นิ้ววิเศษที่ย่อ-ขยายตามต้องการ

     เมื่อใกล้ถึงเวลาอาหารเที่ยงพวกผู้หญิงก็ปล่อยมือทางด้านนี้เอาไว้ก่อน เพื่อจัดหาทำอาหารให้คนในครอบครัวได้กินกันก่อน 

     “พักกันก่อนนะคะ เด็กๆมากินอาหารเที่ยงก่อนลูก”แม่

     “ค่ะ” “ครับ”พวกเด็กๆ

     พวกเรามานั่งพร้อมหน้าพร้อมตาบนโต๊ะอาหารกันอีกครั้ง เพื่อรับอาหารกลางวันร่วมกัน และเป็นการพักผ่อนจากการบรรจุของแจกอีกด้วย

     “เดี๋ยวพักกันสักหน่อยก่อนนะเด็กๆ ค่อยกลับไปใส่ของกันต่อนะ”แม่

     “ได้ครับ” “ได้ค่ะ” พวกเด็กๆ

     พวกเราในครอบครัวต่างก็พากันนั่งพักผ่อนกินของว่างและพากันพูดคุยปรึกษากันต่อในเรื่องการเตรียมตัวออกเดินทางนำของไปแจกจ่ายชาวบ้านต่างหมู่บ้านกันด้วย

     “รถบ้านเรามีสองคนจริงๆเพียงแค่คันเดียวขนของไปก็เพียงพอแล้ว เพราะที่เหลือเสาร์น้อยก็จัดการให้พวกเรา”พ่อ

     “แต่ที่สำคัญพวกเราจะต้องพาเสาร์น้อยไปด้วย เพราะไม่อย่างงั้นถึงจะมีรถสองคันแต่ก็ไม่สามารถขนข้าวข้าวที่จะไปแจกจ่ายได้เพียงพอแน่นอน”ปู่

     “ใช่ ขาดหลานสาวเสาร์น้อยไม่ได้ในเรื่องนี้”ตา

     “ปู่คะ ตาคะ โจวหวู่อยากไปกับน้องเสาร์น้อยด้วยนะคะ”พี่สาวโจวหวู่

     “พวกผมก็อยากไปช่วยแจกของด้วยนะครับ”พวกพี่ชาย

     “แต่ว่าพวกหลานจะต้องตากแดด ตากลมกันไปทั้งวันย่อมไม่ดีนะเด็กๆ”ปู่

     “ใช่แล้วล่ะเด็กๆกว่าจะเดินทางไปถึงแต่ละหมู่บ้านก็ต้องใช้เวลาเป็นร่วมชั่วโมงนะ พวกหลานจะลำบากเปล่าๆ”ตา

     “ไม่เป็นไรครับ พวกเราอยากไปจริงๆ และพวกเราทำได้”พี่ใหญ่โจวซาน

     พวกท่านพากันคิดหนักกันเลยที่จะนำพวกเด็กๆไปด้วยกันแบบนี้ เพราะดูแล้วการออกนำของไปแจกจ่ายด้านนอกนั้นมันไม่ได้ง่ายๆหรอก

     “เอาแบบนี้ไหมคะทุกๆคน รถเรามีสองคันใช่ไหมคะ”เสาร์น้อย

     “ใช่”ทุกๆคน

     “คันหนึ่งก็ใส่บรรทุกของที่เราจะนำไปแจก ส่วนอีกคันหนึ่งก็บรรทุกคน”เสาร์น้อย

     “ใช่แล้วน้องเสาร์น้อย”พี่รองโจวซื่อ

     “แต่ว่ามันก็ไม่ได้อยู่ดีนะครับ เสาร์น้อยของพ่อ…”พ่อจะพูดต่อแต่ว่าเสาร์น้อยรีบพูดอธิบายก่อนอย่างรวดเร็ว

     “ที่เสาร์น้อยบอกว่าอีกคันหนึ่งบรรทุกคนนั้น ด้านหลังรถเราก็ทำให้เหมาะสมกับการที่ให้พวกเรานั่งสบายๆสิคะ”เสาร์น้อย

    “นั่งแบบสบายๆ?”พวกพี่ชาย

    “เสาร์น้อยจะตกแต่งรถของพวกเราให้สามารถกันแดด กันฝน กันลม ได้โดยสร้างโครงหลังคาขึ้นมาและก็ที่นั่งจัดวางไว้ให้แบบสบายๆเท่านี้ก็พาทุกๆคนไปด้วยกันได้แล้วค่ะ”เสาร์น้อย

