ย้อนอดีตกับระบบ Ai

สมัครเป็นอาจารย์?
“โอ้ว? น้องสาวคุณต้องการไปส่งผม?” ฉิงเฉินหยุดเดินและหันหน้ากลับไปมองซูฉิงอู่แทบจะในทันที
เขาไม่คิดว่าเธอต้องการจะไปส่งเขาที่มหาวิทยาลัยจูกวง เขารู้สึกว่าข้อเสนอนี้มันช่างน่าสนใจนัก
“คุณ!” เมื่อเห็นใบหน้าที่ชวนน่าโมโหของฉิงเฉิน ทำให้ซูฉิงอู่ต้องกัดฟันของเธอด้วยความโกรธ เธออยากจะหาอะไรมาทุบเขาเสียเหลือเกิน แต่เธอก็พยายามข่มความโกรธลง “คุณไปรอฉันที่ล็อบบี้ ฉันขอไปเอากุญแจรถก่อน”
“ไม่มีปัญหา” ฉิงเฉินยิ้มออกมาด้วยรอยยิ้มกวนโมโห ทำให้ใบหน้าของซูฉิงอู่แดงขึ้นด้วยความโกรธ เธอกระทืบเท้าหลายครั้ง ก่อนจะเดินผ่านร่างของเขาไป
ฉิงเฉินอดส่ายหน้าไปมาไม่ได้ เขารู้สึกว่าสาวสวยคนนี้ช่างยั่วโมโหง่ายจริงๆ แต่เขาก็คิดว่ามันน่าสนุกไม่น้อยที่ได้แกล้งสาวสวยแบบเธอ แม้ในความเป็นจริงเขาจะไม่ได้คิดอะไรกับเธอก็ตาม
นี่ไม่ใช่ว่าฉิงเฉินไม่ได้ชอบผู้หญิงสวย แต่เป็นเพราะว่าตัวของเขามีหน้าตาที่ธรรมดาและไม่หล่อเหลา เขาจึงไม่คิดว่าตัวเองคู่ควรกับสาวสวย ทำให้เวลาที่เจอซูฉิงอู่ เขาต้องทำตัวอยู่ห่างๆเธอไว้ โดยการพูดยั่วโมโหเธอ
ส่วนลู่เซี่ยวเซี่ยวนั้น แม้ว่าเธอจะสวยในระดับหนึ่ง แต่ฉิงเฉินก็แค่เพียงอยากจะช่วยเธอและไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอเป็นพิเศษ เรียกได้ว่าในตอนนี้ ฉิงเฉินยังไม่มีใครอยู่ในหัวใจ
ไม่สิ ที่จริงแล้วเขามีอยู่คนหนึ่ง ซึ่งคนๆนั้นก็คือสาวน้อยโลลิต้าเรย์เรีย แต่ติดตรงที่เธอเป็นเพียงแค่เอไอ ไม่มีร่างกายเป็นเพียงระบบคอมพิวเตอร์ ทำให้ความรักของเขาไม่อาจที่จะเป็นไปได้
แต่อย่างน้อยเขาก็สามารถที่จะอยู่กับเธอตลอดไปได้ ฉิงเฉินจึงไม่เสียใจในเรื่องนี้ จากนั้นเขาก็เริ่มเดินออกไป
เขาใช้เวลาลงไปถึงล็อบบี้ชั้นล่างไม่นานนัก เมื่อมาถึงมีคนอยู่เล็กน้อย ราว 3-4 คน ฉิงเฉินเตรียมที่จะหาที่ว่างๆนั่ง
แต่เขาก็ไม่ได้นั่งในที่สุด เมื่อซูฉิงอู่ลงมาถึง เธอเดินตรงมาหาเขา “ไปได้แล้ว”
ฉิงเฉินกระพริบตาและมองเธอเล็กน้อย ในตอนนี้เธอเปลี่ยนมาใส่ชุดกระโปรงสีดำลายตัวหนังสือภาษาอังกฤษและใส่ถุงน่องยาวสีดำ เรียวขาที่ยาวและได้รูปสวยงามของเธอ ทำให้เธอดูมีเสน่ห์มากยิ่งขึ้น
ในมือของเธอถือกระเป๋าแบรนด์เนมสีขาว เธอแต่งหน้าเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมจางๆ ลอยออกมา
ฉิงเฉินรีบเบือนหน้าหนีจากซูฉิงอู่ในทันที เขารู้ว่าเธอเป็นสาวสวย แต่ไม่คิดว่าตอนแต่งตัวด้วยชุดที่ทันสมัยจะสวยมากขนาดนี้ ซึ่งมันผิดกันลิบลับจากตอนที่เธอใส่แต่ชุดกีฬาเลยทีเดียว
“คุณเป็นอะไรไป?” ซูฉิงอู่อดถามออกมาไม่ได้ เมื่อเห็นว่าฉิงเฉินเบือนหน้ามองไปทางอื่น
เขารีบตอบเธออย่างรวดเร็ว “เปล่า...พวกเราไปกันเถอะ คุณนำทางเลย รถคุณจอดอยู่ไหน?”
“ทางนี้” ซูฉิงอู่เลิกสนใจท่าทีของฉิงเฉิน จากนั้นเธอได้เดินพาเขาไปยังลานจอดรถ
สุดท้ายก็เดินมาถึงเมอร์เซเดสเบนซ์สีขาวรุ่นใหม่ล่าสุด ซูฉิงอู่หยิบกุญแจออกมาจากกระเป๋าและไขเปิดประตูรถ พร้อมกับขึ้นไปนั่งบนที่นั่งคนขับ
ฉิงเฉินเข้าไปในรถจากประตูอีกฝั่งหนึ่ง และขึ้นไปบนที่นั่งข้างคนขับ
