แสงอาทิตย์อุ่นๆสาดส่องเข้ามาภายในห้องของเมย์เพื่อปลุกให้เธอตื่นขึ้นมา จากความฝัน แต่วันนี้เธอไม่ต้องรีบตื่นเพราะว่าวันนี้เป็วันหยุด
“อืม....”เธอตื่นขึ้นมาพลางมองไปรอบๆห้อง ตอนนี้เป็เวลาเจ็ดโมงเช้าแล้วเธอรีบลุกขึ้นมาปฎิบัติภารกิจส่วนตัวของเธอ ก่อนที่จะเดินลงไปข้างล่าง
“อ่าวพี่ลงมาแล้วหรอคะ?” น้องสาวที่นั่งยู่บนโซฟาถาม หลังจากที่เห็นเมย์เดินลงมา“พ่อกับแม่ไปแล้วหรอ?”
“อ๋อเขาไปตั้งนานแล้วล่ะ” น้องสาวตอบพลางดูทีวีต่อไป
เมย์เดินไปที่ห้องครัวเพื่อไปหาอะไรกินแต่ระหว่างนั้นก็มีเสียงเคาะประตูที่หน้าบ้าน “ก๊อกๆ” “ใครเคาะประตูน่ะ?” เมย์คิดก่อนที่จะเดินไปเปิดประตู
“เอี๊ยดด”และเมื่อเธอเปิดประตูออกมาเธอก็ต้องใ เพราะสิ่งที่อยู่หน้าเธอคืุ์หมาป่าร่างสูงใหญ่ใส่เสื้อเชิ้ตขาว ผูกไทน้ำเงินและคลุมทับด้วยเสื้อแจ็กเก็ตสีน้ำตาล สะพายกระเป๋าเป้กำลังยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมกับถือกระดาษแผ่นหนึ่งเอาไว้อยู่
ถึงแม้ว่าเขาจะเป็มนุษย์หมาป่าแต่เธอไม่ได้กลิ่นสาบของหมาออกมาจากตัวของเขาเลยกลับมีกลิ่นน้ำหอมโชยออกมาแทน และสิ่งที่ทำให้เธอต้องอึ้งคือหน้าตาของเขาถึงแม้ว่าหน้าของเขาจะเป็หมาป่า แต่มันก็เป็หมาป่าที่หน้าตาเข้มปนทะเล้นไปในตัว มิได้เหมือนหมาป่าที่หน้าตาน่าเกลียดน่ากลัวเหมือนในหนัง
“เออ....ขอโทษนะครับที่นี่คือบ้านของคุณแอนนาหรือเปล่าครับ?”มนุษย์หมาป่าถาม
“...”เมย์ไม่ตอบ เพราะเธอกำลังอึ้งกับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าเธอ
“เออ...ขอโทษนะครับ”มนุษย์หมาป่าพูดอีกรอบหนึ่ง เพื่อดึงสติของเธอกลับมา
“อ๋อ..เออ...ใช่”เมย์ตอบ
“แล้วคุณคือแอนนาหรือปล่า?”
“ไม่ใช่...นั่นชื่อแม่ฉันฉันคือลูกของเขาชื่อเมย์”เมย์ตอบ
“อ่าวแล้วคุณแอนนาไปไหนล่ะ?”
“แม่ฉันไปต่างประเทศน่ะอีกสองอาทิตย์กลับ” เมย์ตอบ
“อ๋อ...งั้นหรอ...”มนุษย์หมาป่าพูดก่อนที่จะหยิบบัตรที่อยู่ในกระเป๋าเขาออกมาแล้วยื่นให้เมย์
“นี่บัตรประจำตัวของฉัน”มนุษย์หมาป่าพูด “ขอแนะนำตัวหน่อย...ฉันชื่อเดม่อน เป็ครึ่งคนครึ่งหมาป่า”“เข้ามาก่อนสิ” ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรเมย์ก็พูดเชิญเขา“เช็ดเท้าก่อนเข้าบ้านด้วย” เมย์พูดพลางชี้ไปที่พรมเช็ดเท้าที่วางอยู่หน้าประตู
“รู้แล้วน่า...”มนุษย์หมาป่าพูด ก่อนที่จะเช็ดเท้าแล้วเดินเข้าไปในบ้าน
“นี่ลิซพี่มีสมาชิกใหม่มานำเสนอ เดม่อน” เมย์บอกน้องสาวของเธอ
“หา?” ลิซสงสัย ก่อนที่เดม่อนจะเดินเข้ามา
“ว้าว! หมาน้อยน่ารัก!” เธอรีบวิ่งเข้ามากอดเดม่อนทันทีโดยที่ไม่ได้มีทีท่าว่าจะกลัวแต่อย่างใด
“เออ...แฮะๆ”เดม่อนทำอะไรไม่ถูก
“นี่น้องสาวฉันเองลิซ” เมย์พูดแนะนำ
“โอ้ย! เบาๆหน่อยสิ ฉันจะหายใจไม่ออกเอานะ”เดม่อนพูดก่อนที่จะลูบหัวลิซอย่างเอ็นดู ก่อนที่ลิซจะคลายกอด
“ว้าวนี่หรอเดม่อน” ลิซถาม “เขาดูไม่น่ากลัวอย่างที่คิดเอาไว้เลยแฮะแถมยังดูน่ารักกว่าอีก” เมย์เองก็คิดเช่นเดียวกัน แต่เธอไม่บอกแค่นั้นเอง
“นั่งก่อนสิ”เมย์พูดเชิญ เดม่อนก็เดินไปนั่งที่โซฟา ก่อนที่เขาจะวางกระเป๋าสำภาระของเขา
“เดี๋ยวฉันไปเอาน้ำมาให้”เมย์พูด
“ไม่ต้องหรอกฉันไม่หิว” เดม่อนพูดก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือของเขาขึ้นมาเล่น
เมย์ค่อยๆเดินมานั่งข้างๆเขา“นี่...แล้วนายมาทำอะไรที่นี่หรอ?”