    “สุดยอดเลยน้องเสาร์น้อย”พวกพี่ๆ 

     “แปะ….แปะ….”พวกพี่ๆพากันปรบมือเอ่ยชมน้องเสาร์น้อยไม่หยุดปากกันเลย 

     “แล้วมันจะต้องทำอะไรบ้างล่ะลูกสาว บอกพ่อมาเลยเดี๋ยวพ่อ อาเล็ก น้าชายของลูกจะทำให้เดี๋ยวนี้เลยครับ”พ่อ

    “หลังคาโครงสร้างติดด้านหลังรถนั้นเราจะทำแบบถอดหลังคาออกได้ด้วยนะคะ เพราะจะได้ไม่มีปัญหาเวลาต้องใช้รถทั้งสองคันออกขนของไป”เสาร์น้อย

     “เยี่ยมสุดเลย ถ้าเป็นแบบนี้ก็เท่ากับว่ารถทั้งสองคันพวกเราสามารถทำแบบนี้ได้”น้าชาย

     “ใช่ค่ะน้าชาย และโครงสร้างด้านข้างก็สามารถกันของร่วงหล่นจากหลังรถได้ด้วยนะคะแค่ขึงมัดเชือกติดกับโครงด้านหลังสะดวกกว่ามากด้วย”เสาร์น้อย นึกถึงรถกระบะในโลกเก่าๆที่บรรทุกของด้านหลังที่มีหลากหลายแบบ ทั้งแบบเป็นตู้เย็นขนอาหารสด และแบบที่ตีเป็นคอกกั้นเฉยๆไม่มีหลังคา กับแบบที่มีหลังคาพร้อมและมีประตูปิดล็อคด้านหลังได้อีกด้วย

     “ถ้าอย่างงั้นพวกเรารีบไปทำกันดีกว่าไปไหมครับ”พี่ซานเยวี่ย

     “เดี๋ยวเรื่องโครงประกอบด้านหลังรถลุงกับพ่อของพวกหลานจะจัดการเองนะ พวกเราอยู่บรรจุของช่วยแม่ของพวกเรา ช่วยย่า ช่วยยายทางด้านนี้จะดีกว่านะ”พ่อ

     “ได้ครับ”พวกพี่ชาย

     “เอาล่ะคะถ้าตกลงกันได้แล้วพวกเราก็แยกย้ายไปทำตามหน้าที่กันนะ เด็กๆหายเมื่อยกันแล้วใช่ไหมลูก”แม่

     “ค่ะ” “ครับ” พวกเด็กๆ

     “อ้อ…แล้วอิ่มขนมกันหรือยังคะ”น้าสะใภ้

     “อิ่มแล้วครับ”พวกพี่ชาย

     “อิ่มนิดหน่อยค่ะ”สองสาวน้อย

     “อ้าว..สองสาวน้อยยังไม่อิ่มอีกเหรอคะ แต่หลานสาวกินไปเยอะแล้วนะลูก”อาสะใภ้

     “พอใช้ความคิดเยอะมันเลยต้องการความหวานไปหล่อเลี้ยงอีกค่ะ”เสาร์น้อย

     “ใช่ค่ะ ต้องเติมความหวานเพิ่ม”พี่สาวโจวหวู่

     “ฮ่า….ฮ่า…..”ทุกๆคน ต่างพากันหัวเราะกับความเจ้าเล่ห์ของสองสาวน้อยของบ้านที่อยากจะขอกินขนมต่ออีกสักหน่อยก่อนที่จะทำงานต่อ

     แต่สุดท้ายก็ได้กินเพิ่มเพียงแค่ 2 ชิ้นเท่านั้นที่แม่ของพวกเธออนุญาตให้กินต่อได้ เพราะเท่าที่ดูแม่คงจะไม่อยากให้แน่นท้องของสาวน้อยมากนัก พวกพี่ชายอยู่บรรจุของพร้อมกับกลุ่มแม่ๆ ย่า ยาย ปู่ ตา ส่วนน้องสาวสองคนอยู่กับพ่อ อาเล็ก น้าชาย

     “พ่อคะตรงโครงด้านข้างเนี่ยจะต้องแนบติดล็อคกับขอบรถด้านหลังช่วงนี้ยาวไปจนสุดค่ะ และก็วัดความสูงด้วยว่าเราจะเอาความสูงมากน้อยแค่ไหน”เสาร์น้อย

     “ประมาณแค่ผู้ใหญ่นั่งและเลยหัวขึ้นไปสักช่วงแขนหนึ่งก็น่าจะเพียงพอแล้วนะพ่อว่า”พ่อ

