ต่อหน้าติงเฉิงคุนหวงเฟิ่งเหนาพยายามรักษาอารมณ์ที่ใกล้ะเิของตัวเองไว้สุดกำลัง อย่าลืมว่านางอดกลั้นความอยากรู้นี้มาสามวันแล้วหากเขาไม่มีความสำคัญต่อชีวิตภายหน้า ไม่มีอิทธิพลสั่นคลอนหัวใจนางได้นางจะไม่หวาดระแวงเื่เขากับหลางเชียนอิงแม้แต่น้อยแต่เขาคือคนเพียงผู้เดียวที่จะพานางออกจากบ้านหวงไปอย่างภาคภูมิเขาคือคนที่นางเลือกแล้วจริงๆ ว่าจะฝากชีวิตไว้ด้วยนาง้าความมั่นคงทางฐานะและหน้าตาทางสังคม หากเขาทำให้นางได้สักวันนางจะรักเขาหมดทั้งหัวใจได้ไม่ยาก
“พอจะบอกข้าได้หรือไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างท่านกับนางเพราะเหตุใดสร้อยคอที่ท่านสวมติดตัวไว้ตลอดถึงอยู่กับนางได้” แต่เล็กจนโต นางเห็นเขาสวมสร้อยคอที่แขวนจี้หยกชิ้นนี้ติดตัวตลอดหากไม่ใช่เพราะสายมันขาด มันก็ไม่น่าจะตกอยู่ในมือของผู้อื่น
“ท่านกับนางมีอะไรเกี่ยวข้องกันที่ข้าไม่รู้หรือไม่”ในเมื่ออีกฝ่ายไม่พูด นางก็จำเป็ต้องถามถามก่อนที่หลางเชียนอิงจะได้เป็ฝ่ายเยาะเย้ยนาง ด้วยความจริงที่ทั้งสองร่วมกันปกปิดให้นางต้องเ็ปใจยิ่งกว่านี้
ชายหนุ่มค่อนข้างใที่เด็กสาวจับทางในเื่ที่เขากำลังปิดบังถูก
“ข้า...ข้าได้ทำผิดต่อเ้าแล้ว”
ข้าได้ทำผิดต่อเ้าแล้ว...และแล้วเื่ที่นางเป็กังวลก็เกิดขึ้นจนได้เขาทำผิดต่อนางเพราะหลางเชียนอิง!
สร้อยคอในมือร่วงหล่นลงพื้นเหมือนหัวใจที่หล่นหายเขาคือคนที่นางเชื่อใจ คือคนที่เคยสัญญาว่าจะรักนางคนเดียวแต่ไม่ทันไรกลับปันใจให้หลางเชียนอิงที่เพิ่งพบหน้ากันไม่นานหรือความจริงชายหนุ่มเป็พวกมากรักมากน้ำใจเพียงแต่นางไม่เคยรู้ก่อนหน้านี้นางเคยคิดอยู่ว่าหากแต่งงานไปแล้ว เขามีเมียน้อย นางจะทำใจอย่างไรนางเข้าใจว่านั่นคือวิสัยของชาย พวกขุนนางและเศรษฐีต่างก็มีเมียน้อยนางบำเรอหลายคนนั่นคือเหตุผลของผู้ชายที่จะหาความสุขใส่ตัวเพื่อตอบแทนความทุ่มเทที่พวกเขาทำเพื่อทุกปากท้องในครอบครัว
สำหรับนางแล้วผู้หญิงของติงเฉิงคุนจะเป็ใครก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่หลางเชียนอิง!
