หลังรับเงินมาแล้วสองตาหลานก็ออกมาจัดโต๊ะเตรียมขายไข่ เสี่ยวหลินหยิบกล่องไม้ไผ่ทรงกลมออกมาเปิดฝา ในนั้นเป็ไข่เป็ดที่ถูกหั่นเป็ชิ้นเล็กๆ เอาไว้ให้ลูกค้าชิม ยังมีไม้เล็กๆ เอาไว้ให้จิ้มไข่ต้มด้วย
เทียนหรงกับหลิวห้าวนั้นขอตัวกลับไปก่อนหน้านี้แล้ว เพราะหลิวห้าวอยากจะซ่อมแซมหลังคาบ้าน เทียนหรงจึงจะกลับไปช่วย เดิมทีหลิวห้าวตั้งใจจะสร้างบ้านใหม่แต่นางหลิวคิดว่าบ้านมันยังพออยู่อาศัยได้จึงไม่อยากให้หลานชายสิ้นเปลืองเงินทอง
ไข่สีขาวฟองใหญ่ถูกยกขึ้นมาตั้งไว้บนโต๊ะ ยังมีตะกร้าสานใบเล็กที่เสี่ยวหลินเอามาวางแล้วหยิบไข่ใส่ลงไป พอเสร็จเรียบร้อยนางก็เดินถือออกไปยืนที่ริมถนน
"ไข่ฟองใหญ่ๆ มาแล้วเ้าค่าา เข้ามาดูก่อนได้นะเ้าคะ เพิ่งเก็บมาสดๆ เมื่อเช้านี่เองเ้าค่ะ" เสียงแม่ค้าน้อยที่คนเริ่มคุ้นเคยดังขึ้นอีกครั้งหลังจากหายไปหนึ่งวัน
"ไข่อะไรทำไมเป็เช่นนี้เล่า" แม่ค้าขายไข่ไก่ที่อยู่เยื้องออกไปะโถาม เสี่ยวหลินจึงหันไปยิ้มแล้วเอ่ยตอบเสียงใส
"ไข่เป็ดเ้าค่ะท่านยาย เป็ดเป็สัตว์คล้ายไก่แต่ว่ามันชอบหากินในน้ำเ้าค่ะ"
"เป็ดรึ ข้าไม่เคยเห็น มิใช่เ้าไปเอาไข่อะไรแปลกๆ มาขายหรอกหรือ"
จบคำเสี่ยวหลินก็หุบยิ้ม นางมองดูหน้าตาแม่ค้าขายไข่ไก่ที่ทำตาเหลือกปากเบี้ยว ก็ได้แต่กลอกตามองบน เด็กน้อยเลิกใส่ใจแล้วหันกลับมาะโขายของต่อ
"ไข่สดๆ เ้าค่ะ อร่อยมากๆ แล้วราคาไม่แพงเลยนะเ้าคะ" เสี่ยวหลินหันไปยิ้มให้กับลูกค้าที่พอคุ้นหน้าคุ้นตา ทำให้แม่ค้าขายไข่ไก่หน้าบิดเบี้ยวกว่าเดิม
"ไข่อะไรทำไมใหญ่นักเล่าแม่ค้าน้อย"
"ไข่เป็ดเ้าค่ะท่านป้า มันกินได้นะเ้าคะ เสี่ยวหลินเองก็กินเมื่อเช้านี่เองเ้าค่ะ เสี่ยวหลินต้มมาให้ชิมด้วยนะเ้าคะ" เสี่ยวหลินผายมือไปยังโต๊ะวางตะกร้าไข่ของนาง ฮุ่ยสงก็รีบดันกล่องไข่ต้มกับกล่องใส่ไม้จิ้มออกมาด้านหน้า
"ใช้ไม้นี่จิ้มขึ้นมาชิมได้เลยขอรับ"
ลูกค้ามองดูอย่างลังเลเล็กน้อย แต่พอเห็นสายตาคาดหวังของเด็กน้อยนางก็หยิบไม้มาจิ้มไข่ ทั้งผักทั้งมันเทศที่แม่ค้าน้อยเอามาขายล้วนคุณภาพดี ดังนั้นไข่นี่ก็คงไม่ต่างกัน
