“คนที่ไหน เ้าเป็แมวนะ” อึกอักและอายกับการยอมรับและเรียกขานตนเองให้เหมือนคนในภพนี้ ‘ยอมก็ได้ ดีกว่ากลายเป็คนแปลกในสายตาผู้อื่น’
แมวดำอี้หยุนหน้าบึ้ง “นั่นล่ะ” ใช้ขาหน้าชี้ไปยังเบื้องล่างของร่องเขา “เห็นล้อรถม้าตรงกิ่งไม้ข้างล่างนั่นหรือไม่ มันเป็ล้อรถของว่าที่สามีเ้า ผู้กำลังเดินทางไปสอบจอหงวนในเมืองหลวงและเ้าต้องช่วยคนผู้นั้นจนสุดท้ายพวกเ้าก็รักกัน” โดยมีนางเป็ผู้ผลักดันเพื่อให้ผูเล่อได้เป็เ้าเมือง
สาวน้อยหลงยุคทำหน้าซื่อรับฟัง ‘นั่นมันชะตาของเ้าของร่างคนเดิมแต่นางไม่ใช่เ้าของร่างเสียหน่อย’ สองขาเล็กออกเดินไปยังทางลาดชันเบื้องหน้าอย่างไม่กล่าวอะไร ไม่แน่ว่านางอาจจะพบกับคนนำทางคนอื่นที่ช่วยพานางกลับบ้านได้จริงๆ แล้วอาจพาเ้าของร่างนี้กลับมาได้ด้วยแต่ถ้าไม่...ก็ค่อยว่ากันอีกที
“ชิงเซียน!!” แมวดำวิ่งตามบุตรสาวของจอมมารที่เริ่มทำตัวไม่เหมือนกำลังจะชดใช้ความผิด ซึ่งมันไม่ถูกต้อง “เ้าจะไปที่ใด” และนางกำลังทำให้เขารำคาญ!!
“จะหาทางลงไปข้างล่าง เผื่อมีใครพาข้ากลับบ้านที่แท้จริงได้ จะเป็ชายผู้นั้นที่เ้าว่าเขาคือว่าที่สามีหรือคนอื่น ข้าก็จะลองขอความช่วยเหลือดูก่อนน่ะ” ทางเดินลาดชันซึ่งมันไม่มีทางกับร่องเขาด้านหลังเริ่มไกลออกไปเรื่อยๆ ในความคิด แต่นางเชื่อว่าถึงนางไม่ช่วยก็คงจะมีคนอื่นไปช่วยนั่นล่ะ ‘ใครๆ ก็ต้องเอาตัวรอดทั้งนั้น’
กึ่ก! แมวอ้วนหยุดก้าวเดินเมื่อได้ยินคำพูดของนาง จะต่อว่านางมันก็ไม่ถูกนักในเมื่อนางมิได้รู้เื่โทษหรือกรรมอันใดที่นางมารน้อยชิงเซียนคนเดิมก่อขึ้นเลย ‘แล้วเช่นนี้ชะตาของนางจะมิเปลี่ยนหรอกรึ?’ เขาส่งจิตไปหาท่านจอมมารแต่กลับถูกปิดกั้น...หรือท่านยังไม่ออกมาจากการฝึกวรยุทธ์ ‘ใช่สินะ’ เวลานี้ในทุกๆ ชาติที่เหล่ามารทั้งหลายต่างคร่ำเคร่งฝึกวิชา ดังนั้นผู้เฝ้ามองเช่นเขาควรทำอย่างไรต่อ พรึ่บ!! อี้ฟานะโขึ้นสูงกลางอากาศแปลงกายเป็เหยี่ยวตัวใหญ่ เขากระพือปีกบินติดตามชิงเซียนก่อนจะตัดสินใจใช้ปากคาบคอเสื้อของนางบินโฉบลงไปในหุบเขาทันที
“ว๊ายยยยย” พึ่บๆๆ พึ่บๆๆๆ แรงลมตีเข้าไปในหูจนสาวน้อยที่กลายเป็สตรีนามว่าชิงเซียนต้องหลับตา ความหวาดกลัวจู่โจมไปสู่ก้นบึ้งของหัวใจ การจากลากับพ่อและแม่แม้ไม่ได้ร่ำลาแต่ความเ็ปนั้นไม่มี ต่างจากตอนนี้ที่ความเป็ความตายมารออยู่ตรงหน้าแบบครึ่งต่อครึ่ง ถ้าเสื้อนางขาด คือจบเห่
พึ่บๆๆ พึ่บๆๆ สายตาเฉียบแหลมของเหยี่ยวกวาดมองไปทั่วพื้นดินเพื่อตามหากวนผูเล่อ ช่างน่าแปลกที่หาเท่าใดก็ไม่พบ ปีกแข็งแกร่งบินวนอยู่เหนือต้นไม้ที่ยังคงมีเศษซากรถม้าผุพังเพื่อค้นหา นอกจากม้าตัวใหญ่แล้วก็มิมีผู้ใดอยู่ที่นี่ ‘หมายความว่าอย่างไร?’ อี้หยุนครุ่นคิดพร้อมกับเปลี่ยนทิศทางบิน ในป่าชื้นเช่นนี้ถ้าไม่มีคนตัดฟืนเข้ามาแล้วจะมีใครอีก และตอนนั้นเองที่เหยี่ยวตัวโตเห็นบุรุษร่างใหญ่วัยกลางคนผู้หนึ่งแบกบุรุษไร้สติเดินลัดเลาะไปตามเส้นทางรกครึ้ม ‘แย่จริง’ บินอ้อมไปยังด้านหน้าหาพื้นที่ว่างเพื่อลงพื้น ก่อนทุกอย่างจะสายไป ต้องทำให้ชิงเซียนคนนี้พบกับกวนผูเล่อ เหยี่ยวตัวใหญ่กว่าบุรุษสองเท่าปล่อยร่างสตรีที่คาบมาลงกับพื้นแล้วกลายร่างเป็แมวอ้วนหน้านิ่งเช่นเดิม...ยามนี้การกระทำมันผิดไปแล้ว บุรุษร่างใหญ่ผู้แบกกวนผูเล่อนั้น ตัวอี้ฟานไม่เคยเห็น
สตรีหลงยุคปัดชุดเสื้อผ้า ร่างกายสั่นเทาเพราะความกลัว ปากบางบ่นงุบงิบๆ “คาบมาทำไมไม่รู้ เดินมาตรงนี้แค่หนึ่งชั่วโมงก็ถึงแล้ว” แกล้งต่อว่าทั้งๆ นั่งอยู่กับพื้น
“เ้าควรเอ่ยวาจาให้เหมือนกับข้านะชิงเซียน”
“ชื่อเนย”
“แต่ยามนี้คือชิงเซียน อย่าเถียงข้าซึ่งเป็ผู้รู้ชะตาของเ้า เร็วเข้าจัดเสื้อผ้าให้ดีๆ บุรุษผู้นั้นจะมาถึงแล้ว”
หน้าบึ้ง “บุรุษไหน? ผู้ที่จะพา…ข้ากลับบ้านเหรอ” มีความอายกับคำพูด
“จะมิมีผู้ใดพาเ้ากลับบ้านทั้งนั้น เ้าต้องอยู่ที่นี่เป็ชิงเซียนอีกสามร้อยชาติ” นั่นคือความจริงที่สุดแล้ว ในเมื่อชาติที่สี่ร้อยเพิ่งผ่านไปหยกๆ พร้อมกับการสลับิญญานี้
“ห๊า!!!” ส่ายหน้ารัวๆ “ไม่เอา”
“_”
“แล้วพ่อกับแม่ล่ะ”
“เ้าต้องพูดว่าท่านพ่อ ท่านแม่”
ส่ายหน้าจนผมสะบัด “เื่นั้นช่างมันก่อน เหตุใดข้าต้องอยู่ที่นี่ถึงสามร้อยชาติเล่า หากตายไปใครจะจำได้ว่าอยู่มาแล้วกี่ชาติ”
“อย่าห่วงเลย เ้าจะจำได้แน่” ข้ารับรองด้วยร่างแมวดำนี่ล่ะ
“ฮึก! ฮึก ไม่เอา” หน้างามร้องไห้สะอึกสะอื้น ไม่รู้ทำไมเื่อัศจรรย์แสนเลวร้ายนี้ถึงมาเกิดขึ้นกับนางแม้จากคำบอกเล่าของแมวน้อยนั้นการจดจำเื่ราวในชาติเดิมได้ล้วนเป็เื่ดีแต่การต้องวนเวียนกับเื่เดิมซ้ำๆ สี่ร้อยชาตินั้นสุดแสนจะแย่ ตึ่กๆๆ เสียงเดินอันมั่นคงรั้งสายตาหวานขึ้นมอง ภาพชายร่างใหญ่ใบหน้าดุดันจับจ้องทำให้นางต้องรีบคว้าแมวดำข้างกายมากอดแนบอก
แมวดำอี้หยุน “_” เงียบ
ความเงียบปกคลุมไปทั่วบริเวณเมื่อสองขามั่นคงนั้นหยุดลงตรงหน้า พลางเปรยออกมาเสียงดังเหมือนเบื่อหน่าย “เหตุใดการเข้าป่าของข้าในวันนี้ถึงได้เจอแต่ผู้อ่อนแอ เฮ้อออ” มองไปด้านหลังที่มีหนึ่งบุรุษตกเขา าเ็สาหัสกับสตรีรุ่นลูกตรงหน้าน้ำตาคลอเบ้าและแมวดำหน้านิ่งหนึ่งตัว “เ้ามาทำสิ่งใดที่นี่”
ชิงเซียนส่ายหน้าอย่างไม่รู้จะตอบว่าอะไร
แมวดำบนอกพูดกับนางมารน้อยว่า “บอกว่าเ้าหลงทาง”
ชิงเซียนหน้าบึ้ง ใจนางอยากจะบอกว่า ‘หลงยุค’ แต่กลัวบุรุษหน้าดุจะไม่เข้าใจต่างหาก “ข้าไม่บอก คงเป็เ้าแน่ๆ ที่พาข้ามาอยู่ที่นี่” แมวตัวนี้คงเป็แมวปีศาจ มิเช่นนั้นจะพูดได้งั้นรึ? เมื่อครู่ยังแปลงร่างเป็นกด้วย
“ชิงเซียน” อี้หยุนเริ่มโมโห
บุรุษดุดันมองสตรีใบหน้าขมุกขะมอมบนพื้นอย่างไม่เข้าใจ นางก้มลงไปเถียงกับแมว? แมวที่เขาได้ยินว่ามันร้องเมี๊ยวๆๆ ในอกนาง “นี่เ้าพูดกับแมว?”
