[GrimHunt] สมรภูมินักล่า

พื้นที่บริเวณโดยรอบนั้นเอื้อประโยชน์สำหรับร่างกายอันใหญ่โตของมันเป็นอย่างมาก สถานที่แห่งนี้คล้ายจะเป็นสนามกีฬาเก่า ด้วยความกว้างขวางไร้สิ่งปลูกสร้าง ทำให้ร่างกายอันใหญ่โตของมันสามารถที่จะขยับได้ตามต้องการ สถานที่นี้ หากจะเปรียบเทียบให้เข้าใจได้ง่ายมากที่สุด 'ห้องบอส'.... มันคงจะเป็นคำเปรียบที่ดีมากที่สุด ยังดีที่ไม่มีประตูหมอกหรือการตายเกิดจากขี้เถ้า เพราะถ้าหากมันมีหัวของรามคงจะได้ลุกเป็นไฟอย่างแน่นอน ตามปรกติแล้วสถานการณ์นี้ รามจำเป็นที่จะต้องวิเคราะห์สิ่งต่างๆ ให้ขาดเสียก่อน น่าเสียดายที่ร่างกายของเขาเหมือนจะไม่ต้องการแบบนั้น อารมณ์ของเขาพุ่งร้อนขึ้นด้วยความตื่นเต้น แค่ได้เห็นมันจากที่ไกลๆ รามก็รู้ได้ทันทีว่าเจ้าหมีตัวนี้จะต้องแข็งแกร่งมาก! พื้นที่ประลองนี้ค่อนข้างเสียเปรียบสำหรับเขา เพราะมนุษย์อย่างเขาสามารถใช้ทุกอย่างเป็นอาวุธได้ การมีตัวเลือกให้ใช้หลากหลายนอกจากมือขวาและดาบก็คงจะเป็นเรื่องที่ดีกว่า จุดบอดของมันคือดวงตาซ้ายที่มืดบอด ดังนั้นแล้วรามจึงอาศัยจังหวะที่มันยังไม่ทันรู้ตัว ค่อยๆ เดินเบี่ยงทางเพื่อไปอยู่ฝั่งซ้ายของมัน คติเปิดก่อนได้เปรียบ นั้นเป็นสิ่งที่เหมือนจะไร้เหตุผล แต่ตามจริงแล้วเป็นวิธีการที่ถูกใช้กันอย่างแพร่หลายในโลกใต้ดิน บางครั้งเพียงหมัดเดียวก็สามารถเอาชนะคนที่มีปืนได้หากอีกฝ่ายไม่ได้เตรียมพร้อม ดังนั้นแล้วตอนนี้ ร่างของรามจึงได้พุ่งกระโจนออกจากบริเวณข้างอย่างรวดเร็ว คมดาบของรามนั้นคล้ายจะกระหายเลือดเป็นอย่างมาก เจตนาสังหารของเขานั้นชัดเจนจนเจ้าหมียักษ์สามารถสัมผัสถึงมันได้ เป็นความผิดพลาดของเขาที่ไม่รู้จักยับยั้งความรู้สึกนี้ แต่แม้มันจะรู้ตัวก็สายเกินไป เพียงชั่วอึดใจดาบของรามก็ถูกมือซ้ายของเขาฟันเข้าใส่ขาหน้าของมันเต็มแรง ด้วยพละกำลังที่มหาศาลของเขา รามคิดเอาไว้ว่าขาของมันจะต้องถูกตัดขาดออกไปก่อน 1 ข้างแน่ๆ! แต่ช่างน่าหวาดผวากับร่างกายนั้น คมอาวุธของเขากลับฟันไปติดกับกระดูกที่แข็งราวเหล็กกล้าของมัน หากการถูกขวางระหว่างมื้ออาหารเป็นเรื่องน่าหงุดหงิด เจ้าหมียักษ์ตนนี้ก็คงจะโมโหแทบคลั่งเนื่องจากมีมนุษย์ได้เข้ามาป่วนและทำร้ายมัน ในสายตาของเจ้าหมียักษ์มองมนุษย์ไม่ต่างจากก้อนเนื้อชิ้นใหญ่ไม่มีทางทำอันตรายตนได้ แต่เมื่อมันถูกเขี้ยวเล็บของมนุษย์น้อยฟันทำร้ายจนบาดเจ็บ การอยู่เฉยๆ ก็คงไม่ใช่ทางออกของมันเลย! ''โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!'' เจ้าหมียักษ์รวมพลังเอาไว้ที่คอก่อนจะปลดปล่อยพลังเสียงที่น่าสะพรึงออกมาดังสนั่นก้องบริเวณ รามที่อยู่ใกล้กับมันมากที่สุดก็จำเป็นต้องรีบดึงดาบออก มือทั้งสองข้างถูกยกขึ้นมาปิดหูของตัวเองไม่ให้รับพลังเสียงที่ทรงพลังไปมากกว่านี้ ถึงแม้จะใช้สองมือยกขึ้นมาปิดหู แก้วหูของรามก็ยังเหมือนจะได้รับผลกระทบอย่างหนัก เขาสูญเสียการทรงตัวไปในชั่วอึดใจทำให้ไม่สามารถยืนนิ่งได้ประมาณ 4-5 วินาทีเท่านั้น เวลาแค่นั้นมันก็มากพอแล้ว รามเห็นได้อย่างชัดเจนว่าตอนนี้เจ้าหมียักษ์ได้เผยกรงเล็บขนาดใหญ่ออกมาแล้ว มันกลับปรากฏออกมาได้เพียง 3 ข้าง เว้นแขนข้างซ้ายที่ไม่อาจปรากฏกรงเล็บได้ สมควรเป็นผลมาจากการจู่โจมอย่างฉับพลันของรามนั้นเอง บาดเจ็บหนึ่งใช้งานได้สี่ ไม่ใช่ปัญหาสำหรับสัญชาตญาณการต่อสู้ของเจ้าหมียักษ์ แขนข้างขวาของมันถูกง้างออกตะปบเข้าใส่ร่างของรามอย่างรวดเร็ว ด้วยความไม่ระวังตัวของเขา รามรู้ได้ทันว่าเขานั้นไม่อาจหลบพ้นด้วยสภาพในตอนนี้ ที่แม้แต่จะยืนยังทำได้ลำบาก ดังนั้นเขาไม่เลือกที่จะถอยหลัง แต่รามกลับโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เพื่อร่นระยะของการจู่โจมพร้อมทั้งยอมโดนส่วนท่อนแขนของมันแทนที่จะเป็นส่วนกรงเล็บ เปรี้ยง!!! ฉัวะ! แรงกระแทกที่ทรงพลังทำให้รามถึงกับดวงตาเหลือกออก ร่างของเขาพุ่งออกไปไกลกว่า 8 เมตร แต่รามไม่คิดจะนอนอยู่เฉยๆ รอการจู่โจมระรอกถัดไป เขารีบใช้มือขวาที่ถือปลอกดาบเอาไว้ดันตัวเองให้ลอยขึ้นก่อนจะกลับมายืนได้อย่างง่ายดาย 'บัดซบ... นี้มันเหมือนเดินๆ ไปโดนรถชนอย่างจังเลย ต้องขอบคุณจริงๆ ที่โลกนี้ฉันมีร่างกายที่ผิดปรกติไปมาก แต่ก็เหมาะสมกันดีกับสิ่งทั้งหมดที่ผิดเพี้ยนไปแล้ว นี้มันน่าสนุกดีจริงๆ' ขณะที่กำลังคิดอะไรคนเดียว รามก็หัวเราะขึ้นมาอย่างสนุกสนาน สายตาของเขาจับจ้องตรงไปยังเจ้าหมียักษ์ที่กำลังฉงนเพราะนิ้วมือข้างขวาของมันถูกตัดขาดออกไป 1 นิ้ว! ''กระดูกไม่ได้เชื่อมต่อกันเป็นชิ้นเดียวสักหน่อย แค่ฟันไปในจุดที่เป็นข้อต่อก็สิ้นเรื่อง'' รามหัวเราะออกมาเบาๆ พลางใช้มือยกขึ้นเช็ดเลือดที่ไหลออกมาจากจมูกของเขาช้าๆ ในขณะที่เจ้าหมียักษ์นั้นกำลังรู้สึกสงสัย เพราะทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก รามก็อาศัยจังหวะนั้นใช้นิ้ววาดขึ้นเปิดระบบตลาดมืดขึ้นมากลางอากาศ คะแนนนักล่าของเขาตอนนี้เหลืออยู่ 36 แต้ม