บำเรอรัก
บทที่ 6
ทันทีที่กลับถึงห้องพัก พระพายก็ปล่อยน้ำตาไหลที่พยายามกลั้นเอาไว้ คนเป็เพื่อนที่ตามมาด้วยความห่วงใยก็รู้ดีว่าตอนนี้ร่างบางรู้สึกเช่นไร เขาเองก็สงสารเพื่อนไม่ตามกัน ในตอนที่เจอกับคนรักของเพื่อนนั้น ตรีภพเองก็พยายามกลั้นอารมณ์ไม่ให้ะเิออกมา ทั้งสองคนนั่งอยู่บนเตียงโดยที่ตรีภพก็ทำได้เพียงกอดปลอบโยนเพื่อนไว้เท่านั้น
“ฮึกฮึกฮึก” เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของร่างบางดังขึ้นพร้อมร่างกายที่อ่อนแรงลง
“ฮึกฮึก..เขา... เขาลืมพายแล้วจริงๆ ฮึกฮึก .. เขาไม่ใช่.. ซันของพายแล้ว” พระพายพูดสิ่งต่างๆ ออกไปด้วยน้ำเสียงเครือ
“เขาอาจจะไม่ใช่ซันก็ได้นะ” ตรีภพพูดปลอบเพื่อนรัก แต่ในใจเขากลับไม่คิดเช่นนั้น ตรีภพเองก็คิดไม่ต่างจากร่างบาง เพราะคนที่เจอกันวันนี้มีหน้าตาที่เหมือนคนรักของเพื่อนทุกระเบียบนิ้วนั้น ซึ่งต่างกันเพียงแค่ใบหน้าของชายหนุ่มที่เจอนั้นไม่มีรอยยิ้มอย่างคนรักของเพื่อนเลย
“พาย.. จำซันได้ ฮึก .. ไม่ว่าจะนาน... แค่ไหน ฮึกฮึก.. พายก็จำซันได้” พระพายเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร้อมกับร้องไห้ไม่ขาดสาย ทำให้ร่างโปร่งต้องกระชับกอดเพื่อนรักเอาไว้
“เขาไม่รัก.. พายแล้ว..ฮึกฮึก.. ใช่ไหม ฮึกฮึก... เขาถึงได้ลืม.. พาย” พระพายบอกสิ่งที่คิดได้ในตอนนี้พร้อมน้ำตาที่ไหลอาบแก้มทั้งสอง
“อย่างร้องเลยนะพาย เื่มันอาจจะไม่ใช่อย่างที่พายคิดก็ได้ ใจเย็นๆ สิ อย่าเพิ่มคิดไปก่อน” ตรีภพคลายอ้อมกอด ก่อนจะจับมือของร่างบางเป็การปลอบโยน ตอนนี้เขาไม่รู้เลยว่าจะช่วยเพื่อนยังไงดี
“ทำไม... ขะ... เขาถึงจำพายไม่ได้ล่ะ” พระพายถามขึ้นอย่างสงสัย มือบางก็เช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้า แต่ร่างโปร่งก็ไม่ได้ตอบ
“พายแน่ใจใช่ไหมว่าเขาคือซัน” ตรีภพถามย้ำพร้อมมองใบหน้าของเพื่อนไว้
“พายมั่นใจ ดิวเองก็สนิทกันซันนิ” พระพายบอกไปตามที่คิด วันนี้เขามั่นใจยิ่งขึ้นว่าคนที่เจอคือคนรักของเขาจริงๆ
“ดิวก็คิดเหมือนพายใช่ไหม” ร่างบางถามขึ้น ร่างโปร่งที่ไม่อาจจะโกหกได้จึงพยักหน้ารับ
ตรีภพนึกถึงท่านประธานที่เจอกันวันนี้ ซึ่งร่างสูงมีหน้าตาที่เหมือนกับคนรักของเพื่อนจริงๆ แต่ทำไมร่างสูงถึงจำเพื่อนของเขาไม่ได้ จะว่าเป็คนหน้าตาคล้ายกันก็ไม่น่าจะใช่ หรือจะเป็พี่น้องกันก็เป็ไปไม่ได้ เพราะเขาก็ได้ถามข้อมูลต่างๆ จากโรสรินแล้ว เธอบอกว่าคุณเอริคนั่นเป็ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลฮิวส์ตัน แล้วทำไมร่างสูงถึงลืมเพื่อนของเขาที่เป็คนรักไม่ได้ ร่างสูงมีเหตุผลอะไร ทำไมไม่บอกกับเพื่อนเขา
