ทะลุมิติมาเป็นแพทย์หญิงตัวร้ายพร้อมลูกชายอัจฉริยะ【จบ】

        องค์รัชทายาทผู้หยั่งลึกในจิตใจคนและเปี่ยมล้นด้วยเล่ห์เพทุบายทางอำนาจ กลับเอ่ยถ้อยคำเช่นนี้ออกมาทำให้กู้ชิงเฉิงงุนงง ไม่รู้จะเอ่ยสิ่งใดตอบ

        ทิศทางของพระเอกผู้นี้ดูเหมือนจะพลิกผันไปจากเดิมในนิยายต้นฉบับ พระเอกคือผู้เย็นชาดุจน้ำแข็งไม่ว่าจะก้าวไปแห่งหนใดก็มีเพียงไอเย็นเยือกแผ่ปกคลุมแต่บัดนี้กลับเอ่ยถ้อยคำอันไพเราะถึงเพียงนี้ออกมา

        ในความรู้สึกของกู้ชิงเฉิงนี่เป็นคำบอกรักอย่างแท้จริง และยังงดงามกว่าถ้อยคำอื่นใดในโลกหล้าทำให้นางไม่รู้จะตอบกลับอย่างไร หากเป็นสตรีอื่นคงซาบซึ้งใจจนตายเป็นแน่

        กู้จิ่งเซวียนพยักหน้าอีกครั้งพลางดึงมือของกู้ชิงเฉิง“ท่านแม่ ข้าได้ลองทดสอบเขาแล้ว คุณสมบัติครบถ้วนคุณสมบัติครบถ้วนจริงๆ” ยิ่งได้ใกล้ชิดโม่อวี้เฉินเท่าไรเขาก็ยิ่งรู้สึกพึงพอใจในบิดาผู้นี้มากขึ้นเท่านั้น น่าพึงพอใจกว่าเกอจวิ้นเสียอีก

        “เซวียนเอ๋อร์ เจ้าลืมท่านเกอจวิ้นไปแล้วหรือ” กู้ชิงเฉิงรู้สึกอับอายบุตรชายผู้นี้ของนาง ดูเหมือนอยากจะขายนางเสียแล้ว

        “ท่านพี่เกอจวิ้นก็ดีขอรับ แต่เขาสู้ท่านองค์รัชทายาทไม่ได้ ทั้งฐานะตำแหน่ง รูปโฉม และวรยุทธ์ ล้วนด้อยกว่าองค์รัชทายาท” กู้จิ่งเซวียนนับนิ้วเล็กๆไล่ไปทีละข้อ ด้วยความจริงจัง และเอ่ยได้ตรงประเด็นเป็นอย่างยิ่ง 

        กู้ชิงเฉิงไม่อาจฟังต่อได้นางจึงยกมือปิดปากเขา “เจ้าควรไปท่องบทกลอนตำรับยาแล้ว”

        ทันใดนั้นกู้จิ่งเซวียนก็หาวหวอด “ท่านแม่ ข้าเพลียแล้วขอข้านอนพักสักครู่เถิด” จากนั้นก็หลับตาลงเอนกายในรถม้าหากอยู่ในยุคปัจจุบัน เด็กน้อยผู้นี้คงเป็นนักแสดงฝีมือฉกาจเป็นแน่

        โม่อวี้เฉินกลับแย้มยิ้มด้วยความพึงพอใจทั้งภรรยาและบุตรชายเจ้าตัวเล็กผู้นี้ช่างเป็นผู้ช่วยชั้นยอดยิ่งนักบางทีอาจเป็นเพราะสายเลือดที่เชื่อมโยงกัน กู้จิ่งเซวียนจึงชื่นชอบโม่อวี้เฉินมากและมุ่งมั่นจะให้เขาเป็นบิดาของตนให้ได้

        โม่อวี้เฉินอดหัวเราะไม่ได้ทำให้กู้ชิงเฉิงรู้สึกอับอายเล็กน้อย ในเวลานี้นางกลับอยากให้กู้จิ่งเซวียนไม่ได้แสร้งหลับแต่ก็กลัวว่ากู้จิ่งเซวียนจะเอ่ยสิ่งไร้สาระออกมานางจึงทำได้เพียงอยู่ตรงนั้นด้วยความกระอักกระอ่วนใจ

