเมตตา เขาประทับใจในความมีน้ำใจและความเก่งกาจของเด็กสาวคนนี้มาก
"ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณมากค่ะ" หนิงหนิงยอมรับเงินและนามบัตรไว้ด้วยรอยยิ้ม
"ขอบคุณมากครับคุณหนิงหนิง" ล่ามหนุ่มเอ่ยขอบคุณจากใจจริง ใบหน้าของเขากลับมายิ้มแย้มอีกครั้ง เขาไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองที่เธอมาทำงานแทน แต่กลับนับถือในความสามารถที่เขายังขาดไป
"ไม่เป็ไรค่ะ... ว่าแต่คุณคือ?" หนิงหนิงเอ่ยถามเพราะยังไม่รู้จักชื่อ
"ผมชื่อ ลู่ถงตง ครับ ยินดีที่ได้รู้จักคุณหนิงหนิง"
"ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณลู่ถงตง"
"เรียกผมว่าพี่ตงก็ได้ครับ ผมน่าจะแก่กว่าพอสมควร ผมทำงานเป็ล่ามแถวนี้ ถ้าวันหน้าหนิงหนิงมีอะไรให้ช่วยก็ไปหาผมที่สำนักงานได้เลยนะ" ชายหนุ่มยื่นนามบัตรให้เธออย่างเป็กันเอง
เมื่อพูดคุยกันเรียบร้อย หนิงหนิงจึงขอตัวลาทั้งสองคนเนื่องจากเธอต้องเดินทางกลับบ้านที่อยู่ไกลพอสมควร
หนิงหนิงรีบเร่งฝีเท้าขึ้นเพราะเวลาล่วงเลยไปจนบ่ายคล้อย กว่าจะนั่งรถกลับถึงบ้านคงมืดค่ำแน่นอน เธอเริ่มกังวลว่าคุณปู่กับเด็กๆ จะเป็ห่วง
และก็เป็อย่างที่คิด เมื่อเธอเดินมาถึงหน้าบ้านในยามที่พระอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า แสงสีส้มจางๆ อาบไล้ไปทั่วบริเวณ เธอเห็นเงาร่างของคุณปู่เดินวนไปวนมาอยู่หน้าบ้านด้วยความกระสับกระส่าย
"ขอโทษค่ะคุณปู่ที่หนูมาช้า!" หนิงหนิงรีบวิ่งเข้าไปหา เสียงพูดหอบพร่า ใบหน้าแดงระเรื่อจากการวิ่งและลมแดด แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
คุณปู่ที่ตอนแรกตั้งท่าจะดุ เมื่อเห็นสภาพหลานสะใภ้ที่วิ่งหน้าตั้งกลับมาด้วยความเหนื่อยหอบก็ใจอ่อนยวบ "เอาเถอะๆ ไม่เป็ไรก็ดีแล้ว" ท่านเอ่ยเสียงเรียบแต่แฝงความโล่งใจ
หนิงหนิงรีบเข้าไปพยุงคุณปู่เข้าบ้านทันที พร้อมกับเตรียมเล่าเื่ราวดีๆ ที่ได้รับในวันนี้ให้ท่านฟัง
...............
1K