นางตัดสินใจเอาไข่เข้าปากแล้วลองเคี้ยวดู ความหนึบเด้งสู้ฟันของไข่ขาวกับความมันของไข่แดงทำให้นางก้มลงมองเ้าไข่ฟองใหญ่อีกครั้ง
"ข้าชอบไข่ขาวนัก มันกรุบๆ บอกไม่ถูกเลย นอกจากต้มแล้วนำไปทำอะไรได้อีกบ้างแม่ค้าน้อย" ลูกค้าหญิงวัยกลางคนหันไปมองแม่ค้าตัวกลมอย่างรอคอย
"เอาไปทอดเ้าค่ะ จะต้มแล้วแกะเปลือกนำไปทอดทั้งลูก หรือว่าจะนำไข่ไปตอกใช่ชาม ใช้ตะเกียบตีให้เป็เนื้อเดียวกันปรุงรสด้วยซีอิ๊วซักเล็กน้อย นำไปทอดกับน้ำมันร้อนๆ แต่ไม่ต้องใส่น้ำมันเยอะนะเ้าคะ หรือจะตีไข่แล้วนำไปนึ่งก็ได้เ้าค่ะ อร่อยมากๆ เลย"
"บอกลูกค้าแบบที่เรากินเมื่อเช้าด้วยสิลูก" ฮุ่ยสงสะกิดหลานสาว เสี่ยวหลินเบิกตาอย่างนึกได้ ก่อนจะหันไปพูดเจื้อยแจ้วกับลูกค้า
"จริงด้วยเ้าค่ะ หรือจะตอกไข่ลงไปในน้ำมันร้อนๆ เลยก็ได้นะเ้าคะ คอยตักน้ำมันราดลงบนไข่ พอขอบเริ่มสุกกรอบก็ตักขึ้นได้เลยเ้าค่ะ"
"อื้ม เดี๋ยวป้าจะลองดูนะจ๊ะ ว่าแต่ไข่นี่เ้าขายอย่างไรเล่า" นางมองท่าทางยุกยิกอย่างตื่นเต้นของเด็กน้อยอย่างเอ็นดู
"ขายสามฟองราคาสองอีแปะเ้าค่ะ เพราะว่ามันหายากแล้วก็ฟองใหญ่ด้วยเ้าค่ะ"
ฮุ่ยสงมองหลานสาวตาปริบๆ หายากของนางคือเดินเข้าไปในป่าแล้วเก็บไข่ที่มีอยู่เป็ร้อยๆ ฟองน่ะหรือ
"อย่างนั้นป้าเอาสิบห้าฟองจ้ะ ราคาเท่าไหร่จ๊ะ"
"สิบอีแปะเ้าค่ะท่านป้า เสี่ยวหลินใจดีจะแถมให้หนึ่งฟองนะเ้าคะ" เด็กตัวกลมยิ้มตาปิด นางรับตะกร้าจากลูกค้ามาแล้วบอกให้ท่านตาหยิบไข่สิบหกฟองใส่ลงไป
"ขอบใจมากจ้ะ ถ้าอร่อยอย่างที่เ้าว่าเดี๋ยวป้าจะมาซื้ออีกนะ" ลูกค้าส่งเงินสิบอีแปะให้เสี่ยวหลิน ไม่วายบีบแก้มกลมๆ ไปหนึ่งครั้งอย่างอดไม่ได้ เด็กน้อยหัวเราะคิกคัก
"ขอบพระคุณที่อุดหนุนเ้าค่ะ"
เมื่อลูกค้าคนแรกจากไปแล้วก็มีคนอื่นๆ มาเมียงมองบ้างแต่ก็ไม่ได้เข้ามาซื้อ สองตาหลานนั่งแกร่วอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะมีร่างในชุดสวยงามจะเดินเข้ามาทัก
