เมื่อรุ่งสางมาถึง ตำหนักตระกูล หวัง ยังคงอยู่ในความเงียบภายใต้การหลับใหล หวัง ชง ที่ลุกขึ้นจากเตียงนานแล้ว จึงรีบเร่งแง้มประตูหน้าเพื่อจะลอบออกไปด้านนอก
“ช้าก่อน!!”
อย่างไรก็ตาม ในเวลานั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“นายน้อย ชง ฮูหยินมีคำสั่งห้ามท่านออกไปด้านนอกในวันนี้!!”
“ก่อนที่นายท่านจะกลับมานายน้อยกรุณาอยู่แต่ภายในห้อง โปรดอย่าทำให้พวกเราต้องลำบากใจเลย!!”
ด้านนอกประตูผู้พิทักษ์ประตูทั้งสองคนยังคงทำหน้าที่ของพวกเขาอย่างแข็งขัน หวัง ชง เงยหน้าขึ้นก็พบใบหน้าที่เ็าจ้องมองมาที่เขาเขม็ง
ด้วยลักษณ์ของพวกเขาแล้ว เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเป็คนตรงไปตรงมา และดูเหมือนจะไม่มีข้อยกเว้นใดๆ สำหรับ หวัง ชง
“ผู้พิทักษ์ เสิน , ผู้พิทักษ์ เมิ่ง!!”
หวัง ชง เอ่ยนามของพวกเขาออกมา
ผู้พิทักษ์ประตูทั้งสองคือ เสิน ไห่ และ เมิ่ง หลง หลังจากทั้งสองพี่น้องได้กลับมาั้แ่เมื่อคืนนั้น หวัง เสี่ยวเหยา ก็ถูกกักบริเวณภายในห้องของนางเป็เวลาสามวัน สำหรับ หวัง ชง เขาถูกผู้พิทักษ์ทั้งสองคนนี้คอยเฝ้าระวังด้านหน้าประตูห้องของเขาเอาไว้
หวัง ชง รู้เื่นี้ั้แ่เมื่อวานแล้ว
“นายน้อย ชง ท่านอย่าได้พูดอะไรเลย!! นี่เป็คำสั่งของฮูหยินโปรดอย่าทำให้พวกเราต้องลำบากใจ!!”
ทั้งสองกล่าวออกมาอย่างเ็า ก่อนที่เขาจะได้กล่าวอะไรออกมา พวกเขาทั้งสองต่างก็ปิดประตูตายสำหรับข้ออ้างกันเอาไว้ ความจริงแล้วพวกเขาทั้งสองไม่ได้มองมาที่ หวัง ชง ด้วยซ้ำ ขณะที่กล่าว
ในตระกูล หวัง นั้น แม้ว่าจะมีผู้พิทักษ์คนอื่นๆ มากมาย แต่ เฉิน ไห่ และ เมิ่ง หลง ก็มีสถานะสูงกว่าผู้พิทักษ์องครักษ์คนอื่นๆ ซึ่งในตระกูล นอกจาก หวัง หยาน และ จ้าว ซูฮัว แล้ว ก็ไม่มีใครควบคุมพวกเขาได้อีก
เหตุผลที่มารดาของเขาสั่งให้ เฉิน ไห่ และ เมิ่ง หลง มาเฝ้าที่หน้าประตูห้องของเขาเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็ไปเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเื่อย่างเมื่อวานขึ้นอีก
หากเป็เวลาปกติแล้วนั้น หวัง ชง ย่อมยินดีที่อยู่ภายในห้องของเขาจนกว่าบิดาจะกลับมา อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้มันต่างออกไป เพราะภิกษุสินธุจะอยู่ที่ต้าถังอีกเพียงสิบห้าวันเท่านั้น
หากว่าเขาไม่สามารถหาวิธีออกไปซื้อเหล็กหวู่จือจากพวกเขาได้ในตอนนี้ ต้าถังก็จะไม่มีโอกาสได้เหล็กหวู่จืออีกตลอดไป
“ผู้พิทักษ์ เสิน , ผู้พิทักษ์ เมิ่ง!!”