     “แล้วหลังจากจะต้องการแบบลักษณะโค้งหรือแบบตรงดีค่ะ”เสาร์น้อย

     “มันจะแตกต่างกันมากเหรอหลานเสาร์น้อยหลังคาสองแบบนี้”อาเล็ก

     “แบบลักษณะโค้งมันก็จะดูโปร่งขึ้นน่ะค่ะ แต่แบบตรงก็จะดูเตี้ยลงหน่อยเท่านั้นเองมันก็ไม่ได้แตกต่างอะไรแต่ว่าแล้วแต่คนชอบมากกว่าค่ะ”เสาร์น้อย

     “อือ….ก็ทำมันทั้งสองแบบไปเลยสิครับพี่เขย”น้าชาย

     “จริงสินะ ทำมันทั้งสองแบบไปเลยละกัน”พ่อ

     “สองสาวน้อยว่าไงลูก”พ่อ

     “ก็ดีค่ะ”สองสาวน้อย

     “ดูจากรูปที่เสาร์น้อยวาดให้พ่อดูแล้ว จะเน้นเหล็ก และสแตนเลสใช่ไหมลูก”พ่อ

     “ใช่ค่ะพ่อ”เสาร์น้อย

     “ดีนะที่พวกเราไม่จำเป็นที่จะต้องทำให้มันเท่ากับของจริง ไม่อย่างนั้นแล้วคงจะต้องเสียเวลามากพอดูเลย การทำให้เนื้อเหล็ก เนื้อสแตนเลสเชื่อมต่อกันงานหินน่าดูเลย”อาเล็ก

     “ใช่”พ่อ น้าชาย

     “เดี๋ยวผมจะไปเลือกเหล็กกับพวกสแตนเลสให้เอง พวกพี่ทำโครงที่นั่งกันไปก่อนละกันนะ”อาเล็ก

     “ได้ๆ”พ่อ

     เก้าอี้นั่งสำหรับคนในครอบครัวเสาร์น้อยก็บอกพ่อว่าทำคล้ายๆกับรถนั่งของคนขับนั่นแหละแต่ว่าให้เล็กลงมา เพราะจะได้นั่งกันสบายๆ เวลาไปที่ไหนไกลๆจะได้ไม่เมื่อยตัวกัน

     “จะต้องใช้หนังกับพวกฟองน้ำหุ้นให้มันนิ่มๆด้วยนะคะพ่อ”เสาร์น้อย

     “ได้ครับ แต่ว่าพวกงานเย็บแบบนี้คงจะต้องให้แม่ ย่า ยาย อาสะใภ้ น้าสะใภ้ของพวกหนูช่วยพวกเราแล้วล่ะ”พ่อ

     “เดี๋ยวผมไปบอกพวกสาวๆให้เองครับพี่เขย”น้าชาย

     “ได้”พ่อ

     น้าชายก็ขอตัวไปบอกให้พวกแม่ๆช่วยกันตัดเย็บปอกที่นั่งกันเพื่อจะได้นั่งกันนิ่มๆสบายตัว

     “น้องเสาร์น้อย พวกเราทำที่นอนนิ่มๆรองบนพื้นรถด้วยได้ไหม”พี่สาวโจวหวู่

     “พี่สาวอยากหาที่นอนบนรถได้ด้วยใช่ไหมจ้ะ”เสาร์น้อย

     “ใช่ๆ จ้ะ”พี่สาวโจวหวู่ ทั้งบอกและพยักหน้าหงึกหงักอยู่หลายทีเลย

     “จริงๆแล้วเบาะนั่งที่พวกเราทำก็ทั้งนั่ง ทั้งนอนได้สบายๆเลยนะแต่ว่าถ้าอยากได้เบาะนอนแบบนั้นก็ย่อมทำได้”เสาร์น้อย

     “ดีๆ”พี่สาวโจวหวู่ ยิ้มแบบถูกอกถูกใจกับการที่จะมีเบาะนอนนิ่มไว้บนรถด้วย

     “โธ่สองสาวน้อยของพ่อ ไม่ว่าจะที่ไหนพวกหนูก็ต้องหาที่นอนให้ได้เลยนะลูก”พ่อ อดไม่ได้ที่จะหยอกเย้าลูกสาวทั้งสองคนที่ชอบนอนเสียเหลือเกิน ยิ่งถ้ากินอิ่มแล้วด้วยนะจะยิ่งหลับง่ายขึ้นกว่าเดิมอีก