“แล้วแบบนี้พายจะทำยังไงต่อไป” ตรีภพถามขึ้น เพราะหลังจากศึกษาดูงานจบลง ทั้งสองคงจะต้องเดินทางกลับเมืองไทยในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้แล้ว
“พายคิดสักพักแล้วละ ั้แ่วันนี้เจอเขาที่ลิฟต์นะ....” พระพายได้คิดมาหลายวันหลายคืนแล้ว
“อย่าบอกนะว่า....” ตรีภพเอ่ยบอกอย่างรู้ทันความคิดของเพื่อน
“พายว่าจะอยู่ที่นี่สักระยะนะ จะอยู่พิสูจน์อะไรบางอย่างก่อน” พระพายตอบทันที โดยไม่ต้องคิดอะไรมากมาย เพราะร่างบาง้าพิสูจน์ว่าคนที่เจอกันใช่คนที่ตนรอคอยมาตลอดหรือไม่
“พายจะอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วจะอยู่ที่ไหน” ตรีภพถามขึ้น เพราะทั้งสองแค่มาดูงานตามระยะเวลาที่กำหนด แต่นี่ร่างบางคิดจะมาอยู่เลย แถมพวกเขายังไม่คุ้นเคยกับที่นี่เลย ทำให้เขาอดเป็ห่วงเพื่อนไม่ได้
“พายว่าจะหาห้องพักราคาถูกๆ อยู่ แล้วหางานทำไปด้วย” พระพายตอบด้วยความหนักแน่น เพราะการที่เขาจะอยู่ที่นี่โดยไม่ทำงานเลยนั้นคงเป็ไปไม่ได้ ดังนั้นเขาจะต้องมีรายได้ที่จะใช้จ่ายในระหว่างอยู่ที่นี่
“แล้วเื่งานที่บริษัทล่ะ พายจะเอายังไง” ตรีภพถามต่อ
“พายคงต้องรบกวนดิวส่งใบลาออกให้ด้วย แล้วเดี๋ยวพายจะโทรไปขอโทษกับผู้จัดการอีกที” พระพายบอกออกไป แม้ว่าความคิดของเขาจะดูเหมือนคนโง่เกินไป แต่เขาก็ขอเวลาอยู่ที่นี่ไม่นาน
“พายจะอยู่ต่อทำไม ก็เห็นอยู่ว่าเขามีคู่หมั้นอยู่แล้ว และอีกไม่นานเขาก็จะแต่งงานกัน” ตรีภพถามอย่างไม่เข้าใจเพื่อนนัก
“อย่างน้อยก็ขอให้พายได้พิสูจน์ว่าเขาคือซันจริงๆ รึเปล่า” พระพายบอกตามที่คิดไว้
“ถ้าเขาคือซันจริงๆ แล้วเขาไม่รักพายแล้ว พายจะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจให้ดิวเห็นไง” เสียงพูดบอกด้วยรอยยิ้ม
“ดิวเข้าใจพายนะ แต่นานแค่ไหนที่พายจะอยู่ที่นี่” ตรีถามถึงระยะเวลา เพราะรู้ว่าไม่สามารถห้ามเพื่อนได้ แม้ว่าเขาอยากจะขัดความคิดของเพื่อนเพียงใด และก็ไม่อาจทำลายความตั้งใจของเพื่อนได้ ดังนั้นเขาก็ทำได้แต่เพียงเป็กำลังใจให้เพื่อนเท่านั้น
“สามเดือน แค่สามเดือนที่พายจะอยู่ที่นี่ ถ้าเขาลืมพายแล้วจริงๆ พายจะกลับเมืองไทยแล้วปล่อยให้ทุกอย่างเป็เพียงอดีต” พระพายบอกตามที่คิดเอาไว้ ร่างบางแค่อย่างรู้ว่าร่างสูงหมดรักเขารึยัง ถ้าหากร่างสูงหมดรักเขาแล้ว ร่างบางก็จะจากไปโดยไม่มีข้อแม้ใดๆ ทั้งสิ้น