หวัง ชง กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม แม้ว่าผู้พิทักษ์ทั้งสองจะเป็คนที่มารดาของเขาส่งมาก็ตาม แต่ หวัง ชง ก็มั่นไม่น้อยว่าจะสามารถโน้มน้าวพวกเขาได้
“ข้ารู้ว่าพวกท่านภักดี , ซื่อสัตย์ต่อตระกูล หวัง และข้าเองก็ไม่อยากทำให้พวกท่านต้องลำบาก หากทุกคนไม่้าให้ข้าออกไป ข้าก็จะไม่ออกไป แต่ว่าพวกท่านเคยคิดบ้างไหมว่าท่านแม่สามารถขังข้าได้แค่่หนึ่งเท่านั้น แต่ท่านไม่อาจขังข้าได้ตลอดไป!!”
“ไม่ช้าก็เร็วข้าก็จะออกไปอีก แล้วหากว่าเกิดปัญหาขึ้นพวกท่านคิดว่ามันจะไม่เป็ความรับผิดชอบของผู้พิทักษ์ของพวกท่านหรอกหรือ!?”
“นี่....!!”
คำกล่าวของ หวัง ชง ทำให้ผู้พิทักษ์ทั้งสองที่พร้อมจะปฏิเสธทุกคำแก้ตัวของ หวัง ชง ต้องผงะทันที
พวกเขามองตรงไปที่ หวัง ชง ปากของพวกเขาเปิดออกหลายครั้ง แต่ไม่มีคำกล่าวใดเล็ดลอดออกมาแม้แต่คำเดียว
ฮูหยิน หวัง ได้สั่งให้พวกเขาเฝ้าไม่ให้ หวัง ชง ออกไปด้านนอก พวกเขาเชื่อว่าตราบที่พวกเขาทำให้หน้าที่ของพวกเขาให้สำเร็จตามคำสั่งย่อมไม่เกิดปัญหา แต่ทว่านั่นเป็เพียงเปลือกนอกเท่านั้น
แน่นอนว่าหากนายน้อย ชง สร้างปัญหาขึ้นหลังจากกลับมาที่นี่มันจะไม่ได้หมายถึงความรับผิดชอบของพวกเขาหรอกหรือ!? พวกเขาจะไม่เป็คนที่รู้สึกผิดงั้นหรือ!?
สำหรับคนอื่นๆ พวกเขาอาจจะไม่ใส่ใจต่อคำกล่าวของ หวัง ชง แต่ทว่าทั้ง เสิน ไห่ และ เมิ่ง หลง นั้น พวกเขาเป็คนที่ซื่อสัตย์ต่อตระกูล หวัง มากที่สุด นั่นเป็เหตุผลที่ทำให้พวกเขาเริ่มลังเลที่จะกล่าวอะไรออกมา
ยิ่งพวกเขาครุ่นคิดถึงคำกล่าวนี้มาเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งตระหนักได้ว่าคำกล่าวเหล่านี้มีแนวโน้มที่ถูกต้อง หัวใจของพวกเขาเริ่มพ่ายแพ้ไปอย่างสิ้นเชิง
“ต้องขอโทษด้วย!!”
เมื่อเห็นใบหน้าของผู้พิทักษ์ทั้งสองเริ่มเปลี่ยนเป็สีแดงด้วยความอึดอัด หวัง ชง ก็กล่าวขอโทษขึ้นมาในใจของเขา ผู้พิทักษ์ทั้งสองคนต่างก็จงรักภักดีต่อตระกูล หวัง มากที่สุด หากเป็ไปได้เขาก็เลี่ยงที่จะต้องทำเช่นนี้ แต่ทว่าเพื่อให้ได้รับเหล็กหวู่จือ และความแข็งแกร่งของต้าถัง เขาจำเป็ต้องทำเช่นนี้
“ไม่มีสิ่งใดที่พวกท่านจะต้องกังวล ข้าเพียงแค่จะบอกว่าในฐานะทายาทตระกูล หวัง แล้ว ข้าจะทำให้บ้านของข้าต้องเสื่อมเสียได้เช่นไร!!”
