ณ “ลานศิลาแดง” สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่จอมยุทธ์แดนตะวันตกใช้ตัดสินความเป็ความตาย
เพลิงในลานจะไม่ดับจนกว่าหนึ่งในสองผู้ประลองจะ “ไร้ลมหายใจ”
จื่อเหยียนเดินออกจากเปลวเพลิงโดยไม่มีเงา
เสื้อคลุมสีเพลิงของเขาส่งประกายแสงราวอาทิตย์ตก
ผู้ชมหลายหมื่นรายล้อมลานศิลาแดง
ทุกสายตา…จับจ้องไปยังคนผู้หนึ่งที่ยืนอยู่ท่ามกลางเงาเย็น — เฉินหยวน
“ข้าได้ยินว่าเ้าไม่มีเต๋า ไร้กระบวนท่า
ข้าไม่เชื่อ”
“แต่หากเ้าทน ‘อัคคีพิสุทธิ์’ ของข้าได้แม้เพียงหนึ่งกระบวน
ข้าจะถือว่าเ้า…มีคุณสมบัติเข้าสู่สนามเจตจำนง”
เฉินหยวนยิ้มบาง ๆ
ไม่พูด
ไม่ขยับ
ไม่แสดงท่าทีว่าจะรับมือด้วยอะไรเลย
จื่อเหยียนะเิพลังขั้นหลอมแก่นระดับสูงสุด
เพลิงอัคคีบริสุทธิ์สีทองอมฟ้าเผาทั้งลาน
พื้นศิลาแดงหลอมละลาย
กลุ่มเมฆถูกผลักออกไปไกลพันลี้
ร่างของจื่อเหยียนท่วมด้วยเปลวเพลิงระดับเต๋า
เขาฟาดฝ่ามือลงกลางอากาศ
"เพลิงที่เผาทุกหลักการ ทุกเต๋า ทุกธาตุ ทุกชีพ!"
เพลิงทั้งหมดฟาดเข้าใส่เฉินหยวนโดยตรง
แต่…มันกลับดับลงทีละเส้น ๆ ราวกับถูกกลืนเข้าในความว่างเปล่า
เฉินหยวนยังยืนอยู่เฉย ๆ
ชายเสื้อไม่ขยับ
ิัไม่แม้แต่จะแดง
เงาของเขา…กลับยาวขึ้น
“เป็ไปไม่ได้…ข้าผนึกพลังชีวิตใส่เพลิงนั้น
เ้ายังไม่แม้แต่จะใช้พลังป้องกัน!”
เฉินหยวนตอบสั้น ๆ:
“ข้าไม่มีพลังให้ใช้
แต่พลังของเ้าก็ ‘ไม่สามารถทำร้ายข้า’ ด้วยกฎของเ้าเอง”
เขาสังเวยดวงจิตหนึ่งดวงในร่าง เพื่อปลดเปลวอัคคีแท้ที่เคยใช้ล้มจอมมาร
ท้องฟ้าถูกแบ่งเป็เส้นไฟ
ฟ้าคำราม
เต๋าระดับจักรพรรดิทั่วทั้งแดนตะวันตกสั่นะเื
แต่เฉินหยวน…กลับยกมือขวาขึ้นช้า ๆ
ครั้งแรกที่เขา "ดึงดาบออกจากเงา"
ไม่ใช่ดาบทอง ดาบิญญา หรืออาวุธเซียนใด ๆ
มันเป็เพียง…ดาบไม้เรียบๆ
แต่ท้องฟ้ากลับ "ขาดเป็เส้น"
ดาบฟันลงโดยไม่ส่งเสียง
เปลวเพลิงของจื่อเหยียนถูกตัดกลางอากาศราวกับม่านฝุ่น
เงาของเขาแตกกระจาย
จิตเต๋าถูกหั่นจนเหลือแต่ความว่าง
จื่อเหยียนคุกเข่า
ดาบของเฉินหยวนยังคงจมในพื้น ลึกลงไปในเงา
เสียงในใจของจื่อเหยียนถามซ้ำ…
“นี่ไม่ใช่ดาบ…แล้วมันคืออะไร?”
เฉินหยวนตอบเบา ๆ:
“มันคือเส้นว่าง…ที่อยู่ก่อนเต๋าจะถือกำเนิด”
ทั่วทั้งแดนตะวันตก…ไร้คำพูด
คนทั้งแคว้นไม่มีผู้ใดกล้ท้าทายเขาอีก
และในตำนานของลานศิลาแดง
ชื่อของเฉินหยวนถูกสลักไว้เป็เพียงประโยคเดียว:
“ผู้ฟันฟ้าโดยไม่ใช้เต๋า”
732
