พันธสัญญาลวงรัก

ตอนที่ 34 

ปฏิบัติพราวเสน่ห์ของโรงพยาบาล

เสียงรถยนต์ที่แล่นเข้ามายังคงดังอย่างต่อเนื่อง

สีหน้าซีดเผือดของถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูรถยนต์ที่แล่นเข้ามาด้วยความหวาดกลัว พยายามตะเกียกตะกายเคลื่อนตัวให้พ้นทาง

แต่เธอกลับไม่สามารถหลบหลีกได้ทัน ร่างเธอถูกชนเข้าอย่างแรงจนลอยขึ้นไปกลางอากาศและตกลงมากระแทกกับพื้น

ความเจ็บปวดที่ทวีคูณขึ้นทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นลมหมดสติไป

“ตายแล้ว... ตายแน่ ๆ...” ไม่รู้ว่าใครเป็นคนส่งเสียงร้องตะโกน

ขณะเดียวกันเจ้าของรถยนต์เดินลงมาจากรถยนต์ด้วยสีหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวนอนหมดสติอยู่บนพื้น

ริมฝีปากสั่นเทาพูดว่า “ฉันไม่ได้ตั้งใจชน เธอวิ่งออกมาเอง”

“อย่าเพิ่งตกใจ รีบเรียกรถพยาบาลก่อน” ใครบางคนที่มีสติรีบร้องตะโกน

“ใช่ ๆ โทรเรียกรถพยาบาล”

“แจ้งตำรวจด้วย ฉันเห็นกับตาว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นคนผลักเธอออกมา!” ใครบางคนชี้ไปที่ถงอวิ๋นเหยียนท่ามกลางความชุลมุน

โจวเฟ่ยฮวากับถงอวิ๋นเหยียนรู้สึกหวาดกลัว

โดยเฉพาะอย่างยิ่งถงอวิ๋นเหยียน หล่อนคิดว่าทุกคนพากันสนใจถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับพวกผู้คุ้มกัน และไม่คิดว่าจะมีคนเห็นเธอลงมือทำ!

“แม่ ทำยังไงดี? หนูไม่อยากไปโรงพัก หนูไม่อยากติดคุก”

เธอตกใจมากจนรีบคว้าแขนโจวเพ่ยฮวาเอาไว้แน่น

“ไป!” โจวเพ่ยฮวารู้ซึ้งถึงความร้ายแรงดังกล่าว ดังนั้นหล่อนจะอยู่ต่อให้ปล่อยให้ลูกสาวถูกจับกุมไม่ได้

“แม่ลูกคู่นั้นจะหนีไปแล้ว ไปจับเร็ว!”

ใครบางคนพบว่าทั้งสองกำลังจะหลบหนีไปจึงรีบร้องตะโกนขึ้น

“อย่าปล่อยให้พวกเธอหนีไปได้!”

“ตามไปหยุด!”

กลุ่มคนไล่ตามแม่ลูกโจวเพ่ยฮวาไป

ขณะที่คนบางคนวิตกกังวลเป็นพิเศษ

และคนคนนั้นคือเจ้าของรถยนต์ที่ขับรถชน                        ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

เขารู้ดีว่าถ้าสองคนนี้หนีหายไป เขาจะถูกเจ้าทุกข์เรียกร้องให้เข้ารับผิดชอบทางอาญาแทนและเขาจะไม่สามารถเรียกร้องอะไรได้เลย

โจวเพ่ยฮวากับถงอวิ๋นเหยียนตื่นตระหนกมากเมื่อเห็นกลุ่มคนวิ่งไล่ตามมา

“หยุดคนพวกนั้น หยุดคนพวกนั้นเอาไว้!” โจวเพ่ยฮวากังวลมากจนออกคำสั่งให้พวกผู้คุ้มกันหยุดกลุ่มคนเอาไว้

ผู้คุ้มกันที่เข้ามาขวางทางเอาไว้สามารถซื้อเวลาให้แม่ลูกสองคนได้มาก

ทั้งสองคนตะเกียกตะกายวิ่งเข้าไปในรถยนต์

และกำลังจะเคลื่อนตัวหนีออกไปจากที่เกิดเหตุ

ไม่นะ จะปล่อยให้พวกหล่อนหลบหนีไปไม่ได้!

กลุ่มคนโกรธเคืองกันมากเมื่อเห็นว่ารถยนต์แล่นออกไป

โดยเฉพาะเจ้าของรถยนต์ที่บังเอิญขับชนกำลังตื่นตระหนก

“จบแล้ว จบเห่ แม่ลูกคู่นั้นหนีไปแล้ว ความผิดทางอาญาจะมาตกอยู่ที่ผมใช่มั้ย?”