     แค่ดูสีหน้าตอนนี้พ่อเองก็ต้องระวังด้วยว่า สองสาวน้อยจะพากันสัปหงกกันเมื่อไหร่

     “พ่อคะ พวกเรากำลังจะโตนะคะกินอิ่มแล้ว ก็ต้องนอนค่ะ”เสาร์น้อย

    “ฮิ….ฮิ…..”สองสาวน้อย

    “ครับ ฮ่า…ฮ่า….”พ่อ

     พ่อและลูกสาวต่างคุยกันกระหนุงกระหนิงอย่างมีความสุข เพียงไม่นานน้าชาย กับอาเล็กก็พากันกลับมาสมทบพวกเราเหมือนเดิม

     พ่อ อาเล็ก น้าชาย ช่วยกันตัดแผ่นเหล็ก แผ่นสแตนเลสที่มีทำเป็นชิ้นส่วนต่อด้านข้างด้านหน้าของตัวหลังรถ เมื่อต้องถึงขั้นตอนการต่อโครงเชื่อมติดกันพวกท่านก็ต้องพากันหลีกไปทำด้านหลังบ้านกันอีกครั้งที่เป็นสถานที่ใกล้กับห้องเก็บโกดังเครื่องมือของพวกท่านนั่นเอง

     เพื่อหลีกเลี่ยงพวกควันที่จะทำให้เด็กๆสูดหายใจเข้าไปได้ สองสาวน้อยก็พากันนั่งรอพ่อ อาเล็ก น้าชายอยู่ข้างบ้านที่เดิมไม่ยอมไปรวมตัวด้านหน้ากับพวกแม่ๆ และพี่ชาย บอกว่าจะเฝ้าแบบเก้าอี้พวกนี้เอง

     พ่อก็กำชับอีกครั้งก่อนจะปลีกตัวออกไปว่า ถ้าออกไปไหนจะต้องไปบอกท่านหรือบอกแม่ก่อน ซึ่งสาวน้อยก็พยักหน้าและตอบตกลงทันที

     ในระหว่างที่แต่ละคนกำลังวุ่นวายทำงานกัน สองสาวน้อยที่นั่งช่วยเก็บของทางด้านนี้ก็เริ่มที่จะหมดแรงกันแล้ว ตาที่ใสแจ๋วก็เริ่มหรี่ลง หรี่ลง 

     “ห๊าวววววว……”เสาร์น้อย

     “น้องเสาร์น้อย พวกเราหาเก้าอี้นอนมาตั้งไว้ตรงนี้กันดีกว่าไหม รอพ่อตรงนี้แหละ ห๊าวววววววว….”พี่สาวโจวหวู่

     “ตกลงพี่สาว ห๊าววววว..”เสาร์น้อย

     เสมือนโรคติดต่อร้ายแรง สองสาวน้อยผลัดกันหาวอยู่หลายต่อหลายครั้ง เมื่อได้เก้าอี้นอนมาแล้วก็พากันขึ้นไปนั่งด้วยกันอย่างสบายๆ ถ้าเป็นคนโตคงจะไม่ได้แต่ด้วยตัวที่เล็กด้วยกันทั้งคู่สำหรับเด็กๆนั้นสบายมาก

     “พวกเราจะใช้เบาะสีอะไรกันดีนะ”เสาร์น้อย

     “จะทันเหรอน้องเสาร์น้อย ป่านนี้แม่ ย่า ยาย อาสะใภ้ น้าสะใภ้ คงจะมีใครสักคนสองคนเลือกสีและเย็บแล้วล่ะ”พี่สาว

     “จริงด้วยสินะ งั้นไม่เป็นไรสีไหนก็ได้”เสาร์น้อย

     พากันคุยเรื่องเบานอน เรื่องเก้าอี้นั่งว่าจะเอาแบบไหน สีไหนกันเรื่อยเปื่อยพอสุดท้ายก็เสียงเงียบไปแล้วแต่ได้ยินเสียงอื่นขึ้นมาแทนที่..