“นั้นเรานอนกันเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะต้องไปหาห้องพักให้พายอีก” ตรีภพบอกพร้อมยินดีจะช่วยเหลือเพื่อนรักเต็มที
“ขอบใจดิวมากนะ ที่เข้าใจพาย” พระพายตอบกลับด้วยรอยยิ้ม และขอบคุณเพื่อนรักด้วยความจริงใจ ที่เพื่อนคนนี้ไม่เคยทิ้งเขาเลย แม้ว่าจะมีทุกข์จะมีสุข เขาก็มีเพื่อนอย่างตรีภพร่วมด้วยเสมอ
“พายแน่ใจนะว่าจะไม่เปลี่ยนใจ” ตรีภพถามอีกครั้ง เมื่อตอนนี้ทั้งสองกำลังอยู่ที่สนามบิน เพราะวันนี้เป็วันที่ตรีภพจะต้องเดินทางกลับเมืองไทยแล้ว แต่ขากลับนั้นมีเพียงเขาคนเดียวที่กลับไป
“แน่ใจซิ ยังไงพายฝากขอโทษผู้จัดการอีกครั้งนะ ถ้าพายกลับเมืองไทยเมื่อไหร่ พายจะไปขอโทษพี่เขาด้วยตัวเองอีกที” พระพายบอกอย่างมั่นใจ
ในวันที่ทั้งสองออกไปหาห้องพัก พระพายก็ได้โทรไปขอโทษพี่ผู้จัดการด้วยตัวเองแล้ว และพี่เขาก็เข้าใจความ้าของร่างบาง แถมอีกฝ่ายยังสั่งเสียงเข้มด้วยว่าถ้ากลับมาเมื่อไหร่ให้กลับมาทำงานที่เดิมด้วย เพราะไม่อยากเสียคนที่ทำงานเก่งไป พระพายจึงได้รับปากไปด้วยความขอบคุณ
“ถ้าอย่างนั้นดิวขอให้พายโชคดีนะ ถ้ามีเื่เดือดร้อนอะไร โทรไปบอกดิวได้ตลอดนะ อย่าลืมว่ายังมีเพื่อนคนนี้อีกคนที่จะอยู่เคียงข้างพายเสมอ” ตรีภพบอกขึ้นด้วยเสียงเศร้าสร้อยอย่างกับคนจะร้องไห้
“ขอบใจมากนะดิว” พระพายเอ่ยบอก ก่อนเขาจะกอดเพื่อนเอาไว้แน่นๆ
“ไม่เป็ไร อย่างลืมซิว่าเราเป็เพื่อนซี้กัน” ตรีภพก็กอดร่างบางเป็ครั้งสุดท้าย ก่อนจะผละออกจากกัน ทั้งสองก็น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้
“อย่าร้องไห้ซิ” ตรีภพเอ่ยบอก เมื่อร่างบางร้องไห้ออกมาพร้อมเสียงสะอื้น
“ดิวก็หยุดร้องไห้ก่อนซิ” พระพายก็เอ่ยห้ามเพื่อนที่มีอาการแบบเดียวกัน
“หึหึหึ” ทั้งสองก็อดขำกับท่าทีของตัวเองไม่ได้
“ดิวไปล่ะ” ตรีภพบอกลาด้วยสายตาอันเศร้าสร้อยจากการต้องห่างกับเพื่อนรัก
“เดินทางปลอดภัยนะ” พระพายเองก็เอ่ยลาเพื่อนรักเช่นกัน ดวงตากลมมองเพื่อนด้วยความเศร้าไม่ต่างกัน
ตรีภพมองเพื่อนรักที่มาส่งและยืมโบกไม้โบกมือให้กันและกัน ร่างบางหันหลังพร้อมกับยกมือมาเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปในห้องผู้โดยสารเพื่อรอขึ้นเครื่อง
พระพายมองดูเพื่อนรักที่เดินเข้าไปด้านในห้องผู้โดยสาร ร่างบางก็เดินออกจากสนามบินไปยังสถานีรถไฟเพื่อนั่งรถไฟกลับที่พัก พระพายกับตรีภพช่วยกันหาที่พักจนมาเจอบ้านขนาดกลางที่แบ่งให้เช่า เขาเลือกที่จะอยู่ห้องที่เล็กที่สุด เพราะราคาไม่แพง และตัวเองก็พอมีเงินจ่ายได้