“ท่านกับ...นาง”เสียงของนางเบาจนคล้ายกับเสียงยุงหญิงสาวก้าวถอยหลังให้ห่างจากผู้ชายที่สร้างความผิดหวังให้เขาทำร้ายจิตใจนางเกินไปแล้ว
ดวงตาผิดหวังของหวงเฟิ่งเหยาบีบใจติงเฉิงคุนแทบด่าวดิ้นชายหนุ่มเอื้อมมือคว้าแขนเด็กสาวไว้ แต่ถูกนางสะบัดออก
“ได้โปรดฟังข้าอธิบาย”
“ท่านไม่ต้องพูดอะไรแล้ว!”เด็กสาวตะเบ็งเสียงใส่
“ข้าไม่ได้รักนางสักนิด”
“คำนี้ใช่ว่าฟังแล้วจะรู้สึกดี”หวงเฟิ่งเหยาแค่นยิ้มเ็าไม่ได้รัก...แต่กลับยุ่งเกี่ยวกันทางร่างกาย เขามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับหลางเชียนอิงเขาไปยุ่งกับผู้หญิงคนนั้นก็เท่ากับส่งเสริมให้อีกฝ่ายมาเหยียบย่ำใจนาง
“คนที่ข้าจะแต่งด้วยก็คือเ้าเ้าคนเดียวเท่านั้นนะเฟิ่งเอ๋อร์” ชายหนุ่มที่คิดว่าตัวเองจะจัดการเื่ยุ่งเหยิงนี้ได้พร่ำบอกสาวคนรัก
“แต่งงานรึเื่มันคงไม่ง่ายอย่างนั้นแล้ว” ความพยายามของหลางเชียนอิงสัมฤทธิผลเมื่อนางได้สิ่งที่้า นางต้องไม่หยุดเพียงแค่ยอมเป็อนุภรรยายิ่งคิดถึงร่องรอยบนเนื้อตัวของหญิงสาวระหว่างทางไปวัดกับชายหนุ่มหวงเฟิ่งเหยาก็เกิดความขยะแขยงสะอิดสะเอียดกับการสมสู่ไม่เลือกที่และเวลาของคนทั้งสอง
“ให้อภัยข้าเถอะนะเฟิ่งเอ๋อร์ข้ารักเ้าจริงๆ” ติงเฉิงคุนยังคงอ้อนวอนทั้งสีหน้าและแววตา
ให้อภัยเขาแล้วอย่างไรความรู้สึกที่ถูกหลางเชียนอิงแย่งชิงว่าที่สามีจะลืมเลือนได้หรือไม่
“ถ้าข้าให้ท่านเลือกระหว่างข้ากับนางเล่า”เขาให้ความหวัง เทิดทูนนางราวกับนางฟ้านาง์ ชักจูงนางด้วยความเอาใจใส่ชักนำหัวใจนางให้เกิดความรู้สึกดีๆ จนเชื่อใจว่าเขาคือคนที่นางจะรักได้หมดใจแต่เขาก็ทำลายมันลงเสียได้
“แน่อยู่แล้วว่าข้าต้องเลือกเ้า”ชายหนุ่มยืนยันเสียงหนักแน่น
“หลางเชียนอิงถึงขั้นทอดร่างให้ท่านเชยชมอย่างไร้ยางอายคิดหรือว่านางจะยอมถอยง่ายๆ ท่านไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมนังแพศยาเสียแล้ว”
คำพูดของหวงเฟิ่งเหยาทำให้ติงเฉิงคุนหน้าม้านเขารู้สึกว่าเด็กสาวกล้าที่จะพูดรุนแรงเกินไป
“มันไม่ใช่ความผิดของเชียนเอ๋อร์เป็ข้าเองที่ไม่หักห้ามใจ ข้าจำเป็ต้องรับผิดชอบนาง แต่นั่นไม่ใช่การยกย่องนางให้มาเทียบเท่าเ้า”
เขากำลังปกป้องผู้หญิงไร้ยางอายคนนั้นปกป้องเท่ากับมีใจ นางจะไม่เชื่อใจเขาอีกแล้ว!
“เลิกพูดเถอะจะฐานะเทียบเท่า สูงหรือต่ำกว่า ข้าก็ใช้สามีร่วมกับผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ไม่ได้เป็อันขาด!”