หลังจากปิดประตูรถลง ซูฉิงอู่ก็สตาร์ทรถและเริ่มขับออกไป เสียงเพลงคลาสิคจากยุค 2010 ดังออกมาจากลำโพงหน้ารถ
“คุณจะไปทำอะไรที่มหาวิทยาลัยจูกวง?” จู่ๆ ซูฉิงอู่ก็ถามขึ้น
ฉิงเฉินเหลือบมองเธอเล็กน้อย ก่อนจะละสายตาหันไปมองด้านหน้า “ผมจะไปสมัครเป็นอาจารย์”
“ไปสมัครเป็นอาจารย์?” ซูฉิงอู่พูดทวนคำของเขาเล็กน้อย เธอมองไปที่เขาด้วยสายตาแปลกๆ
เนื่องจากเมื่อวันก่อนเธอจำได้ว่าเขาเป็นทหาร แล้วคนที่เป็นทหารจะมีใบปริญญาไปสมัครเป็นอาจารย์หรือ?
เธอรู้สึกงุนงงและสงสัย เพราะมหาวิทยาลัยจูกวงนั้น เป็นมหาวิทยาลัยชั้น 1 เป็นอันดับต้นๆของของเมืองโคลเวอร์และยังถูกจัดอยู่ในอันดับที่ดีในกลุ่มมหาวิทยาลัยที่น่าเข้าเรียนที่มากสุดด้วย
อย่างน้อยคนที่ไปสมัครเป็นอาจารย์ได้ จะต้องมีประกาศนียบัตรระดับปริญญาโทขึ้นไป แต่ซูฉิงอู่ไม่คิดว่าฉิงเฉินจะมีมัน เพราะเขาเคยเป็นทหารมาก่อน ก่อนปลดประจำการ เธอคิดว่าเขาต้องอยู่ในกองทัพไม่ต่ำกว่า 2-3 ปีแน่นอน
“คุณจบปริญญาโทมารึเปล่า? อย่างน้อยคุณต้องจบการศึกษาระดับประกาศนียบัตรระดับปริญญาโท ถึงจะสามารถมีสิทธิ์สมัครเป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยจูกวง” เธออดถามออกมาไม่ได้
“น้องสาว พี่ชายคนนี้จบด็อกเตอร์มา อย่าได้ถามมาก รีบพาไปซะที ไม่เช่นนั้นผมจะเรียกแท็กซี่ไปแทน” ฉิงเฉินยิ้มและพูดแบบยั่วยุเธอ
“น่าโมโห!” ซูฉิงอู่ได้แต่สาปแช่งอยู่ในใจ ผู้ชายคนนี้ยังคงน่าโมโหเสมอต้นเสมอปลายไม่มีผิด
ด็อกเตอร์หัวของคุณ! เห็นได้ชัดว่าเธอไม่เชื่อว่าเขาจบระดับต็อกเตอร์มา เธอเลิกสนใจเขาในที่สุด
ฉิงเฉินได้แต่แอบขบขันอยู่ในใจ สาวสวยคนนี้มีเสน่ห์จริงๆเวลาโกรธ ทันใดนั้นเขาก็นึกขึ้นได้ว่าต้องโทรไปหาฉิงอิง เพื่อที่จะได้นัดคุยเรื่องโปรมแกรมที่เขาเขียนขึ้นมา
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาจากในชุดสูทและกดหมายเลขโทรไป แน่นอนว่าฉิงเฉินจำหมายเลขมือถือของเธอได้แล้ว ด้วยการมองเพียงครั้งเดียว หากเทียบกับคนทั่วไป ความทรงจำของเขาค่อนข้างที่จะดีเยี่ยม
เขานำโทรศัพท์มาแนบหู เสียงรอสายดังขึ้นประมาณ 3-4 ครั้ง ก่อนจะมีคนรับสาย เสียงผู้หญิงที่น่าหลงใหลดังขึ้น “ฮัลโหล ฉิงอิงพูดค่ะ ไม่ทราบว่าคุณคือ?”
ฉิงเฉินไม่ได้ประหลาดใจกับคำถามของเธอ เพราะมีเบอร์ที่ไม่รู้จักโทรไป ใครก็ต้องพูดแบบนี้กันทั้งนั้น “สวัสดี ผมฉิงเฉิน”
“เป็นคุณ! คุณรู้ไหมฉันรอให้คุณโทรมาตั้งแต่เมื่อวาน แต่คุณกลับหายเงียบ ฉันนึกว่าคุณจะไม่โทรมาแล้ว!” ฉิงอิงพูดอย่างไม่พอใจ แต่ก็มีความตื่นเต้นเล็กๆในน้ำเสียงของเธอ
ฉิงเฉินไม่คิดว่าเธอจะตั้งใจรอให้เขาโทรไป เขาพูดด้วยรอยยิ้ม “ผมต้องขอโทษด้วย พอดีผมยุ่งนิดหน่อย ว่าแต่ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนเหรอ?”
จบบทที่ 24

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 24 : สมัครเป็นอาจารย์?

นิยายแนะนำ

ย้อนอดีตกับระบบ Ai

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 24 : สมัครเป็นอาจารย์?

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้