น้ำเสียของ หวัง ชง อ่อนโยนลงอย่างชัดเจน เขากล่าวคำเหล่านี้ออกมาเพื่อขจัดความกังวลของผู้พิทักษ์ทั้งสอง ทั้ง เสิน ไห่ แต่ เมิ่ง หลง ต่างถอนหายใจออกมาด้วยความผ่อนคลาย แม้แต่พวกเขาทั้งสองคนก็ไม่ได้ตระหนักเลยว่า คำกล่าวของ หวัง ชง เพียงไม่กี่คำ ได้สร้างความรู้สึกที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
แต่เดิมแล้วพวกเขา้าปฏิเสธทุกคำกล่าวของ หวัง ชง แต่ทว่าในตอนนี้พวกเขากำลังถูกโน้มน้าวชักจูงความคิดไปโดยไม่รู้ตัว
“นายน้อย ชง ก็เป็ทายาทของตระกูล หวัง ท่านจะทำให้ตระกูลของท่านต้องเสื่อมเสียได้เช่นไร!?” แม้ว่าผู้พิทักษ์ทั้งสองจะไม่ได้กล่าวออกมาก็ตาม แต่พวกเขาต่างก็เห็นด้วยกับคำกล่าวของ หวัง ชง อย่างมาก
“ข้ารู้ว่าท่านแม่ส่งพวกท่านมาเพราะเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อวาน แต่ก็อย่างที่พวกท่านรู้ ความผิดพลาดที่เกิดขึ้นนั่นไม่ได้เป็เพราะข้าเป็ต้นเหตุ แต่ว่าเป็เพราะ เหยา เฟิง สั่งให้ หม่า โจว ทำลายชื่อเสียงของข้าโดยการใช้ชื่อของข้าไปข่มเหงผู้หญิงที่ไร้เดียงสา นอกจากความจริงที่ข้าถูกท่านพ่อ และท่านแม่ลงโทษแล้ว ชื่อเสียงของตระกูล หวัง ก็ต้องมาด่างพร้อย!! พวกท่านคิดว่าข้าจะสามารถทนกับเื่เหล่านี้ได้รึ!? พวกท่านคิดว่าทายาทของตระกูล หวัง ควรจะหวาดกลัวต่อพวกมันงั้นรึ!?”
หวัง ชง กล่าวออกมาอย่างเด็ดเดี่ยวหนักแน่น
“นายน้อย ชง พูดถูก!! หากว่าไม่ใช่เพราะคำสั่งของฮูหยิน พวกเราทั้งสองคนจะต้องไปสั่งสอนพวกมันแล้ว!!”
“ตระกูล เหยา มันล้ำเส้นมากเกินไป แม้ว่านายน้อย ชง จะดื้อรั้นไปบ้าง แต่ท่านก็ไม่ได้ต่ำช้าเช่นนั้น!!”
……….
เสิน ไห่ และ เมิ่ง หลง ต่างไม่สบอารมณ์อย่างมาก
แต่เดิมแล้วพวกเขาเข้าใจผิดมาตลอด พวกเขาคิดว่า หวัง ชง ได้สร้างปัญหาขึ้นพร้อมกับ หม่า โจว แต่ทว่าเมื่อได้รับรู้ความจริงเช่นนี้ มันก็ยิ่งทำให้พวกเขารู้สึกผิดอย่างมากที่เ็าต่อ หวัง ชง
หวัง ชง ยืดกายของเขาขึ้นด้วยความปลอดโปร่ง ในตอนนี้เหลืออีกเพียงก้าวเดียวเท่านั้นที่เขาจะโน้มน้าวใจของสองผู้พิทักษ์ได้สำเร็จ
“อีกก้าวเดียว!!”
หวัง ชง กำหมัดแน่น
“ผู้พิทักษ์ เสิน , ผู้พิทักษ์ เมิ่ง เมื่อข้าตัดสินใจที่จะทำอะไรแล้ว ข้าก็ต้องทำให้ได้ ไม่ว่าข้าจะต้องถูกกักบริเวณอีกมากเท่าไหร่ ข้าก็ยังจะทำตามที่ข้าได้ตัดสินใจไปแล้ว!!”