"แม่ค้าน้อยมาขายอะไรหรือ" เสียงนุ่มเอ่ยถามขึ้นมา ทำให้แม่ค้าตัวกลมรีบเงยหน้าขึ้นมามอง
"ท่านป้าคนงาม! เสี่ยวหลินมาขายไข่เป็ดเ้าค่ะ" ร่างกลมรีบเดินเข้าไปประจบลูกค้าที่มาคราใดก็ซื้อของไปเสียเยอะแยะ
เหลียนฮวามองดูเด็กตัวกลมที่มายืนยิ้มแฉ่งอย่างเอ็นดู นางอยากขโมยบุตรผู้อื่นกลับไปเลี้ยงเสียจริง
"นายหญิง เราจะไปร้านเครื่องประดับกันไม่ใช่หรือเ้าคะ" สาวใช้ด้านหลังเอ่ยถามขึ้นมา นางมองร้านขายไข่เล็กๆ อย่างไม่ชอบใจนัก
เสี่ยวหลินมองใบหน้าไม่ชอบใจของสาวใช้ผู้นั้นแล้วก็ต้องหุบยิ้ม สาวใช้คนนี้ไม่ใช่คนเดิมที่เคยมากับท่านป้าคนงาม พี่สาวผู้นั้นนิสัยดีกว่านี้ร้อยเท่าเลยล่ะ
เหลียนฮวาเห็นเด็กน้อยแก้มกลมหุบยิ้มก็หันไปมองสาวใช้ด้านหลังอย่างดุๆ จนนางต้องสงบคำแล้วก้มหน้าลง
"เ้าขายไข่เป็ดหรือ แล้วเป็ดคืออะไร"
"เป็ดเป็สัตว์คล้ายกับไก่เ้าค่ะ แต่ว่ามันมักจะหากินในน้ำ เสี่ยวหลินต้มไข่มาให้ชิมด้วยนะเ้าคะ" เ้าตัววิ่งดุ๊กดิ๊กกลับไปใช้ไม้จิ้มไข่ต้มแล้วเอามายื่นให้คนตรงหน้า เหลียนฮวากำลังจะหยิบก็ถูกสาวใช้ค้าน
"นายหญิงเ้าคะ อย่ากินเลยเ้าค่ะ ไม่รู้ว่าทำสะอาดหรือไม่" เสี่ยวหลินได้ยินก็หน้าตึง ใบหน้ายับยู่จนเหลียนฮวากลัวว่าเด็กน้อยจะร้องไห้ออกมาเสียก่อน
ฮุ่ยสงเองก็รีบมาดึงหลานสาวกลับไป เขามองดูสาวใช้คนนั้นอย่างไม่ค่อยพอใจนัก แต่ก็ไม่สามารถแสดงออกมามากได้ ดูการแต่งตัวของหญิงผู้นี้แล้วไม่แน่ว่าคงจะเป็ภรรยาของคนใหญ่คนโตในเมืองนี้
"เงียบ!" เหลียนฮวาชักจะหมดความอดทน สาวใช้ได้ยินอย่างนั้นก็ถอยหลังอย่างใ นางไม่เคยเห็นนายหญิงตะคอกใส่ผู้ใดมาก่อน
"มาเถอะเด็กน้อย ให้ป้าลองชิมไข่ต้มของเ้าได้ไหมจ๊ะ" นางกลับไปเอ่ยกับเด็กน้อยตัวกลมเสียงนุ่ม แย้มรอยยิ้มหวานหยดย้อย
เสี่ยวหลินมองดูทั้งนายทั้งบ่าวสลับกันก่อนจะเดินเข้าไปยื่นไข่ต้มให้นาง เหลียนฮวารับไปชิมก็พยักหน้าอย่างพอใจ
"เ้าขายอย่างไรเล่า"
"สามฟองสองอีแปะเ้าค่ะ"
"อย่างนั้นป้าเอาทั้งตะกร้านั่นแหละ"
"หา!" สองตาหลานหันมองหน้ากันอย่างใ