“ไม่ต้องห่วง ยังไม่จบหรอก”

“ที่นี่มีกล้องวงจรปิดติดอยู่รอบอาคาร รอให้ทางตำรวจมาสืบสวนก่อนแล้วเขาจะรู้ว่าคุณเป็นผู้บริสุทธิ์”

“อีกอย่างพวกเราอีกหลายคนเป็นพยานให้คุณได้”

ทุกคนต่างพากันพูดปลอบใจเจ้าของรถยนต์

จนสีหน้าของเจ้าของรถยนต์ดีขึ้นมาก

ขณะเดียวกันตำรวจกับรถพยาบาลเพิ่งเข้ามาถึง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถูกนำตัวขึ้นรถและนำตัวส่งโรงพยาบาล

ตำรวจเริ่มทำการสืบสวนอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น

เสี่ยวเป่าที่อยู่ภายในคอนโดมีเนียมไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับหม่ามี้

เขารออยู่ที่บ้านเป็นเวลานานแต่ก็ยังไม่เห็นหม่ามี้กลับมาสักที

จนกระทั่งนาฬิกาบนผนังเลื่อนไปถึงเลขเจ็ดที่เป็นเวลาหนึ่งทุ่ม

เดิมทีหม่ามี้จะต้องกลับมาบ้านแล้ว

แต่เมื่อคิดเรื่องนี้เขาก็อดไม่ได้ที่จะทำหน้ามุ่ย กระโดดลงจากโซฟา สวมรองเท้าแตะเล็ก ๆ และวิ่งเข้าไปในห้องครัว ตะโกนถามด้วยน้ำเสียงแบบเด็ก ๆ ว่า “คุณยายซุน ทำไมหม่ามี้ยังไม่กลับมาอีก?”

แม่ซุนหันกลับมาและก้มหน้ามองดวงตาสีดำที่มีขนาดเท่าลูกองุ่นของเสี่ยวเป่า

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงยิ้มตอบ “คงจะทำงานล่วงเวลาอยู่จ๊ะ”

เสี่ยวเป่าขมวดคิ้วและพึมพำ “แต่ปกติถ้าหม่ามี้ทำงานล่วงเวลาจะต้องโทรมาบอกกันก่อนสิ”

แม่ซุนลูบหัวปลอบประโลมเขา “อาจจะมีอะไรที่ทำให้เลิกงานช้าน่ะ”

รถพยาบาลที่อยู่อีกด้านหนึ่งกำลังวิ่งไปยังจุดหมายปลายทาง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถูกส่งตัวไปยังห้องฉุกเฉิน

เนื่องจากการเข้าโรงพยาบาลจะต้องมีญาติเจ้าของไข้มาด้วย นางพยาบาลจึงหยิบโทรศัพท์มือถือของถงเหมี่ยวเหมี่ยวออกมาจากกระเป๋าและค้นหารายชื่อผู้ติดต่อ

แต่รายชื่อผู้ติดต่อบนโทรศัพท์ของเธอกลับมีน้อยมาก และไม่มีชื่อไหนที่แสดงความสนิทสนมกันเลย

สุดท้ายนางพยาบาลจึงโทรศัพท์ไปหาคนที่เธอคุยด้วยบ่อยครั้ง

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ถงเหมี่ยวเหมี่ยวติดต่อกับ       มู่อวี้เฉิงบ่อยมากที่สุดเพราะต้องติดต่อกันเรื่องเซ็นสัญญาโครงการใหม่

เมื่อเห็นเช่นนั้นทางนางพยาบาลจึงโทรหามู่อวี้เฉิง “สวัสดีค่ะคุณมู่ โทรเข้าจากทางโรงพยาบาลนะคะ                        คุณถงเหมี่ยวเหมี่ยวเข้ารับการรักษาฉุกเฉินอยู่ที่โรงพยาบาล ต้องให้สมาชิกในครอบครัวมาดูด้วย ไม่ทราบว่าคุณพอจะสะดวกมามั้ยคะ?”

“เกิดอะไรขึ้นกับถงเหมี่ยวเหมี่ยว?” มู่อวี้เฉิงที่อยู่ปลายสายประหลาดใจ

“คุณถงเหมี่ยวเหมี่ยวประสบอุบัติเหตุถูกรถชนค่ะ        คุณมู่ช่วยมาที่นี่ตอนนี้เลยได้มั้ยคะ? มีขั้นตอนที่ต้องให้คุณช่วยเซ็นหน่อย”

 “...” มู่อวี้เฉิงเงียบไปสองสามวินาทีและตอบรับว่า “เข้าใจแล้วครับ เดี๋ยวผมรีบไป”

เขาพูดและกดวางสายโทรศัพท์

สิบนาทีต่อมามู่อวี้เฉิงสั่งลู่หมิงให้พาไปที่โรงพยาบาล

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถูกย้ายออกจากห้องฉุกเฉินไปยังห้องผู้ป่วย

มู่อวี้เฉิงไม่ได้เข้าไปพบถงเหมี่ยวเหมี่ยวเลยทันที แต่เข้าไปหาแพทย์ที่ทำการรักษาในห้องทำงานก่อน

เขาเคาะประตูและเดินเข้าไปถาม “สวัสดีครับ ตอนนี้อาการของถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นยังไงบ้างครับ?”

