“หม่อมฉันคิดว่าหากพวกเราใช้แผนการล่อข้าศึกให้เข้าไปในค่ายกล มันใช้ไม่ได้กับอินคา ดังนั้นพระองค์จะต้องนำทัพจำนวน 4,000 นายเข้าต่อสู้กับอินคาตรงๆ พระองค์ทรงแกล้งเสียทีแล้วหลบหนีไปยังหน้าผา ซึ่งแน่นอนนายอินคาต้องรู้สภาพภูมิประเทศแคว้นนี้ดี การติดอยู่บนหน้าผายังไงก็แพ้” ธานันต์อธิบาย
“อ้าว แล้วทำไมเราต้องทำแบบนั้นด้วย เราก็แพ้ศึกน่ะสิ” เ้าชายพันธุพัฒน์ทรงสงสัย
“หม่อมฉันยังพูดไม่จบเพคะ ตรงหน้าผาจะมีทหารฝ่ายเรารออยู่ 500 นาย ซึ่งพวกเขาจะคอยเตรียมลูกไฟให้กลิ้งทับศัตรู และเตรียมธนูไฟยิงศัตรูด้วย เนื่องจากใน่นี้ถ้าเราอยู่ตรงหน้าผา ลมจะพัดไปหาศัตรู ทำให้ไฟแผดเผาศัตรูได้ง่ายและหนีลูกไฟไม่ทันแน่นอน และสำหรับคนที่หลบทันและหนีออกมาได้ ก็จะถูกทหารฝ่ายเราอีก 2,500 นายเข้าล้อมปิดไว้ นี่จึงเป็โอกาสเดียวที่ตัดสินแพ้ชนะได้เพคะ”
*****************************************
เมื่อธานันต์บอกแผนการให้เ้าชายพันธุพัฒน์แล้ว ก็รีบนำพลทหารอีก 2,000 นายมุ่งตรงไปยังค่ายกลที่ 3 ในระหว่างทางธานันต์แปลกใจที่เห็นชาวเมืองบริเวณนั้นพากันอพยพ เลยถามชาวบ้านว่า “เหตุใดท่านถึงต้องอพยพล่ะ”
“พวกเราเคยถูกอินคาจับตัวไปหมายจะเฆี่ยนตีพวกเรา เพราะมีคนไปเป่าประกาศด่าว่าอินคาเสียๆ หายๆ ยังดีที่นายพลทาจีช่วยพวกเราไว้ และท่านทาจีบอกให้พวกเราอพยพเพื่อหลบภัยาก่อน” ชาวบ้านกล่าว
“อย่างนี้นี่เอง พวกท่านไปเถอะ” ธานันต์คิดในใจว่า “ที่แท้นายพลทาจีก็เป็คนมีคุณธรรม เมตตาชาวบ้านตาดำๆ”
เมื่อถึงค่ายกลที่ 3 ธานันต์แบ่งทหารครึ่งหนึ่งให้ซุ่มอยู่บนเขาเพื่อเตรียมก้อนหินให้กลิ้งทับศัตรู ส่วนอีกครึ่งหนึ่งเข้าร่วมรบกับนายพลทาจีตรงตีนเขาพอดี
ซึ่งแน่นอนว่าศิลปะป้องกันตัวของธานันต์ไม่สามารถสู้นายพลทาจีได้ แต่เพราะอยู่ในค่ายกล ธานันต์จะรู้ว่าตรงไหนปลอดภัย ตรงไหนอันตราย และแล้วนายพลและทหารลูกน้องก็เดินเข้ามาติดกับดัก ไปอยู่ในจุดที่เรียกว่าโคลนดูด
ก่อนที่ธานันต์จะสั่งให้ทหารกลิ้งก้อนหินไปทับ ธานันต์ได้ถามว่า ” พวกท่านจะยอมจำนนหรือไม่”
“ไม่ อยากทำอะไรก็เชิญ” ทาจีกล่าว
“พวกเราแค่ตั้งใจว่าจะขับไล่พวกท่านให้ออกไปจากแคว้นซาตีเท่านั้น ไม่ได้หมายจะเอาชีวิตพวกท่านเลย ท่านจะให้ทหารลูกน้องตายเปล่างั้นหรือ”
ทาจีมองไปยังทหารลูกน้องของตัวเองที่ต้องจากบ้านจากเมืองมาไกลและยังต้องเหน็ดเหนื่อยกับการสู้รบมาเนิ่นนาน อย่างน้อยก็ขอให้พวกเขาได้มีความหวังที่จะได้กลับไปเจอหน้าลูกเมีย เลยยอมถูกประณามว่าเป็เชลย เลยกล่าวว่า “ข้ายอมจำนนแล้ว”
ธานันต์เลยยุติแผนกลิ้งก้อนหิน และบอกว่า “ท่านจงสั่งให้ลูกน้องของท่านทิ้งอาวุธให้หมด แล้วพวกเราถึงจะช่วยพวกท่านออกมาจากโคลนดูด”
“พวกเราทิ้งอาวุธ”
ธานันต์สามารถจับกุมนายพลทาจีและทหารแคว้นอินนะได้ทั้งหมด พาทัพและเชลยศึกมุ่งหน้าสู่พระราชวังแคว้นซาตีเพื่อไปสมทบกับกองทัพของเ้าชายพันธุพัฒน์ที่สามารถเอาชนะศึกครั้งนี้และสามารถฆ่านายอินคาตาย
เนื่องจากพ่อหลวงอินทะราชได้เคลื่อนกำลังพลออกจากพระราชวังแคว้นซาตีไปแล้ว ทำให้เ้าชายพันธุพัฒน์สามารถพระราชวังได้อย่างง่ายดาย อีกทั้งประกาศชัยชนะศึกอย่างเป็ทางการ เป่าประกาศให้ชาวแคว้นซาตีรู้ ประชาชนชาวซาตีต่างพากันยินดีและปลื้มปีติที่เ้าหญิงซาติกานต์ไม่ทิ้งประชาชน
เ้าชายจะต้องจัดการบูรณะ ซ่อมแซมอาคารบ้านเรือน ปฎิรูปการเมืองการปกครองอีกหลายอย่าง ส่วนธานันต์ได้เคลื่อนกำลังพลและพาเชลยศึกเดินทางไปยังชายแดนแคว้นอินนะเพื่อสมทบกับทัพของมินธะต่อไป
968