เด็กสาวมีท่าทีแข็งกร้าวกว่าที่เขาคิดหัวใจติงเฉิงคุนห่อเหี่ยวอย่างอับจนหนทาง เขาอยากแต่งงานกับนางแต่ก็ต้องรับผิดชอบในตัวหลางเชียนอิงด้วยเช่นกัน
“เหตุใดเ้าถึงรังเกียจนางนักหากเ้ารักข้า ยอมเพื่อข้าสักครั้งได้หรือไม่” เขาเว้าวอนหวังจะจบปัญหาให้ทุกคนสามารถอยู่ร่วมกันได้
ช่างเป็ความคิดที่เห็นแก่ตัวเขากล้ายกความรักที่นางมีต่อเขามาต่อรองเพื่อหลางเชียนอิงเชียวหรือ
“ข้าไม่มีสิ่งใดจะพูดกับคนไม่รักษาสัจจะ”กล่าวแล้วหวงเฟิ่งเหยาก็วิ่งกลับเข้าห้อง
ติงเฉิงคุนทุบประตูอ้อนวอนนางอยู่พักใหญ่เด็กสาวก็ไม่ยอมออกมาพบหน้า สุดท้ายจึงเดินคอตกล่าถอยกลับไป
ติงเฉิงคุนถอยแต่หลางเชียนอิงไม่ยอมถอย นางถือจังหวะกวนน้ำให้ขุ่นยิ่งได้ยินคำพูดที่สาวใช้คาบมาบอกทุกถ้อยทุกคำ ว่าชายหนุ่มรักแต่หวงเฟิ่งเหยาและ้าจะให้นางเป็แค่อนุภรรยาความอยากเอาชนะคะคานยิ่งมีมากขึ้น หญิงสาวรอจนกระทั่งหวงเฟิ่งเหยาเปิดประตูห้องก็รีบแทรกกายเข้าไปหาเื่ในทันที
“ข้ากับคุณชายติงมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกันแล้วเ้ารู้เช่นนี้ก็ควรหลีกทางอย่าขวางความสุขของผู้อื่นอีกเลย”
หวงเฟิ่งเหยามองสตรีหน้าด้านั้แ่หัวจรดเท้า
“ไร้ยางอายหน้าหนาหน้าทนเกินผู้ใด”
คนถูกว่าสะอึกแก่ใจแต่ด้านที่จะทนเพื่อต่อปากต่อคำต่อ
“ข้าขอคิดว่าเป็คำชมก็แล้วกัน”
“ผู้หญิงใจง่ายทำตัวต่ำช้ายิ่งกว่านางคณิกาขายตัวแลกเงินอย่างเ้าข้าคิดว่าคงไม่ได้มีแต่คุณชายติงกระมังที่ได้หลงมัวเมาลงไปเกลือกกลั้วกองอาจม”
ถูกด่าเทียบกับนางคณิกาหลางเชียนอิงจึงปราดเข้าไปผลักอกหวงเฟิ่งเหยาเด็กสาวตอบโต้ด้วยการคว้าถ้วยน้ำชาแล้วสาดใส่หน้าคนบุกรุก หญิงสาวร้องวี้ดว้ายหลังจากนั้นสองสาวต่างวัยก็ตบตีกันเป็พัลวันคุณหนูสกุลหวงได้รับการอบรมให้เป็กุลสตรีก็จริงอยู่แต่นางไม่ใช่คนสนิมสร้อยเอาแต่คร่ำครวญยามถูกรังแก ถึงแม้อายุน้อยกว่าแรงที่มีก็น้อยกว่า หวงเฟิ่งเหยาฝากรอยตบไว้บนหน้าหลางเชียนอิงหลายฝ่ามือนางทั้งเตะทั้งถีบจิกทึ้งอีกฝ่ายในขณะที่ตัวเองก็สะบักสะบอมยิ่งกว่าสุนัขถูกรุมตีในตลาดสดด้วยมีซานไฉสอดมือเข้ามารุมทุบตีนางช่วยนายของตน
ในห้องโถงกลางเื่ตบตีรู้ไปถึงหูหวงกว่างฝูกับนางหวางกุ้ยเพราะความช่างฟ้องของหลางรั่วอิ๋ง
“ตบตีกันอย่างกับพวกไร้การอบรมรู้ไปถึงคนนอก ข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน” นางหวางกุ้ยโมโหจนตัวสั่น
“เื่นี้เฟิ่งเอ๋อร์เป็คนลงมือก่อนเ้าค่ะ”หลางเชียนอิงชิงแก้ต่างให้ตัวเอง
“เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นที่ห้องข้าใครกันที่พาบ่าวไปหาเื่ข้า ผู้ใหญ่สองคนรุมทำร้ายข้าเป็เื่เหมาะสมแล้วหรือ”นางจำเป็ต้องได้รับความเป็ธรรม จึงตั้งใจชี้แจงกับผู้เป็อา
หวงกว่างฝูปวดหัวทุกครั้งที่มีข้อพิพาทเกิดขึ้นในบ้านจนเกิดความคิดอยากอยู่ค้างนอกบ้านให้รู้กันไป
“ว่าอย่างไรเชียนอิงเ้าไปวุ่นวายอะไรกับเฟิ่งเอ๋อร์”
“ข้า...ข้าไปด้วยเื่คุณชายติงเ้าค่ะพี่เขย”
“คุณชายติงมาเกี่ยวอะไรด้วย”หญิงชรามองหน้าหลานสาวสลับกับหลางเชียนอิง