เขาได้เลือกซื้อยาสำหรับเพิ่มพลังวิญญาณมาเก็บเอาไว้ 1 ขวด ทำให้เขาเหลือคะแนนนักล่า 31 แต้ม ด้วยความไม่แน่ใจว่าเขาจะสามารถชนะได้ภายใน 12 นาที เขาจึงต้องเตรียมพร้อมเอาไว้ หากเมื่อถึงเวลาที่พลังวิญญาณหมด คงจะช้าไปถ้าหากเขาคิดจะซื้อมันในตอนนั้น ''โฮกกกกกกกกก!!'' เมื่อมันตั้งสติได้ หมียักษ์ได้แผดเสียงร้องคำรามขึ้นมาอีกครั้งด้วยความโกรธ แต่ตอนนี้รามเตรียมพร้อมปิดหูเอาไว้แล้ว ทั้งเขายังอยู่ห่างกับมันมากพอจะไม่ได้รับผลกระทบอะไร เขาชี้ปลายดาบไปทางมันพร้อมทั้งพูดขึ้น ''เข้ามาเลยไอ้หมีน้อย'' แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่ามันฟังไม่รู้เรื่อง... การแสดงออกเช่นนั้นยั่วอารมณ์ของเจ้าหมียักษ์ขึ้นไปอีก มันวิ่งเข้ามาหารามโดยไม่สนอาการบาดเจ็บบนร่างกายของมันแม้แต่น้อย รามไม่ได้คิดหนี เขาพุ่งตรงเข้าหาเจ้าหมียักษ์โดยไม่ลดความเร็วลงแม้แต่น้อย ก่อนจะถึงร่างมัน รามก็ได้ใช้พลังพรสวรรค์ของตัวเอง เปลี่ยนแปลงมือขวาของเขาให้ลุกไหม้ไปด้วยเปลวเพลิงที่ทรงพลัง แผดเผาปลอกดาบที่ทำมาจากหนังสัตว์จนมันลุกไหม้ไปหมด ก่อนถึงกันเพียงเล็กน้อย ราวได้โยนปลอกดาบของเขาเข้าใส่ใบหน้าของเจ้าหมียักษ์อย่างแม่นยำ หยุดชะงักการเคลื่อนไหวของมันไปในทันที สัตว์ป่าทุกตนนั้นมีสัญชาตญาณที่จำต้องหวาดกลัวไฟ ดังนั้นรามที่มีข้อได้เปรียบในส่วนนี้จึงได้คิดวิธีและกระทำเช่นนี้ เปิดโอกาสให้เขานั้นพุ่งลอดผ่านระหว่างขาของมัน รามใช้ดาบของตัวเองแทงลงไปกลางหลังของมัน ปลายดาบที่คมเป็นเสมือนกุญแจเปิดผ่านร่างกายอย่างง่ายดาย ในส่วนต่อไปนั้น รามใช้เวลาทำใจอยู่เล็กน้อยว่าควรจะทำดีหรือไม่ แต่เมื่อมาถึงจุดนี้แล้วเขานั้นก็ควรที่จะทำมัน... รามพุ่งมือขวาของตัวเองเข้าไปในรูทวารของเจ้าหมียักษ์อย่างรวดเร็ว เปลวเพลิงที่ห่อหุ้มมือขวาของเขาแผดเผาอวัยวะภายในของมันอย่างรุนแรง แต่รามก็ไม่คิดจะรั้งเอาไว้อยู่นาน เขารีบถอนมือและดาบของตัวเองออกในทันทีที่เจ้าหมียักษ์นั้นฟาดมือเข้ามาใส่ ปั้ง!! พื้นดินในจุดที่รามเคยยืนอยู่แตกกระจายไปด้วยพลังตบอันน่าสะพรึง รามไม่คิดหวั่นเกรง เขากระโดดขึ้นวิ่งไปบนแขนขวาของมันอย่างมั่นคง อึดใจเดียวเขาก็พุ่งขึ้นไปอยู่บนไหล่ของมัน เห็นทิวทัศน์ที่เจ้าหมียักษ์เห็นเมื่อมันยืนด้วยสองขาเช่นนี้ ดาบของรามพุ่งแทงเข้าไปในไหล่ของมัน รามไม่รู้ว่าจุดไหนที่ควรจะแทงลงไปเพราะร่างกายของหมีนั้นแตกต่างกับมนุษย์มากเกินไป