เหลียนฮวามองภาพน่ารักนั้นอย่างตลกขบขัน แม่ค้าน้อยหันมาถามนางอีกครั้งพอได้ยินนางยืนยัน สองตาหลานก็รีบนับไข่ในตะกร้าว่ามีกี่ฟอง
"มีทั้งหมดสามสิบห้าฟองเ้าค่ะ เสี่ยวหลินขายแค่สามสิบฟอง อีกห้าฟองแถมให้เ้าค่ะ" เด็กตัวกลมรีบเข้ามายิ้มประจบลูกค้ารายใหญ่
"อย่างนั้นหรือ ขอบใจเ้ามากนะ ว่าแต่ทั้งหมดราคาเท่าไหร่เล่า" เหลียนฮวาอดไม่ได้กับความน่ารักน่าชัง จึงทั้งลูบหัวและบีบแก้มนุ่มอยู่หลายที
"ยี่สิบอีแปะเ้าค่ะ"
"เ้ามายกไข่ไปเก็บที่รถ" ร่างงามหันไปสั่งบ่าวชายที่ยืนอยู่ไกลออกไป ซึ่งเขาก็รีบมาอุ้มตะกร้าไปอย่างรวดเร็ว
"ไข่ตั้งมากขนาดนี้ทำไมราคาถูกนักเล่า หืม เอานี่ ป้าให้เ้า" เหรียญเงินหนึ่งก้อนถูกวางลงบนมือเล็กๆ ก่อนที่ร่างงามจะเดินหายลับไป ปล่อยทิ้งให้สองตาหลานยืนมองก้อนตำลึงเงินอย่างโง่งม
"เพ่ย! เราต้องเอาไปคืนแล้ว" ฮุ่ยสงที่ได้สติคืนกลับมา รีบหันมองซ้ายขวาแต่ก็ไม่พบร่างลูกค้าผู้นั้นแล้ว
"เราจะเอาไปคืนที่ไหนล่ะเ้าคะท่านตา" เสี่ยวหลินเองก็รู้สึกไม่ดีเช่นกัน
เมื่อก่อนที่นางใช้ชีวิตอยู่ในเมืองกรุง แค่แม่ค้าทอนผิดมาสองบาทนางยังต้องรีบนำไปคืน เพราะรู้สึกไม่สบายใจ แต่นี่มันหนึ่งตำลึงเงิน
ต้องทอนถึง 980 อีแปะเชียวนะ!!
เสี่ยวหลินกับฮุ่ยสงจ้องมองก้อนเงินอยู่นานก่อนจะถอนหายใจ เมื่อทำอะไรไม่ได้ก็เลยพากันเก็บของ เข้าไปร่ำลาหงฉวนครู่หนึ่งแล้วพากันเดินออกมา เมื่อเห็นก้อนเงินเสี่ยวหลินก็นึกขึ้นมาได้ว่า เมื่อสองเดือนก่อนนางได้ทำสัญญากับนายช่างร้านตีเหล็ก จึงได้บอกให้ท่านตาพอไปอย่างเร่งด่วน
"นังหนู หายหน้าหายตาไปสองเดือนข้าก็นึกว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับเ้าแล้ว" เจิ้งหลวนถอนหายใจอย่างโล่งอก ตอนขายของได้เขาก็ดีอกดีใจ แต่พอเวลาผ่านไปกลับไม่ได้พบหน้าหุ้นส่วนตัวน้อยเลยรู้สึกกังวลอยู่มากทีเดียว
"เสี่ยวหลินมัวแต่วุ่นวายอยู่กับการเตรียมเสบียงหน้าหนาวเ้าค่ะ จริงสิ นี่ท่านตาของเสี่ยวหลินเองเ้าค่ะท่านลุง" เด็กตัวกลมหันไปแนะนำท่านตาของนางกับนายช่างเ้าของร้านให้รู้จักกัน