        ไป๋เฉิงชิงคุณชายห้าแห่งตระกูลไป๋ พักอาศัยอยู่ในเมืองเทียนติงเมื่อสอบถามเล็กน้อยก็พบตัวเขาแล้ว

        เมื่อได้ยินว่าองค์รัชทายาทเสด็จมายังเมืองเทียนติง ไป๋เฉิงชิงก็ประหลาดใจเป็นอย่างยิ่งและรีบออกมาต้อนรับด้วยตนเอง “องค์รัชทายาทเสด็จมายังเมืองเทียนติงได้อย่างไรหากทรงแจ้งให้กระหม่อมทราบล่วงหน้า กระหม่อมจะได้ออกไปรับเสด็จนอกเมืองพ่ะย่ะค่ะ”

        “แม่ทัพไป๋ไม่ต้องมากพิธี” โม่อวี้เฉินคารวะตอบ“ข้าเพียงมาตามหาคนผู้หนึ่งเท่านั้น”

        “หากตามหาผู้คนในเมืองเทียนติง ข้าก็พอจะช่วยเหลือได้บ้าง” ไป๋เฉิงชิงมีรูปร่างสูงใหญ่ กำยำ ใบหน้าสี่เหลี่ยมแต่ไม่ได้ลดทอนความหล่อเหลาลง หากแต่เป็นความหล่อเหลาแบบดิบเถื่อน

        “ท่านช่วยได้แน่นอน” โม่อวี้เฉินยิ้มเล็กน้อย“ข้าต้องการหาคุณหนูใหญ่กู้”

        “ตงหลิง?” ไป๋เฉิงชิงยิ่งตกตะลึง “องค์รัชทายาทหมายความว่าอย่างไร...” ในชั่วขณะนั้นเขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

        ครั้งนี้โม่อวี้เฉินไม่ได้เอ่ยความจริงทั้งหมดเพียงบอกว่ากู้ตงหลิงพลัดหลงกับเขาบริเวณใกล้เคียงนี้ไป๋เฉิงชิงจึงรีบสั่งคนให้ไปตามหาทันที กู้ตงหลิงหายตัวไปเช่นนี้ไม่อาจปล่อยให้เป็นเช่นนี้ได้

        ตระกูลไป๋ยังคงเชื่อว่ากู้ตงหลิงเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตไป๋ซินอีกทั้งยังเป็นพี่สาวแท้ๆ ของกู้ชิงเฉิงดังนั้นจึงเอาใจและให้ความสำคัญกับกู้ตงหลิงเสมือนกู้ชิงเฉิง

        กู้ชิงเฉิงจูงมือน้อยๆของกู้จิ่งเซวียน และยืนอยู่ด้านหลังโม่อวี้เฉิน นางไม่ได้เอ่ยสิ่งใดเพียงแต่สังเกตไป๋เฉิงชิงตั้งแต่หัวจรดเท้า

        ไป๋เฉิงชิงเองก็รู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้องจากกู้ชิงเฉิงจึงหันไปมองทันที

        “นี่คือบุตรชายของข้า” โม่อวี้เฉินแนะนำ “ส่วนนี่คือพระชายา”

        “พระชายา...” ไป๋เฉิงชิงแข็งค้างไปชั่วครู่ก่อนที่จะได้สติขึ้นมา “ชิงเฉิง?” เขาเข้าใจอย่างรวดเร็วไม่เหมือนไป๋เทาที่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่เข้าใจ

        โม่อวี้เฉินไม่ได้เอ่ยสิ่งใดส่วนกู้ชิงเฉิงที่ยืนอยู่ด้านหลังเขาได้เอื้อมมือไปหยิกเอวเขาเล็กน้อยก่อนจะตอบไป๋เฉิงชิงว่า “แม่ทัพไป๋เข้าใจผิดแล้วกู้ชิงเฉิงคือบุตรสาวคนที่สองของตระกูลกู้แห่งเมืองหลวงซึ่งได้เสียชีวิตลงในกองเพลิงเมื่อห้าปีก่อน เป็นที่รู้กันทั่วหล้า” คำพูดของกู้ชิงเฉิงนั้นเปี่ยมด้วยความน่าเชื่อถือยิ่ง