พระพายเปิดห้องที่มีเตียงนอนขนาดสามฟุต ตู้เสื้อผ้าขนาดเล็กและโต๊ะอีกตัวเท่านั้น ร่างบางนั่งลงบนเตียงนอน ก่อนคิดสิ่งที่ตัวเองได้เลือกที่จะอยู่ที่นี่ ถึงจะรู้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะเต็มไปด้วยน้ำตาและความเ็ป แต่อย่างน้อยเขาก็ได้ทำทุกอย่างเต็มความสามารถก็พอ
พระพายนอนบนเตียงอย่างเหนื่อยล้า เพราะพรุ่งนี้ร่างบางจะต้องเริ่มทำงานที่ร้านอาหารที่ได้รับไว้ โดยได้รับค่าจ้างถูกกว่าค่าจ้างจริง เพราะเขาไม่มีวีซ่าของคนที่เข้ามาทำงาน แต่มีเพียงวีซ่านักท่องเที่ยวที่สามารถจะอยู่ได้อีกเพียงสามเดือนเท่านั้น พระพายนอนคิดไม่นานก็หลับไปด้วยความอ่อนเพลีย
เช้าวันต่อมาพระพายเดินมาทำงานที่ร้านอาหาร เพราะร้านอยู่ไม่ไกลจากที่พักมากนัก ร้านอาหารแห่งนี้เปิดั้แ่สิบโมงเช้าถึงห้าทุ่ม ภายในร้านเขามีหน้าที่หลักเป็เด็กล้างจาน แต่หากวันไหนที่มีพนักงานเสิร์ฟหรือรับออร์เดอร์มีไม่พอ เขาก็ต้องออกมาช่วยด้วย และทางร้านได้ให้วันหยุดกับเขาเพียงวันเดียวเท่านั้น นั้นคือวันพุธ
วันนี้พระพายเลิกงานเกือบเที่ยงคืน ร่างบางก็บอกลาเพื่อนที่ทำงานก่อนที่จะเดินกลับ พระพายเลือกที่จะเดินไปยังโรงแรมที่เคยเจอร่างสูงของคนรัก เผื่อว่าตัวเองจะได้เจอร่างสูงของคนรักอีกครั้ง ร่างบางนั่งรออยู่หน้าโรงแรมจนเวลาผ่านไปถึงเช้าวันใหม่ เขาก็รู้แล้วว่าไม่ได้เจอร่างสูงแล้ว เขาจึงเดินกลับมายังที่พัก
เมื่อมาถึงที่ห้องพัก พระพายก็เดินไปยังกระจกที่สะท้อนเงาตัวเอง มือบางจับสร้อยคอที่สวมใส่ไว้ตลอด ซึ่งมันเปรียบเสมือนตัวแทนของคนรัก
“ซันยังไม่ลืมพายใช่ไหม” พระพายพึมพำหน้ากระจก ใบหน้าสวยแสดงความโศกเศร้าออกมาอย่างชัดเจน ก่อนที่ร่างบางจะได้อาบน้ำเพื่อช่วยลดความเหนื่อยล้าก่อนจะนอน
เวลาผ่านไปหนึ่งอาทิตย์แล้วที่พระพายทำงานอยู่ที่นี่ วันนี้จึงเป็วันหยุดทำให้ร่างบางมีโอกาสที่จะไปหาร่างสูง ร่างบางตื่นนอนแต่เช้าเพื่อเดินทางไปยังธนาคารฮิวส์ตัน โดยหวังว่าจะได้เจอร่างสูง พระพายอยากจะถามร่างสูงให้รู้เื่ว่าร่างสูงลืมเขาแล้วจริงๆ ใช่ไหม ลืมผู้ชายธรรมดาคนนี้ที่เคยรักกัน คนที่เจอกันที่เมืองไทยแล้ว พระพายลุกขึ้นเมื่อเห็นรถคันหรูคุ้นตามาจอดหน้าธนาคารพร้อมกับร่างสูงที่ไม่ได้เจอกันมานานเดินลงจากรถ