"คารวะผู้าุโขอรับ"
"เพ่ยๆ นายท่านอย่าทำอย่างนั้นเลยขอรับ" ฮุ่ยสงรีบโบกมือไปมาเมื่อเห็นคนหนุ่มกว่าโค้งตัวให้ ถึงเขาจะมีความาุโกว่า แต่ในฐานะทางสังคม คนผู้นี้อยู่สูงกว่าเขามากนัก
"ท่านาุโกว่าข้าตั้งกี่สิบปี เป็ข้าที่ต้องเคารพท่าน จริงสิ เดี๋ยวข้าขอตัวเข้าไปหยิบเงินส่วนแบ่งของแม่หนูน้อยมาให้นะขอรับ" ร่างสูงใหญ่รีบเดินหายเข้าไปยังหลังร้าน ครู่หนึ่งก็ออกมาพร้อมกับกล่องไม้ขนาดเล็ก เขาวางมันลงบนโต๊ะแล้วนั่งลงตรงข้ามสองตาหลาน
"เปิดดูสิ" เจิ้งหลวนบอกกับเด็กน้อยตัวกลมตรงหน้า ที่ไม่ได้เจอกันมาสองเดือนแก้มของนางก็ขยายใหญ่ขึ้นกว่าเดิมมากทีเดียว
เสี่ยวหลินหันมองท่านตาของนาง เมื่อเห็นเขาพยักหน้า จึงลงจากเก้าอี้ตัวสูงแล้วเดินมาเปิดกล่องไม้เล็กๆ น่ารัก แสงสีทองส่องประกายวิบวับออกมาจนตาพร่า ปากน้อยอ้ากว้างจนแมลงแทบจะเข้าไปวางไข่
ฮุ่ยสงที่เห็นหลานสาวนิ่งเงียบไปก็ชะโงกหน้าเข้ามาดูก่อนจะอ้าปากกว้างไปอีกคน เหรียญตำลึงทองอัดแน่นอยู่ในกล่องเล็กๆ จนแทบจะปริแตก
"นี่คือส่วนแบ่งจากการขายสองเดือนนี้" เจิ้งหลวนมองท่าทางน่ารักของเด็กน้อยอย่างขำขัน
"ท่านลุงให้ส่วนแบ่งเสี่ยวหลินมากกว่าในสัญญาหรือเ้าคะ เหตุใด เหตุใดมัน..ถึงได้มากขนาดนี้เ้าคะ" เสี่ยวหลินเบิกตากลมๆ มองคนที่นั่งตรงข้ามซึ่งหัวเราะจนไหล่สั่น
"ข้าก็ให้เท่ากับที่ตกลงกันไว้ในสัญญานั่นแหละ เพียงแต่สินค้าของเ้าได้รับความสนใจเป็อย่างมาก ทั้งพ่อค้าต่างเมือง พ่อค้าที่เมืองหลวง รวมถึงพ่อค้าต่างแดนอีกหลายเ้าด้วย ทุกวันนี้ยังแทบจะทำขายไม่ทันเสียด้วยซ้ำ"
เสี่ยวหลินหันไปมองท่านตาของนางที่ยืนตาค้างไปแล้ว นางะโโลดเต้นอย่างดีใจที่ในที่สุดนางก็ได้เป็เศรษฐีน้อยผู้ร่ำรวย
เด็กอ้วนเต้นส่ายก้นในท่าประจำของนาง ทำเอาเจิ้งหลวนนิ่งอึ้งไปพักหนึ่งก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น จนเหล่าลูกน้องรวมถึงลูกค้าต่างหันมามองกันอย่างใ
"ใครจะเป็เศรษฐี ข้าน่ะสิ ข้าน่ะสิ โอ้เย!"
"ฮ่าๆๆๆๆ!!"