“อย่าบอกว่าพูดกับข้า” แมวสั่ง ซึ่งเขารู้ว่าคนอื่นที่มิใช่ชิงเซียนจะได้ยินเพียงเขาร้องเมี๊ยวๆ เท่านั้น เหตุเพราะเขาคือขนของจอมมารที่เป็บิดาของนาง ทั้งสามจึงสื่อสารกันเข้าใจ “มิเช่นนั้นเ้าจะกลายเป็สตรีวิปลาสในสายตาผู้อื่นทันที”
ชิงเซียนกลืนน้ำลายลงคอดัง อึ่ก! ไม่ใช่จะไม่เข้าใจกับคำว่าวิปลาส ‘แน่ล่ะ ในโลกนี้จะมีใครคุยกับสัตว์รู้เื่กัน’ “เปล่า...เ้าค่ะ” เริ่มซึมซับวิธีการพูดเหมือนในหนังจีนเพื่อให้นางไม่ดูประหลาดในสายตาคนอื่นยกเว้นกับแมวดำ “ข้าเดินมาตามทางและเห็นรถม้าคันนี้ตกเขาจึงลงมาดูก็เท่านั้น”
“เ้าตอบไม่ตรงคำถาม ช่างเถอะ บ้านเ้าอยู่ที่ใดก็กลับไปที่นั่น ส่วนบุรุษผู้นี้ข้าจะพาเขาเข้าไปรักษาในหมู่บ้าน” เขาหันหน้าแล้วก้าวเดินต่อ “ข้าไปล่ะ เ้าก็เดินทางปลอดภัยเล่า ลาก่อน” แม้จะอยากไปส่งแม่นางน้อยผู้งดงามผู้นี้เพียงใดแต่ภาระที่อยู่บนหลังนั้นสำคัญมากกว่า หากไม่รีบรักษาเกรงว่าคงจะสิ้นชีพแน่ๆ
“เช่นกันเ้าค่ะ” ชิงเซียนผงกหัวจนบุรุษหน้าดุเดินห่างออกไป
อี้หยุนเริ่มดิ้นยุกยิก “เหตุใดเ้ามิตามบุรุษผู้นั้นไป”
ชิงเซียนส่ายหน้าทันที “เขาดูน่ากลัวมาก เอาไว้ถ้าเจอคนใจดีกว่านี้ข้าค่อยถาม” ถึงทางกลับบ้าน
‘ถาม?’ แมวดำผู้อยากจะยกเล็บตะกุยใบหน้าขาวๆ นั้นให้เืออกถึงกับเหนื่อยใจเมื่อคิดว่าตนรู้ถึงจุดประสงค์นั้นของนาง “มิใช่เช่นนั้น เ้าไม่เข้าใจรึว่าเ้ากลับไปยังภพเดิมไม่ได้แล้ว อีกเื่คือบนหลังของบุรุษผู้นั้นคือว่าที่สามีของเ้าเหตุใดเ้าไม่ขอรับเขาไปดูแลที่กระท่อม!” นั่นคือสิ่งที่ควรจะเป็ก่อนที่นางมารน้อยชิงเซียนคนเก่าจะรักษากวนผูเล่อและทั้งสองก็มีสัมพันธ์กันจนเกิดเื่ใหญ่
เถียงคอเป็เอ็น “ก็ข้าไม่รู้จักเขา เหตุใดต้องดูแล อีกอย่าง ถึงเขาจะเป็ว่าที่สามีเ้าของร่างแต่เขามิใช่ว่าที่สามีของข้า ข้าไม่รักไม่ชอบเสียหน่อย” หันซ้ายหันขวาเพื่อหาทางกลับไปข้างบน หางตายังคงเห็นบุรุษหน้าดุกับชายาเ็ลิบๆ
“กวนผูเล่อรูปงามมาก” แมวดำกล่าว
1K