“ซัน ซัน” พระพายะโเรียกร่างสูงของชายหนุ่มที่ออกมาจากรถ เมื่อเห็นอีกคนไม่หันมา ร่างบางจึงเดินเข้าไปหา แต่กลับมีบรรดาการ์ดของร่างสูงมากันตัวไว้
“ผมขอพบเขาหน่อยได้ไหมครับ” พระพายพูดบอกกับการ์ดคนหนึ่งที่มีร่างสูงใหญ่มีใบหน้าโหด
“ได้นัดไว้หรือเปล่าครับ” เสียงสุภาพของคลินท์ลูกน้องคนสนิทของร่างสูงถาม คลินท์จำได้ว่าเคยเจอร่างบางครั้งหนึ่งที่มาศึกษาดูงาน แต่ทำไมร่างบางยังอยู่ที่นี่อีกทั้งที่สิ้นสุดการดูงานแล้ว
“เปล่าครับ ผมแค่อย่างจะคุยกับเขาเท่านั้นได้ไหมครับ” พระพายพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน
“ถ้าอย่างนั้น ผมคงแสดงความเสียใจด้วยนะครับ เพราะเวลาของท่านประธานมีค่ามาก คงไม่เหมาะที่ท่านจะเสียเวลามานั่งคุยเื่ไร้สาระ” คลินท์บอกด้วยเสียงขรึมแต่งยังคงท่าทีสุภาพเช่นเดิม ส่วนร่างสูงของเ้านายนั้นเดินเข้าไปในอาคารโดยไม่ได้สนใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย
“แต่ผมมีเื่จำเป็ต้องคุยกับเขาจริงๆ นะครับ” พระพายอยากจะบอกออกไปเหลือเกิน ว่าตัวเองเป็คนรักของร่างสูง แต่ก็ไม่กล้า เพราะกลัวว่าคนที่ฟังจะหัวเราะเยาะแล้วคิดว่าร่างบาง้าจะรวยทางลัดหรือหาทางจับท่านประธานของที่นี่
“ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ครับ ผมขอตัวก่อน” คลินท์เอ่ยอย่างสุภาพ ก่อนที่จะเดินเข้าไปในตัวอาคารตามผู้เป็นาย
พระพายมองดูร่างสูงของเลขาเดินเข้าไปภายในอาคารแล้วก็ไม่สามารถทำอะไรได้ ร่างบางจึงเดินมานั่งรออยู่หน้าตึกเหมือนเดิม ก่อนจะปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาด้วยอารมณ์หลากหลาย ทั้งความเสียใจและความผิดหวัง เมื่อนึกถึงร่างสูงของคนรักที่ไม่แม้จะมองเขาเลยด้วยซ้ำ กำลังใจที่เคยมีเต็มเปี่ยมก็เริ่มจะลดลงทีละน้อยๆ
อากาศวันนี้ช่างหนาวเย็นจับใจยิ่งนัก หัวใจดวงน้อยของรางบางรู้สึกอ้างว้างขึ้นทันทีทันใด มือบางกอบกุมเข้าด้วยกันเพื่อคลายความหนาว พระพายนั่งทำใจได้ไม่นานนักก็ลุกเดินออกจากที่นั่นไปอย่างช้าๆ ด้วยความรู้สึกเสียใจและผิดหวัง โดยไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนกำลังแอบมองร่างบางจากชั้นบนของอาคาร
“นายครับ”
“นายครับ” ครินท์เรียกเ้านายซ้ำๆ เมื่อเปิดประตูเข้ามาภายในห้องทำงานของเ้านายก็เห็นว่าอีกคนกำลังยืนมองอะไรบางอย่างอยู่ โดยไม่รู้สึกตัวเลยว่ามีคนเข้ามาภายในห้อง
“ว่าไง” เอริคละสายตาจากร่างบางด้านล่าง ก่อนที่เขาจะหันมาถามคนที่เข้ามาใหม่