เจิ้งหลวนหัวเราะจนปวดท้องถึงกับต้องทรุดตัวไปซบพนักเก้าอี้ ฮุ่ยสงเห็นอย่างนั้นก็ทั้งเอ็นดูทั้งรู้สึกอับอาย เขารีบอุ้มหลานสาวตัวแสบมานั่งบนตักแล้วปิดปากของนางที่ร้องเพลงไม่หยุดเอาไว้ ส่วนเ้าเด็กอารมณ์ดียังคงส่งเสียงร้องเพลงอู้อี้ออกมา รวมถึงขยับตัวเต้นยุกยิกอยู่บนตักของฮุ่ยสง
"อื้อๆ! อั้นอา! อาเอ้นอันเอ้าอ่ะ" (ท่านตา! มาเต้นกันเ้าค่ะ) เด็กตัวกลมขยับยกแขนยึกยักอย่างติดลม
"พอแล้ว เ้าหลานคนนี้" ฮุ่ยสงกระซิบบอกหลานสาว สายตาก็เหลือบมองเจิ้งหลวนที่นั่งเช็ดน้ำตาอยู่ฝั่งตรงข้าม เขาหัวเราะจนหน้าแดงไปหมด
เสี่ยวหลินพยักหน้าหงึกหงักเพื่อยืนยันว่านางเข้าใจแล้ว ฮุ่ยสงมองดูอย่างชั่งใจก่อนจะเอามือออกจากใบหน้าหลานสาว เ้าเด็กตัวแสบยิ้มแฉ่งก่อนจะดิ้นลงจากตักของเขาแล้วเดินเข้าไปเกาะโต๊ะดูก้อนสีทองตาวาว
"อ่ะแฮ่ม! นับดูสิ ว่าได้เท่าไหร่" เจิ้งหลวนกระแอมเล็กน้อย แต่มุมปากก็ยังยิ้มอยู่
"เ้าค่ะ" มือป้อมหยิบก้อนสีทองออกมาวางบนโต๊ะทีละก้อน ปากก็ส่งเสียงนับออกมาด้วย
"หนึ่ง สอง สาม สี่ ... ยี่สิบเก้า สามสิบ! ว้าวว!!"
o.o!!
"เสี่ยวหลินจะรวยเป็เศรษฐีแล้วเ้าค่ะท่านตา!" ร่างอวบะโกอดท่านตาของนางอย่างดีใจ ฮุ่ยสงเองก็อุ้มเอาหลานสาวมากอดไว้ ใบหน้าของเขายังคงมึนงงอยู่
"ดีใจด้วยนะเศรษฐีน้อย"
"ฮิฮิ ขอบพระคุณท่านลุงเจิ้งมากเ้าค่ะ"
สองตาหลานเดินออกจากร้านตีเหล็กตัวลอย ฮุ่ยสงกอดย่ามที่ใส่กล่องเงินเอาไว้แน่น อีกมือหนึ่งก็จับมือหลานสาวไว้ไม่ปล่อย ยังดีที่เขามีสติไม่ลืมหลานสาวเอาไว้เหมือนกับลูกเขยของเขา
"ท่านตาอยากซื้ออะไรไหมเ้าคะ วันนี้เสี่ยวหลินร่ำรวย จะซื้อของให้ท่านตาเองเ้าค่ะ!" ฮุ่ยสงก้มลงมองใบหน้าขึงขังของหลานสาว สายตาของเขาเหลือบไปเห็นเพิงขายเหล้าเล็กๆ ที่เมื่อก่อนตอนสมัยหนุ่มๆ เขาเคยแอบภรรยามาซื้อเป็ประจำ
เสี่ยวหลินมองตามไปก็ยิ้มอย่างเข้าใจ มือน้อยออกแรงดึงมือของผู้เป็ตาพาเดินไปยังร้านนั้นอย่างรวดเร็ว นางเข้าใจธรรมชาติของบุรุษที่มักจะเข้ากันได้ดีกับของมึนเมา กินได้แต่ไม่ใช่กินจนกลายเป็ขี้เหล้าไม่เอาการเอางาน
"ท่านตาเ้าคะ ของดีของท่านขายอย่างไรหรือเ้าคะ" มาถึงปากจิ้มลิ้มก็เอ่ยกับชายชราที่นั่งเฝ้าร้านเล็กๆ อยู่ทันที ด้านในมีลูกค้าอยู่สองสามคน ซึ่งกำลังร่ำสุราและเมาได้ที่
"เสี่ยวหลิน" ฮ่ยสงกระตุกมือหลานสาว ตั้งใจจะพานางเดินออกไปแต่พ่อค้าร้านขายเหล้าก็เอ่ยทักขึ้นมาก่อน
"อ้าว! นั่นอาสงไม่ใช่รึ หายไปหลายปีวันนี้จะเอาเหมือนเดิมหรือไม่เล่า" ชายวันใกล้เคียงกันกับฮุ่ยสงเกินออกมาทักทาย เขาก้มลงมองร่างขาวอวบที่ยืนอยู่ด้านข้างสหายเก่า
"นี่หลานสาวเ้ารึ น่าตาน่ารักน่าชังจริงเชียว" เขาย่อตัวลงพูดคุยกับเด็กน้อย
"ท่านตาขายเหล้าไหละเท่าไหร่หรือเ้าคะ เสี่ยวหลินจะซื้อเ้าค่ะ"
"โอ้! ตัวเท่านี้รู้จักของมึนเมาแล้วรึ จะซื้อไปทำอะไรเล่า"
"ซื้อให้ท่านตาของเสี่ยวหลินเ้าค่ะ" จบคำเ้าของร้านก็หัวเราะออกมาเสียงดัง
"ฮ่าๆๆๆๆ"
"ข้าไม่เอาๆ กลับกันเถิดเสี่ยวหลิน" ถึงแม้เขาจะเปรี้ยวปากแค่ไหน แต่ก็ไม่อยากให้หลานสาวเข้าไปคลุกคลีกับของมึนเมา
"เสี่ยวหลินจะซื้อให้ท่านตา เอาสามไหเลยเ้าค่ะ!"