“ข้าไม่รู้ว่าพวกท่านจะคิดเช่นนี้หรือไม่ นอกจากการที่พวกท่านเฝ้าจับตาดูข้าไม่ให้ออกจากบ้านแล้ว พวกท่านยังสามารถติดตามข้าไปได้เช่นกัน ข้ายังมีเื่ต้องทำ เช่นนั้นแล้วพวกท่านสามารถติดตามข้าไปได้ทุกที่ที่ข้าจะไป!!”
“ด้วยวิธีนี้ พวกท่านจะสามารถเห็นได้ว่าสิ่งที่ข้าทำนั้นทำให้ตระกูล หวัง ต้องเสื่อมเสียหรือไม่ หากว่าข้าทำเช่นนั้นพวกท่านก็สามารถห้ามปรามยุติข้าได้ตลอดเวลา มันจะไม่ดีกว่าการห้ามข้าไม่ให้ทำอะไรเลยหรอกหรือ!?”
เสิน ไห่ และ เมิ่ง หลง ตกตะลึงไปชั่วครู่ พวกเขามองหน้ากันไปมาโดยไม่อาจหาคำกล่าวใดๆ กล่าวออกมาได้ แต่เดิมแล้วพวกเขา้าเฝ้าระวัง หวัง ชง ไม่ให้ออกไปก่อปัญหาด้านนอก
อย่างไรก็ตาม พวกเขากลับตระหนักได้ว่าคำกล่าวของ หวัง ชง นั้นสมเหตุสมผลมาก พวกเขาไม่อาจหาคำใดมาโต้แย้งได้เลย
เป็ดั่งที่ หวัง ชง ได้กล่าวออกมา การชี้แนะย่อมดีกว่าการห้ามปราม ทั้งฮูหยิน และนายท่าน ของพวกเขาอาจจะกักบริเวณนายน้อยคนนี้เอาไว้ได้สามวัน หรือมากกว่านั้น แต่สุดท้ายแล้วเขาก็จะได้ออกมาอีกอยู่ดี
ท้ายที่สุดสิ่งที่จะเกิดขึ้นก็ยังคงต้องเกิดขึ้นอยู่วันยังค่ำ
ผู้พิทักษ์คนอื่นๆ อาจจะเมินเฉยต่อสิ่งเ่าั้ แต่ทว่า เสิน ไห่ และ เมิ่ง หลง นั้นแตกต่างออกไป เป็เพราะพวกเขาซื่อสัตย์ต่อตระกูล หวัง ดังนั้นพวกเขาจึงไม่้าเห็นสิ่งเ่าั้เกิดขึ้น
“นายน้อย ชง พวกเราจะไม่ห้ามไม่ให้ท่านออกไป แต่พวกเราต้องบอกไว้ก่อน ว่าพวกเราจะตามท่านไปทุกที่ แม้ว่าที่นั่นจะเป็ห้องส้วมก็ตาม!!”
“นายน้อย ชง พวกเราไม่ได้ร่ำเรียนตำรามามากนัก หากว่าพวกเราเห็นว่าสิ่งที่ท่านกำลังจะทำ อาจทำให้นายท่าน และฮูหยิน ต้องผิดหวัง โปรดอย่าตำหนิหากว่าพวกเราต้องใช้กำลังกับท่าน!!”
………………..
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง พวกเขาก็ได้ข้อสรุปในที่สุด
“วางใจเถอะ!! พลังของข้าไม่อาจเทียบกับพวกท่านได้ หากว่าสิ่งนั้นเกิดขึ้นพวกเราต่างรู้ดีว่าจะเกิดอะไรตามมา!!”