“วันนี้นายมีประชุมตอนบ่ายโมงนะครับ” คลินท์รายงานวาระต่างๆ ของวันนี้ให้เ้านายรับทราบ เ้านายก็พยักหน้ารับรู้แล้วเดินมานั่งเก้าอี้ที่โต๊ะทำงาน ซึ่งมีเอกสารต่างๆ กองไว้เต็มบนโต๊ะ
“ทำไมเขายังไม่กลับเมืองไทยอีก” เอริคพึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว ขณะที่มือหนาถือเอกสารขึ้นมาเพื่ออ่านรายละเอียดของงาน
“นายหมายถึงใครเหรอครับ” คลินท์ที่ได้ยินก็ถามด้วยสงสัยว่าเ้านายกำลังพูดถึงใคร
“ผู้ชายคนนั้นไง คนที่มายืนรอฉันอยู่หน้าตึก” เอริคบอกออกไป แม้จะเจอกับร่างบางไม่กี่ครั้ง แต่เขากับจดจำลักษณะของร่างบางได้เป็อย่างดี
“ฉันจำได้ว่าไม่เคยรู้จักกับเขามาก่อน แล้วทำไมเขาถึงทำตัวเหมือนรู้จักฉัน แถมเขายังเคยบอกฉันอีกด้วย ว่าเขาคือคนรักของฉัน” เอริคเอ่ยขึ้นอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมร่างบางถึงได้เข้ามายุ่งวุ่นวายกับตัวเองอยู่ ทั้งที่เขามั่นใจว่าไม่เคยรู้กับอีกคนมาก่อน
“น่าจะเป็พวก.. แอบอ้าง.. ละมั้งครับนาย อย่าสนใจเลย” คลินท์ก็พูดออกไปได้ไม่เต็มปากสักเท่าไร ซึ่งเขาเองก็มีเื่บางเื่ที่ไม่สามารถบอกผู้เป็นายได้
เอริคก็นั่งคิดถึงใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยน้ำตาพร้อมดวงตากลมที่มองเขาด้วยความเศร้า ทำไมเมื่อเห็นว่าร่างบางร้องไห้เสียใจมันทำให้เขารู้สึกเศร้าไปด้วย เอริคคิดว่าตัวเองเริ่มเอาเื่ของร่างบางเข้ามาคิดมากเกินไปแล้ว ร่างสูงเลยสะบัดความคิดแล้วทำงานต่อให้เสร็จ แต่ในระหว่างการทำงานเขาก็ไม่ค่อยมีสมาธิสักเท่าไร ในเมื่อสิ่งที่คิดได้กลับไม่ใช่งานแต่เป็ใครบางคน
เอริคที่ไม่อาจจะทนได้จึงลุกไปเข้าห้องน้ำ มือหนาใช้น้ำเย็นๆ ลูบไล้ไปทั่วใบหน้าแล้วมองตัวเองในกระจกพร้อมกับน้ำเสียงที่พึมพำสิ่งต่างๆ อย่างไม่เข้าใจตัวเอง เพราะั้แ่ที่เจอกับร่างบางจนถึงตอนนี้ การทำงานของเขาก็เริ่มวุ่นวาย จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แม้จะพยายามหาคำตอบเท่าไรแต่ก็มิได้อาจพบคำตอบนั้นเลย
เอริคออกจากห้องน้ำก็สั่งให้เลขาเตรียมกาแฟให้ เพื่อให้ร่างกายมีแรงทำงานต่อไปได้ เพราะวันนี้หลังจากเสร็จงานเขาก็มีนัดดินเนอร์กับคู่หมั้นอีกครั้ง เขาได้ให้เลขาจัดการจองโต๊ะดินเนอร์สำหรับมื้อเย็นวันนี้
ฝากติดตามผลงานด้วยนะคะ
เพื่อเป็กำลังในการเขียนตอนต่อไปค่ะ
508
![[TEST push] เรื่องทดสอบแจ้งเตือน 05/10](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/MKusoiEUH0-fQHEmBIYmfA.png)