คุณหมอเงยหน้ามองมู่อวี้เฮฉิงที่อยู่ในชุดสูทสีดำ “ผู้ป่วยได้รับรอยถลอกหลายแห่งจากถูกกระแทกเข้าใส่ ตอนนี้ต้องพักดูอาการอยู่ที่โรงพยาบาลก่อน แต่ไม่เป็นอันตรายถึงแก่ชีวิตครับ”

มู่อวี้เฉิงถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อได้ยินคำพูดดังกล่าว ราวกับว่าก้อนหินที่แขวนอยู่ในหัวใจของเขาได้หลุดลงมา

คุณหมอพูดต่อว่า “คุณเป็นสามีของผู้ป่วยใช่มั้ยครับ ค่าธรรมเนียมเข้ารีบการรักษาของผู้ป่วยยังไม่ได้รับการชำระ ในเมื่อคุณอยู่ที่นี่แล้วหมอก็รบกวนไปจัดการให้เรียบร้อยนะครับ”

“แน่นอนครับ” มู่อวี้เฉิงไม่สนใจว่าคุณหมอจะเข้าใจผิดและพาลู่หมิงออกมาจากห้องคุณหมอ

หลังจากออกมาเขาสั่งว่า “เดี๋ยวนายลงไปจัดการตามขั้นตอนให้เรียบร้อยด้วย”

“ครับ” ลู่หมิงตอบรับคำสั่งและเดินไปที่ชั้นล่าง

แต่ในความเป็นจริงเขายังคงไม่เข้าใจอยู่ดี

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้รับบาดเจ็บเข้าโรงพยาบาล ทำไมทางโรงพยาบาลถึงติดต่อมาที่ท่านประธานของเขา

ถึงให้เหตุผลว่าต้องมีญาติคนไข้มาด้วย แต่มันก็ไม่เกี่ยวข้องกับท่านประธานอยู่ดีหรือเปล่า?

เขาไม่เข้าใจแต่ก็ไม่ได้ตั้งใจจะถามออกไป

มู่อวี้เฉิงที่อยู่อีกด้านหนึ่งเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังนอนหลับตานิ่งอยู่ในห้อง

หน้าผากของเธอมีผ้าก๊อซพันอยู่ ใบหน้าขาวซีดราวกับอะไรบางอย่าง

มู่อวี้เฉิงเดินเข้าไปหยุดอยู่ข้างเตียงพยาบาล

เขามองดูเจ้าหญิงนินทาบนเตียงด้วยดวงตาที่สับสน

อันที่จริงเขารู้สึกสงสัยเหมือนกับลู่หมิง

ผู้หญิงคนนี้แต่งงานมีลูกมีสามีแล้ว แต่ทำไมทางโรงพยาบาลถึงไม่โทรศัพท์ติดต่อไปหาสามีเธอแทนที่จะติดต่อมาหาเขา

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่ยังคงหลับใหลอยู่ไม่รู้ว่าใครบางบางคนกำลังยืนอยู่ข้างเตียง

บรรยากาศเงียบสงบมาก

สุดท้ายแล้วมู่อวี้เฉิงไม่ได้นึกถึงปฏิบัติการพราวเสน่ห์ของทางโรงพยาบาลอีกต่อไป

เขาละสายตาออกและจ้องมองโทรศัพท์ของ                    ถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง คิดอยู่ครู่หนึ่งและเอื้อมมือออกไปหยิบมัน

เขาคิดจะโทรศัพท์หาสามีของถงเหมี่ยวเหมี่ยวและขอให้คนคนนั้นมาเฝ้าเธอที่โรงพยาบาล

แต่เมื่อเปิดโทรศัพท์ดูเขาพบว่าบนโทรศัพท์ของเธอมีรายชื่อผู้ติดต่อน้อยมาก

ไม่มีแม้แต่ข้อความส่วนตัวจนทำให้เขาจับต้นชนปลายไม่ถูก

เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกดสุ่มโทรออกตามรายชื่อที่ดูมีความสนิทสนมมากที่สุด

เสียงตู้ด ๆ ดังขึ้นสามครั้งจนกระทั่งมีคนรับสาย

น้ำเสียงเด็ก ๆ ที่ฟังดูคุ้นเคยดังขึ้น “หม่ามี้จะกลับหรือยัง?”