หวัง ชง กล่าวพลางหัวเราะออกมาเบาๆ
แม้แต่ เสิน ไห่ และ เมิ่ง หลง ต่างก็ไม่ได้ตระหนักเลยว่าทัศนคติของพวกเขาได้เปลี่ยนกลับมาจากหน้ามือเป็หลังมือด้วยคำกล่าวเพียงไม่กี่คำของ หวัง ชง ความจริงแล้วพวกเขาไม่พบว่ามีสิ่งใดผิดปกติด้วยซ้ำจากเหตุการณ์นี้
นี่เป็สิ่งที่พวกเขาไม่คาดคิดว่าจะเกิดขึ้น
หวัง ชง ได้พาสองผู้พิทักษ์ที่แข็งแกร่งทั้งสองคนคือ เสิน ไห่ และ เมิ่ง หลง ติดตามไปด้วย พวกเขาทั้งสามคนมุ่งหน้ายังทิศตะวันตกภายใต้แสงสว่างสลัวๆ จากดวงอาทิตย์ยามเช้าตรู่
ไม่นานหลังจากที่ทั้งสามคนออกไปแล้วนั้น องครักษ์ของตระกูล หวัง ก็รีบวิ่งเข้าไปภายในตำหนักของตระกูลอย่างรวดเร็ว
“ท่านฮูหยิน นายน้อย ชง ออกไปแล้วขอรับ!!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฮูหยิน หวัง ก็ตกตะลึงอย่าง ร่างกายของนางสั่นสะท้านขณะที่กล่าวถามออกมาอย่างรวดเร็ว
“แล้ว เสิน ไห่ และ เมิ่ง หลง ล่ะ!? ทำไมพวกเขาไม่หยุดเขาเอาไว้!!”
เสิน ไห่ และ เมิ่ง หลง เป็ผู้พิทักษ์ที่ภักดีต่อตระกูล หวัง มากที่สุด และเป็ไปไม่ได้ที่พวกเขาจะขัดคำสั่งของนาง นั่นจึงเป็เหตุที่นางส่งพวกเขาไปดูแล หวัง ชง สำหรับพวกเขาแล้ว หากว่า หวัง ชง แอบหนีออกไป พวกเขาทั้งสองคนก็จะตามตัวกลับมาได้ในที่สุด
อย่างไรก็ตาม คำกล่าวขององครักษ์ที่เข้ามารายงานเื่นี้ให้นางทราบ ยิ่งทำให้นางต้องตกตะลึงมากขึ้น
“ท่านฮูหยิน พวกเขาทั้งสองคนออกไปพร้อมกับนายน้อย ชง ขอรับ!!”
องครักษ์กล่าวออกมาอย่างตรงไปตรงมา
“อะไรนะ!!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ฮูหยิน หวัง ก็ตกตะลึงอย่างมากจนทำให้ถ้วยชาในมือของนางร่วงหล่นลงบนพื้น นี่เป็สิ่งที่นางประหลาดใจมากกว่าการที่ หวัง ชง แอบหนีออกไปเสียอีก
“นี่มันเป็ไปได้อย่างไร!?”
………………..
ไม่นานหลังจากที่ออกมา พวกเขาทั้งสามคนก็มาถึงร้านขายเครื่องประดับหินโมราสีขาว เมื่อสืบถามข่าวจากพ่อค้าชาวตะวันตกแล้วนั้น พวกเขาก็ได้รับที่อยู่ของภิกษุสินธุเ่าั้ และรีบติดตามที่อยู่นั่นไปทันที
บนถนนวารีเต็มไปด้วยความพลุกพล่าน ทั้งรถม้า และคนเดินเท้าต่างแน่นขนัดไปทั่วทั้งท้องถนน ในที่สุด หวัง ชง ก็พบภิกษุสินธุ มีเพียงผ้าจีวรพาดอยู่บนไหล่ซ้ายของพวกเขา เผยให้เห็นหน้าอกและแขนขวาสีเข้ม ตรงกันข้ามกับความคิดของ หวัง ชง อยู่เล็กน้อย พวกเขาไม่ได้ศีรษะล้าน แต่ยังมีเส้นผมสีดำบางๆ พลิ้วไสวบนศีรษะของพวกเขา
พวกเขากำลังก้าวไปข้างหน้าอย่างเนิบช้าท่ามกลางผู้คนจำนวนมากโดยไม่ได้โดดเด่นอะไรนัก
“ในที่สุดข้าก็พบพวกเขา!!”