“ฉันมาเรียนต่อ”
“แล้วนายเรียนอยู่ชั้นไหนแล้วล่ะ?”
“ถ้าในภาษาของพวกเธอก็ระดับปริญญาตรีน่ะ” เดม่อนตอบ “เอาง่ายๆก็คือ ฉันเรียนมหาลัย”
คำตอบนั้นทำให้เธออึ้งเพราะเธอก็เรียนมหาลัยเช่นกัน “แล้วนายเรียนคณะไหนล่ะ?”
“ก็คณะเดียวกับเธอไง”เดม่อนตอบพลางมองมาที่เมย์ด้วยสายตาเ้าเล่ห์
“...”เมย์ถึงกับอึ้งไปสักพักหนึ่ง “จริงหรอ ฉันไม่เชื่อหรอก”
เดม่อนหยิบบัตรประจำตัวนักศึกษาขึ้นมาให้เมย์ดูเดม่อนเรียนคณะเดียวกับกับเธอ แถมยังเรียนมหาลัยเดียวกันกับเธออีก
“นี่เดม่อน”ลิซเรียก
“หืม?”
“ทำไมคุณถึงไม่เป็คนปกติในตอนกลางวันล่ะคะ?”
“อ๋อคือฉันเป็พวกครึ่งคนครึ่งหมาป่าน่ะ ฉะนั้นฉันเลยไม่เปลี่ยนเป็คนในตอนกลางวันยังไงล่ะ”เดม่อนตอบพลางลูบหัวลิซ
“เอาล่ะพี่ต้องพาเขาไปที่ห้องของเขาแล้วล่ะ” เมย์พูดกับลิซก่อนที่จะหันมาพูดกับเดม่อน“ตามฉันมา ฉันจะพาไปดูห้องของนาย”
เมย์พาเดม่อนเดินไปชั้นสองของบ้านซึ่งมีห้องอยู่ที่ริมสุดของทางเดิน “นายนอนที่ห้องนั้นนะ” เมย์บอกก่อนที่จะเปิดประตูห้องเข้าไปที่ห้องนั้น
ภายในห้องก็เป็ห้องเล็กๆมีห้องน้ำอยู่ภายใน มีเตียง และโต๊ะคอม
“นายนอนนี่แล้วกัน”เมย์พูด
“โห...ทำไห้องมันดูเล็กจังเลยล่ะ?” เดม่อนถาม
“อ้าวก็ฉันไม่มีห้องเหลือแล้วนี่นา”
“โถทำไมเธอต้องต้อนรับแขกอย่างนี้ด้วยเนี่ย” เดม่อนพูด “ถามจริงเหอะ แขกคนอื่นที่มาเธอทำอย่างนี้ไหมเนี่ย?” เดม่อนพูดติดตลก
“นี่! ฉันมีห้องให้นายก็บุญแค่ไหนแล้ว! ยังมาเื่มากอีก!” เมย์พูดสบถออกมา
เดม่อนเมื่อได้ยินดังนั้นเขาก็ก้มตัวลงให้ใบหน้าของเขาอยู่ในระดับเดียวกันกับเธอ“ถ้าหากว่าฉันจะนอนห้องเธอล่ะ?”
นั้นทำให้เมย์ถึงกับหน้าแดงแทบไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปซ่อนไว้ที่ไหน“ไอ้บ้า! นอนอะไรห้องเดียวกัน! บ้า!”เธอพูดก่อนที่จะผลักเดม่อนให้เข้าไปในห้องโดยที่ใบหน้าของเธอยังคงแดงอยู่“นายนอนนี่ไป!” “ปัง” เธอปิดประตูอย่างแรง
“งี่เง่าที่สุดเลย....แต่...”เธอค่อยๆหันไปมองที่หน้าประตูห้องของเขา “ทำไมฉันถึงชอบเขาล่ะ...”
END
Chapter 2
![รอยอาญา [Sign of Love]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/637a8939c4f60aec28999fd868975d41.webp)
27K