การแทงครั้งนี้เขาจึงหวังให้คมดาบตัดผ่านเส้นเอ็นหรือเส้นประสาทส่วนใหญ่ มือขวาเป็นเสมือนปีศาจที่ไม่คิดปล่อยวาง รามใช้สองนิ้วของตัวเองพุ่งแทงเข้าไปในหูของเจ้าหมียักษ์อย่างรวดเร็ว ความร้อนจากเปลวเพลิงและการกระแทกทำลายประสาทการได้ได้ยินของมันจนหูบหนวกดับไป ''โฮกกกกกกกกกกกก!!'' เจ้าหมียักษ์สะบัดร่างกายไปมาอย่างแรงเพื่อหวังให้มนุษย์โสโครกพ้นไปจากร่างกายของมัน รามไม่คิดต่อต้าน เขาดึงดาบออกและกระโดดถอยออกมาจากร่างของเจ้าหมียักษ์อย่างรวดเร็ว เจ้าหมียักษ์เริ่มมีการอาการหวาดตัวต่อมนุษย์ตรงหน้านี้แล้ว ร่างของมันอาบชุ่มไปด้วยโลหิตที่พุ่งออกราวน้ำพุในจุดที่ดาบแทงลึกลงไป แขนขวาของมันดูท่าแล้วไม่อาจขยับได้อีกต่อไป คมดาบของรามนั้นสมควรตัดผ่านเส้นเอ็นหรือเส้นประสาทตามที่ตัวเขานั้นต้องการ ตอนนี้น้ำหนักของการต่อสู่เอนเอียงมาที่ฝ่ายของมนุษย์อย่างไม่มีทีท่าว่าจะหวนกลับ ''เหมือนฉันจะกังวลเองมากเกินไปหรือเปล่า?'' ในการต่อสู้นี้รามน่าจะใช้เวลาไปเพียง 6-7 นาทีเท่านั้น ยังเหลือเวลาอีกเกือบครึ่งสำหรับเขาที่จะใช้พลังพรสวรรค์ต่อได้ ''โฮกกกกกกกกกกก!!'' เจ้าหมียักษ์ขู่ร้องคำรามออกมาอีกครั้งหนึ่ง ครั้งนี้รามได้เพียงแต่ส่ายศีรษะเบาๆ เพราะอีกไม่นานยังไงก็ต้องถูกเขาจัดการ หากแต่เมื่อรามได้ลองมองกลับไปดูดีๆ อีกครั้งหนึ่ง เจ้าหมียักษ์นั้นมีการเปลี่ยนแปลงจนทำให้เขานั้นรู้สึกตื่นตะลึง ''โอ้พระเจ้า...'' ''ฮ่าฮ่า ข้าลืมบอกไปเลย ว่าพวกสัตว์ป่าทั้งหลายในดินแดนแห่งความหวาดผวานั้น จะเก็บงำสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดขั้นสูงสุดเอาไว้เมื่อตอนมันใกล้ตาย เมื่อถึงตอนนั้นพวกมันจะไม่รู้สึกอะไรอีกนอกจากความต้องการฆ่าอีกฝ่ายให้ตายลง ดังนั้นคงจะเป็นการดีกว่านะ ถ้าท่านรามจะฆ่ามันก่อนที่มันจะเข้าสู่ 'สภาวะหวาดกลัว' เพราะมันรับมือยากเอามากๆ เลยล่ะ!'' เสียงอันคุ้นเคยและน่าหงุดหงิดนี้ทำเอารามอยากจะเขกหัวมันสักที เพราะมันเป็นเสียงของภูติน้อยอิลล์ที่รามเห็นแล้วว่ามันกำลังถือถุงขนมกินอยู่กลางอากาศห่างจากเขาไป 10 กว่าเมตร! เรื่องสำคัญขนาดนี้ทำไมพึ่งมาบอกเอาตอนนี้กัน ''ไอ้หัวอวัยวะเพศชายเอ้ย.....''

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 1 ตอนที่ 9

นิยายแนะนำ

[GrimHunt] สมรภูมินักล่า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 1 ตอนที่ 9

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้