“นั่นสิเื่ของคุณชายติงเกี่ยวข้องอะไรกับเ้า” หาข้อสรุปได้เร็วเท่าไรปัญหาก็จบสิ้นเร็วเท่านั้น หวงกว่างฝูคิดเช่นนั้น
ถูกกล่าวถึงราวกับเป็คนนอกหลางเชียนอิงก็บีบน้ำตาร้องห่มร้องไห้ หลางรั่วอิ๋งจึงออกหน้ากล่าวว่า
“เื่นี้มันมีต้นสายปลายเหตุที่ยากจะพูดถึงเชียนเอ๋อร์ไม่มีเจตนาไปหาเื่เฟิ่งเอ๋อร์แน่นอน นางคงแค่อยากคุยว่าจะทำอย่างไรให้ทั้งสองปรองดองกัน”
“ปรองดองเื่คุณชายติงน่ะรึ”
“เ้าค่ะท่านแม่เอ่อ...เอ่อ คุณชายติงกับเชียนเอ๋อร์ พวกเขาสองคน...” หลางรั่วอิ๋งจะพูดก็ไม่พูดทำทีอ้ำอึ้ง
“พูดมาให้หมดจะได้รู้เื่กันเสียที” ที่เป็อยู่ทุกวันนี้ก็ชวนอึดอัดน่ารำคาญจะแย่อยู่แล้วหวงกว่างฝูใช้น้ำเสียงดุดันคาดคั้น ใจก็หวั่นว่าจะเป็เื่ไม่เหมาะสมของชายหญิง
“พวกเขาสองคนมีความรู้สึกลึกซึ้งต่อกันเ้าค่ะท่านพี่”
“คุณชายติงกับเชียนอิงน่ะหรือ”อา...เื่นี้เหนือความคาดหมายของคนฟังอยู่มากไม่ใช่เพียงหวงกว่างฝูที่ใ นางหวางกุ้ยก็ด้วย
“เขาบอกไม่ได้รักนางคนที่เขาเลือกก็คือข้า” หวงเฟิ่งเหยาค้าน
“ถ้าเขาไม่มีใจให้ข้าเขาจะมายุ่งเกี่ยวกับข้าทำไมชายหญิงมีความสัมพันธ์กันพื้นฐานล้วนเริ่มต้นจากความรัก” หลางเชียนอิงอ้างเหตุผลเข้าข้างตนเองอย่างหน้าไม่อาย
นางหวางกุ้ยยกมือทาบอกเกิดอาการหน้ามืดทันใดส่วนหวงกว่างฝูก็มีสีหน้าเคร่งเครียดชัดเจนเมื่อข้าวสารผิดถังได้กลายเป็ข้าวสุกไปแล้ว
“เกิดเื่บัดสีขึ้นั้แ่เมื่อไร”ก่อนสตรีสูงวัยจะเป็ลมไปเสียก่อน นางจึงถามเสียงดังหลางเชียนอิงที่ทำเื่บัดสีตีหน้าเศร้าแต่ใจเต้นระเริงที่สามารถแสดงความเป็เ้าของติงเฉิงคุนได้
“นายหญิงใหญ่คงต้องไต่ถามคุณชายติงเ้าค่ะถ้าเขาไม่เป็ฝ่ายเริ่มก่อน มีหรือเชียนเอ๋อร์จะกล้าทำเื่น่าอายเช่นนั้นได้ชายนำหญิงได้แต่คล้อยตาม เชียนเอ๋อร์กับคุณชายติงมีจิตใจตรงกัน เฟิ่งเอ๋อร์กลับกล่าวหาว่าทั้งหมดเป็เื่โกหกพกลม”
“เขาต้องแต่งงานกับเฟิ่งเอ๋อร์เหตุใดถึงเกิดเื่ผิดฝาผิดตัวเช่นนี้ได้” หวงกว่างฝูกุมขมับคำสั่งเสียของบิดา เขาจะเพิกเฉยได้อย่างไร
“ในเมื่อเขาล่วงเกินเชียนเอ๋อร์เขาก็ต้องรับผิดชอบในตัวนาง หากทำไม่ได้ ไหนเลยจะได้ชื่อว่าสุภาพบุรุษแห่งถูหยางเล่าเ้าคะ”
หลางรั่วอิ๋งโน้มน้าวสามีทุกทางเพื่อเรียกร้องสิ่งที่พึงได้ให้น้องสาว
“ท่านอาจะให้ข้ายกคู่หมั้นให้นางอย่างนั้นหรือ”คนที่จะตัดสินใจอนาคตนางมีเพียงตัวแทนท่านปู่เท่านั้นคนอื่นนางจึงไม่เห็นอยู่ในสายตา และไม่สนใจจะฟังสิ่งที่พวกนางพล่ามพ่นออกมา
“น้องสาวข้าก็เป็เมียเขาสถานะลึกซึ้งกว่าเ้าที่เป็คู่หมั้นหมายปากเปล่า” หากติงเฉิงคุนจะทอดทิ้งน้องสาวนางก็ลองดูด้วยฐานะฟูเหรินคนหนึ่งของสกุลหวง ด้วยหน้าตาของหวงกว่างฝูในวงสังคมนางคิดว่าคุณชายบ้านติงคงจะไม่เสี่ยงทำลายชื่อเสียงตนเองกับตระกูลเพราะเื่ตัดสินใจเลือกผู้หญิงมาแต่งงานผิดคนแน่
“หญิงแพศยา” หวงเฟิ่งเหยาโพล่งด่ากับความหน้าด้านของนาง
คนถูกด่าโกรธจนตัวสั่นนางตบหน้าหลานสาวสามีหนึ่งที แต่เด็กสาวก็ยังด่าซ้ำ
“แพศยาทั้งพี่ทั้งน้อง!”