        ไป๋เฉิงชิงพยักหน้าอย่างแรง"ใช่แล้ว เรื่องนี้ใต้หล้าล้วนรับรู้"

        ระหว่างที่พูดไป๋เฉิงชิงก็ยังคงจ้องมองกู้ชิงเฉิง แม้จะมีผ้าคลุมหน้าบดบังเขาก็ยังสัมผัสได้ถึงความคุ้นเคยอยู่หลายส่วน ร่างกายของเขาพลันชะงักงันจิตใจของเขาก็ไม่อาจสงบนิ่งได้

        "ดวงตาของแม่นางผู้นี้คุ้นเคยยิ่งนัก" ไป๋เฉิงชิงขมวดคิ้วก่อนจะก้าวเข้าไปอีกสองสามก้าว

        ทว่าเขากลับถูกโม่อวี้เฉินขวางเอาไว้"พอแล้วท่านแม่ทัพไป๋ควรส่งคนออกไปตามหาคุณหนูใหญ่ตระกูลกู้ก่อนเถิด ข้ามีเวลาจำกัดต้องรีบเดินทางกลับเมืองหลวงโดยเร็วที่สุด" เขาไม่ชอบสายตาที่ไป๋เฉิงชิงใช้มองกู้ชิงเฉิงเช่นนั้น

        ไป๋เฉิงชิงยังคงจ้องมองกู้ชิงเฉิงพลันราวกับเข้าใจอะไรบางอย่าง จึงหันไปมองโม่อวี้เฉิน"องค์รัชทายาท ท่านจะบอกว่านางคือกู้ชิงเฉิงหรือ?"แม้กู้ชิงเฉิงจะจงใจปกปิดตัวตน ทว่าไป๋เฉิงชิงก็ยังคงกังขา

        "ท่านมองดูแล้วไม่เหมือนหรือ?" โม่อวี้เฉินครานี้ตั้งใจจะพากู้ชิงเฉิงและบุตรชายกลับสู่ตำหนักบูรพาและตั้งใจจะประกาศให้ใต้หล้าได้รับรู้...ให้คนทั้งใต้หล้ารู้ว่าพระชายาของเขาผู้จากไปได้หวนคืนมาแล้ว

        "เหมือน... เหมือนยิ่งนัก" ไป๋เฉิงชิงพลันรู้สึกประหม่าเล็กน้อยเมื่อนึกถึงเรื่องราวทั้งหมดในวันวาน จิตใจของเขาก็ยิ่งขัดแย้งกันอย่างหนัก

        ยามนั้นเขาเคยเอ็นดูกู้ชิงเฉิงอย่างยิ่งด้วยว่าตระกูลไป๋ในชั่วอายุนี้มีเพียงไป๋ซินผู้เป็นบุตรสาวและในรุ่นถัดมาก็มีเพียงกู้ชิงเฉิงผู้เป็นหลานสาวทุกคนจึงรักและเอ็นดูนางดั่งแก้วตาดวงใจแต่เมื่อนึกถึงไป๋ซินที่จากไปเพราะกู้ชิงเฉิง จิตใจของเขาก็อดรู้สึกขุ่นเคืองไม่ได้

        กู้ชิงเฉิงยืนนิ่งสีหน้าบึ้งตึง นางยังไม่ต้องการเปิดเผยตัวตนของตนเองโม่อวี้เฉินผู้นี้ไม่ปรึกษาหารือกับนางเลยแม้แต่น้อยกลับเอ่ยปากบอกความจริงต่อหน้าไป๋เฉิงชิงเสียแล้ว

        ในยามนี้นางจึงอดไม่ได้ที่จะจ้องมองโม่อวี้เฉินอย่างโกรธเคือง

        "เป็นนางอย่างแน่นอน!" โม่อวี้เฉินเอ่ยเสริมอีกประโยคไม่สนใจความขุ่นเคืองของกู้ชิงเฉิงแม้แต่น้อย

        การกระทำเช่นนี้ย่อมทำให้นางไม่ยอมกลับไปยังตำหนักบูรพากับเขาความสามารถและเล่ห์เหลี่ยมของสตรีผู้นี้ เขาไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย

        ไป๋เฉิงชิงงุนงงยังคงไม่อาจยอมรับได้ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ"เหตุการณ์เพลิงไหม้เมื่อห้าปีก่อน... เป็นเช่นไรกันแน่?ข้าและพี่ชายรวมถึงคนอื่นๆ ต่างก็ไปช่วยกัน"

        ยามนั้นพวกเขายังไม่รู้ว่าไป๋ซินจากไปเพราะกู้ชิงเฉิงดังนั้นจึงพยายามอย่างสุดกำลังเพื่อช่วยเหลือผู้คน

        ในตอนนี้ไป๋เฉิงชิงจึงรู้สึกลังเลเล็กน้อย

        "เรื่องเพลิงไหม้ในครานั้น ข้าจะสืบให้กระจ่างเอง" สีหน้าของโม่อวี้เฉินพลันเคร่งขรึมลงเล็กน้อยเขาไม่สนใจว่าเรื่องนี้จะพัวพันถึงผู้ใด เขาจะต้องสืบเรื่องราวให้กระจ่างให้จงได้

        ไป๋เฉิงชิงกลับมีท่าทีอึกอักอันที่จริงเขากำลังคิดจะซักถามกู้ชิงเฉิงทว่าถ้อยคำที่มาถึงริมฝีปากก็กลืนกลับลงไป

        แท้จริงแล้วยามนั้นเขาก็ไม่อาจยอมรับการจากไปของกู้ชิงเฉิงได้ด้วยว่านางคือเด็กที่เขารักและเอ็นดูมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย ถึงแม้จะรู้สึกโกรธแต่ก็ไม่อาจเมินเมินเฉยไม่ไยดีได้ อีกทั้งเวลายังล่วงเลยมาถึงห้าปีและเพิ่งได้พบกัน ทำให้เขาไม่อาจใจแข็งได้

        "ท่านแม่ ท่านลุงผู้นี้เป็นผู้ใดขอรับ?" กู้จิ่งเซวียนเอียงศีรษะเล็กๆถามพลางยิ้ม แววตากลมโตเป็นประกายจ้องมองไป๋เฉิงชิง

        สีหน้าของไป๋เฉิงชิงจะซับซ้อนยิ่งนักทำให้ผู้คนไม่อาจเข้าใจได้

        "เรียกท่านตาเถิด" ไป๋เฉิงชิงเหลือบมองเจ้าก้อนซาลาเปาน้อยดวงตาใสซื่อบริสุทธิ์ ใบหน้าอ้วนกลม น่ากอดรัดยิ่งนัก 

        นี่เริ่มทำการรับญาติแล้วหรือ?กู้ชิงเฉิงพลันตะลึงงันไปแล้วตระกูลไป๋ไม่ควรจะชิงชังเกลียดชังกู้ชิงเฉิงจนถึงกระดูกหรอกหรือ?

        นางจำได้ว่าในตอนจบเมื่อกู้ชิงเฉิงนำทัพจากแคว้นหลินเข้าโจมตีเหล่าคนตระกูลไป๋ก็ไม่ได้ลังเลที่จะลงมือ ที่กู้ชิงเฉิงพ่ายแพ้ราบคาบก็เป็นผลงานของตระกูลไป๋เช่นกัน เพราะการจากไปของไป๋ซินทำให้คนตระกูลไป๋จดจำความแค้นที่มีต่อกู้ชิงเฉิงไว้

        แน่นอนว่าทั้งหมดนี้คือกุศโลบายอันแยบยลของกู้ตงหลิงที่ทำให้คนตระกูลไป๋เชื่อฟังนางอย่างสนิทใจ

        กู้จิ่งเซวียนกลอกตาไปมาพลางจับมือของกู้ชิงเฉิง ใบหน้าเล็กๆ ขยับกล่าวว่า "ท่านแม่ ท่านตาท่านนี้เคยไปช่วยท่านแม่หรือไม่ขอรับ? หากไม่เคยช่วย พวกเราก็ไม่นับญาติกับเขา"

        ได้ยินดังนั้นกู้ชิงเฉิงก็ยิ้มออกมา "เช่นนั้นองค์รัชทายาทก็ไม่ได้ช่วยแม่เช่นกัน"