"ได้ๆ ไหเล็กราคาไหละหนึ่งร้อยอีแปะ เ้าจะเอาสามไหใช่หรือไม่" ชายชราเอ่ยถามเด็กน้อยอย่างชอบใจในความใจกล้าใจใหญ่ของนาง เมื่อเห็นเสี่ยวหลินพยักหน้าหงึกหงักเขาก็เดินเข้าไปหยิบไหเหล้าออกมา
เสี่ยวหลินมองดูไหใบเล็กขนาดเท่าสองมือของผู้ใหญ่โอบ มือน้อยหยิบก้อนตำลึงเงินในอกเสื้อมายื่นให้เ้าของร้าน จนแม้แต่ท่านตาของนางก็คว้าเอาไว้ไม่ทัน
"อาหลี! เอาคืนมา เ้าหลอกขายเหล้าให้เด็กรึ!" ฮุ่ยสงเอ่ยถามสหายเก่าหน้าดำหน้าแดง ซ่งหลีได้ยินก็หัวหัวเราะเสียงดัง
"ขายแล้วไม่รับคืน!" เขาหันกลับเข้าร้านไปหยิบเงินทอนมาให้เด็กน้อย ซึ่งเสี่ยวหลินก็รับมาเก็บเข้าอกเสื้ออย่างมิดชิด มือน้อยกระตุกมือท่านตาพร้อมกับชี้ไปยังไหเหล้าที่วางอยู่
"เก็บเข้าตะกร้าแล้วรีบกลับกันเ้าค่ะท่านตา"
ฮุ่ยสงมองดวงตากลมแป๋วแหววของหลานสาวสลับกับใบหน้ากวนส้นเท้าของซ่งหลีก็ได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เขาหยิบไหเหล้าใส่ตะกร้าแล้วรีบจูงมือหลานสาวออกไปจากร้าน ยังไม่วายได้ยินเสียงหัวเราะของซ่งหลีดังไล่หลังมา
"วันนี้เสี่ยวหลินดื้อรู้ตัวหรือไม่" ฮุ่ยสงเอ่ยบอกหลานสาว
"เสี่ยวหลินแค่อยากตอบแทนท่านตาเ้าค่ะ" เด็กน้อยแสร้งเบะปากบีบน้ำตา คนแก่เห็นอย่างนั้นก็อุ้มร่างน้อยขึ้นมาปลอบ แล้วไม่เอ่ยอะไรอีกเลย
มาถึงหน้าประตูเมืองก็เห็นกัวเหวินรออยู่ก่อนแล้ว ทั้งสามจึงออกเดินทางกลับไปยังหมู่บ้านเซินหลิน
เสี่ยวหลินเกาะท่านตาไม่ปล่อย นางกอดคอเขาแล้ววางแก้มกลมๆ เกยไหล่แกร่งอย่างออดอ้อน
###########################################
น้องรวยกว่าไรท์อีก ????????
236