อารมณ์คนรักและหลงเมียน้อยทำให้หวงกว่างฝูตวาดหลานสาว
“พอได้แล้ว!ไม่รู้จักผู้ใหญ่กำลังสั่งสอน”
อืม...อนาคตของนางจะไม่เป็อย่างที่ท่านปู่ฝากฝังท่านอาไว้แล้วสินะ
“ใช่สิท่านอาเข้าข้างหลางรั่วอิ๋งเพราะนางเป็เมียท่านขนาดอาสะใภ้ที่รักท่านมากยังถูกนางกำจัดจนชื่อเสียงป่นปี้นับประสาอะไรกับข้าที่เป็หลานชัง”
“อย่ามากล่าวหาข้าพล่อยๆ”หลางรั่วอิ๋งไม่คิดว่าเด็กสาวจะรู้ทันแผนการที่พวกนางใช้เขี่ยอี้หงจนระเห็จออกจากบ้านสกุลหวง
“เ้าน่ะสิปากพล่อยความคิดสกปรกสุมอยู่เต็มหัว อาสะใภ้ไม่มีทางทำผิดต่อท่านอาด้วยเื่ชู้สาวนางถูกคนให้ร้าย ท่านอาก็ไม่สืบสาวราวเื่ หลงเชื่อคำคนใหม่ละทิ้งคนเก่าขับไล่ไสส่งนางออกจากบ้าน หากพี่จื่อฉินคิดแบบเดียวกับท่านอาเขาก็คงไม่ออกจากตระกูลหวงไปอยู่บ้านพี่สะใภ้ด้วยอีกคนท่านอาอกตัญญูกับท่านปู่ถึงเพียงนี้ ข้าถามหน่อยเถอะทุกคืนยังนอนหลับดีอยู่หรือไม่” เด็กสาวด่ารัวจนหวงกว่างฝูอึ้งอ้าปากค้าง
หลังจากะเิสิ่งอัดอั้นตันใจกล้าล่วงเกินญาติผู้ใหญ่ส่งผลให้หวงเฟิ่งเหยาถูกหวงกว่างฝูตบหน้าจนเืกบปาก
“นังเด็กปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมเ้าอย่าริบังอาจมาสั่งสอนข้า ใครผิดใครถูกข้ารู้อยู่แก่ใจมันใช่เื่ที่เ้าจะมาแสดงความคิดเห็นรึ”
“หน็อย...นังเด็กปีศาจปู่เ้าถ้ารู้ว่าหลังจากตายไป เ้าริด่าลามปามท่านอาแบบนี้ เขาคงจะนอนตายตาหลับละส่วนพ่อแม่เ้าก็คงต้องชดใช้กรรมอยู่ในนรกเพราะมีลูกอกตัญญูไม่รู้จักเคารพผู้าุโในบ้าน”
นางหวางกุ้ยคว้าไม้เท้าแล้วฟาดใส่หลังหวงเฟิ่งเหยาจนเด็กสาวทรุดลงกับพื้น
448
![[จบ] ข้าได้ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งที งานนี้เหล่าศิษย์พี่ตัวร้ายต้องรอด!](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738144821_14208400.webp)