     “คร่อก…ฟี้……”

     “ลูกสาวรอพ่อนานไหมลูก พ่อมาแล้วเป็นไงกันบ้าง..อ้าว…”พ่อ

      เมื่อมาถึงที่ก็กลายเป็นว่าเจอลูกสาวสองคนพากันนอนกรน อยู่บนเก้าอี้นอนด้วยกันเสียแล้ว

     “กินอิ่ม นอนหลับง่ายจริงๆเลยนะครับหลานสาวเนี่ย”น้าชาย

     “ใช่ เรื่องกิน เรื่องนอน ไม่เคยให้หนักใจเลยสำหรับสองสาวน้อยของบ้านเรา”อาเล็ก

     “ไม่ว่าจะเวลาไหนก็นอนได้ นอนเยอะ นอนวันละหลายๆรอบก็ไม่มีปัญหา”น้าชาย

     “ฮ่า….ฮ่า….”อาเล็ก น้าชาย

     “ชู่ว์….ชู่ว์….”พ่อ ได้แต่มองลูกสาวทั้งสองคนด้วยใบหน้ากันอ่อนโยน และส่งสัญญาณบอกน้องชายและน้องภรรยาให้เงียบเสียงกว่านี้หน่อยเพราะจะทำให้ลูกสาวของเขาตื่นขึ้นมาได้

     “จะพาไปนอนในบ้านหรือจะให้หลานสาวนอนตรงนี้ล่ะพี่ใหญ่”อาเล็ก

     “คงจะให้นอนตรงนี้ไปก่อนเดี๋ยวพี่จะไปเรียกพี่สะใภ้มาให้อุ้มสองสาวน้อยละกัน เสื้อผ้าเนื้อตัวพวกเราเปื้อนกลิ่นเหล็กกลิ่นสแตนเลสหมดแล้วโดนเด็กๆไม่ดีหรอก”พ่อ

     “ครับ”อาเล็ก น้าชาย

     พ่อไปบอกแม่ว่าสองสาวน้อยพากันหลับข้างบ้านไปแล้ว แม่และอาเล็กจึงพากันมาอุ้มสองสาวน้อยกลับไปนอนในบ้านกัน ส่วนพวกพี่ชายพอนั่งบรรจุของได้สักพักพวกท่านก็ไล่ให้ไปนอนกลางวันด้วยเช่นกัน 

     เพราะอย่างไรเสียในทุกๆวันพวกเด็กๆจะต้องได้นอนพักกลางวันสักหน่อยอย่างน้อยๆ ครึ่งชั่วโมงหรือหนึ่งชั่วโมงก็ยังดี ส่วนสองสาวน้อยนั้นจะต้องคอยปลุกให้ตื่นเสียมากกว่าเพราะจะนอนเลย นอนยาวกว่าเพื่อนเลย ไม่เหมือนพวกพี่ชายพอได้เวลาก็พากันตื่นนอนแล้ว

     “เดี๋ยวก็วางเรียงต่อๆกันไปก่อนละกันนะครับ เพราะคนที่จัดการข้าวของพวกนี้ได้กำลังหมดแรง ต้องเติมพลังด้วยการนอนกลางวันเสียก่อน”พ่อ

     “หมดแรง และกรนเสียงดังมากครับ”อาเล็ก

     “อ้อ…พอหลังจากตื่นนอนก็จะต้องกินเพื่อเพิ่มพุงน้อยๆอีกสักหน่อยก่อนจะมีแรงทำงานต่อด้วยนะครับทุกๆคน”น้าชาย

     “ฮ่า….ฮ่า….”ทุกๆคน กำลังพากันนินทาลูกๆหลานๆกันอย่างมีความสุข 

     “เดี๋ยวเถอะเจ้าเล็ก ว่าหลานสาวแม่นะ”ยาย

     “จริงทำอย่างกับตอนเล็กๆ ไม่เป็นแบบนี้กันเลยนะเจ้าลูกชาย”ย่า

     “เหมือนกันไม่ผิดเพี้ยน”ยาย ย่า

     “โธ่!!แม่ครับ” พ่อ น้าชาย อาเล็ก

     “ฮ่า….ฮ่า….”แม่ อาสะใภ้ น้าสะใภ้พากันหัวเราะสามีของตัวเองอย่างเต็มที่ ไปๆมาๆกลายเป็นว่าเข้าตัวเองกันหมดเพราะลูกๆหลานๆจะเหมือนใครไปได้ก็ต้องเหมือนพ่อแม่ พี่น้อง ปู่ย่า ตายาย สักคนนั่นแหละ !!

     และพอได้เวลาสักชั่วโมงพวกพี่ชายก็พากันทยอยตื่นนอนกลางวันกันแล้ว ล้างหน้าและกินของว่างกันนิดหน่อยจากนั้นก็พากันมาช่วยบรรจุของแจกจ่ายกันต่อเลย

************

     เสาร์น้อย ได้ชวนพ่อ อาเล็ก น้าชายทำต่อเติมรถให้เหมือนกับรถขนของบวกกับรถโดยสารขนาดเล็กๆ เพื่อที่ทุกๆคนจะได้พากันไปพร้อมกันได้และได้นั่งกันแบบสบายๆอีกด้วย