เมื่อมองออกไปยังภิกษุสินธุด้านนอก หัวใจของ หวัง ชง ก็เต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นราวกับว่าเขาได้พบสมบัติล้ำค่า ในยุคนี้มีคนรู้เื่ของภิกษุสินธุไม่มากนัก
อย่างไรก็ตาม หวัง ชง รู้ดีว่าอีกโลกหนึ่งพวกเขามีชื่อเสียงอย่างมากในชื่อของ “ชาวสินธุ!!”
“นายน้อย ชง พวกเขาเป็ใครหรือ ทำไมท่านถึงได้ตามหาพวกเขา!?”
ภายในรถม้า เสิน ไห่ และ เมิ่ง หลง ก็มองเห็นภิกษุสินธุทั้งสองคนได้เช่นกัน พวกเขาทั้งสองคนต่างก็ติดตาม หวัง ชง ออกมาจากตำหนักตระกูล หวัง เพราะเกรงว่านายน้อยของพวกเขาจะมาพบสหายที่ไม่ดี และก่อปัญหาให้กับตระกูล หวัง
เมื่อพวกเขาพบว่า หวัง ชง เดินทางไปทั่วท้องถนนเพื่อตามหาตัวภิกษุเหล่านี้ พวกเขาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก หัวใจของพวกเขารู้สึกผ่อนคลายลงอย่างมาก
หลังจากความผ่อนคลายเกิดขึ้นไม่นาน มันก็ถูกแทนที่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นทันที
พวกเขาจะไม่แปลกใจแต่อย่างใดหากว่า หวัง ชง จะออกมาพบ หม่า โจว หรือ เหยา เฟิง แต่ทว่ากลับเป็ภิกษุสินธุ...........นี่มันแปลกประหลาดเกินไป
นี่เป็ครั้งแรกที่ เสิน ไห่ และ เมิ่ง หลง สนใจว่านายน้อยของพวกเขาออกมาทำอะไรด้านนอก
“เฮ้!! อย่ามองข้ามพวกเขาเชียว!!”
หวัง ชง รู้ว่าทั้งสองคนกำลังคิดสิ่งใดอยู่ เขาจึงกล่าวพลางหัวเราะออกมาเบาๆ ในต้าถังภิกษุเป็บุคคลที่สามารถพบเห็นได้ง่าย แต่ หวัง ชง รู้ดีว่าภิกษุเหล่านี้ไม่ใช่ภิกษุทั่วๆ ไป
“อย่ามองเพียงแค่รูปกายภายนอกของพวกเขาที่มีผิวสีดำเช่นนี้ อีกไม่กี่ปีข้างหน้าผู้คนจำนวนมากจะต้องณรู้สึกเสียใจที่พลาดโอกาสในการได้รู้จักกับพวกเขา!!”
“ห๊ะ!!”
เสิน ไห่ และ เมิ่ง หลง มองหน้ากันไปมาด้วยความสับสน ขณะเดียวกันนั้นความอยากรู้อยากเห็นของพวกเขาก็ทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้น
หวัง ชง หัวเราะออกมาเบาๆ โดยไม่ได้กล่าวอธิบายออกมา ในเวลานั้นภิกษุสินธุกำลังใช้วิธีการของพวกเขาเพื่อขายเหล็กหวู่จืออยู่
หวัง ชง ตระหนักดีว่าพวกเขาไม่ได้สุ่มขายให้กับใครก็ได้ แต่เลือกที่จะมองหาคนที่สวมเสื้อผ้าหรูหรา และดูมั่งคั่ง จึงเข้าไปเสนอขายเหล็กหวู่จือ
“ไม่น่าแปลกใจว่าทำไมพวกเขาถึงขายให้ใครไม่ได้!!”
หวัง ชง ส่ายศีรษะไปมาเบาๆ
...........................
167
