ณ ป่าธาโลเรนชั้นนอก
ที่ชั้นนอกของป่าแห่งนี้มีอากาศปลอดโปร่งและสว่างไสว มีต้นไม้เล็กใหญ่และไม้ดอกหลากหลายสีส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ คลอไปกับกลิ่นดินชื้นอันอบอุ่น ราวกับกำลังเชื้อเชิญให้ก้าวเดินต่อไปทุกฝีเท้าที่ก้าวเดินเต็มไปด้วยความคาดหวัง ว่าภายในป่าอาจมีบางสิ่งแปลกตาและน่าประหลาดใจรอให้ค้นพบอยู่
ทารินที่เปรียบเสมือนหัวหน้ากลุ่มได้เลือกพื้นที่โล่งขนาดเล็กที่มีพื้นที่ตรงกลางเหมาะสำหรับการพักและทำอาหารเนื่องจากกลุ่มของเขามีสมาชิกเพียงแค่สามคน พื้นที่ที่เขาเลือกจึงมีขนาดเล็กเพื่อให้ทุกคนดูแลกันได้ง่ายและปลอดภัยมากขึ้น
“ที่แห่งนี้เป็พื้นที่สำหรับพักผ่อนที่เอลฟ์สร้างเอาไว้น่ะ”ทารินกล่าว
วิลล์พยักหน้าตอบรับโดยที่ไม่ได้พูดอะไรออกมา
สามารถพบพื้นที่พักผ่อนตามจุดต่าง ๆ ในป่าซึ่งจะถูกแบ่งให้เอลฟ์ที่เข้ามาปฏิบัติหน้าที่ เพื่อช่วยแบ่งเบาภาระเล็ก ๆ น้อย ๆให้เพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ได้พักผ่อนอย่างสบายใจมากขึ้น
ทั้งสามคนนำของที่เตรียมเอาไว้ออกมาจัดวางลงบนโต๊ะที่ทำมาจากท่อนไม้ขนาดใหญ่
วัตถุดิบของเอลฟ์ทั้งสองคนยังคงเป็ผักและผลไม้ที่สามารถพบเห็นได้ทั่วไปในส่วนของวิลล์ เธอได้เตรียมซอสเทอริยากิและข้าวหุงสุกมา
“ฉันคิดเอาไว้แล้วว่าเธอจะต้องเอาซอสเทอริยากิติดตัวมาด้วย!”ลีน่ามีใบหน้าที่ยิ้มแย้มและร่าเริง
“ให้ก่อกองไฟเลยไหม?” ทารินถาม
“ได้” วิลล์ตอบรับ“ฉัน…กินเนื้อสัตว์ต่อหน้าพวกเธอได้ไหม?” วิลล์ถามด้วยเสียงเบา ๆและแววตาที่เต็มไปด้วยความประหม่า
“ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว”ทารินยักไหล่แล้วทำสีหน้าสบาย ๆ
“เอาที่เธอสะดวกเลย” ลีน่ายิ้มบาง ๆ
ด้วยร่างกายและวิถีชีวิตของเผ่าพันธุ์เอลฟ์รวมถึงเผ่าพันธุ์อื่น ๆ ในจักรวาลที่แตกต่างกันกฎเกณฑ์ในการใช้ชีวิตจึงมีความหลากหลาย เอลฟ์เองไม่เคยมีปัญหาหากคนรู้จักจากเผ่าพันธุ์อื่นเลือกกินเนื้อสัตว์ต่อหน้าพวกเขาเพราะเอลฟ์ทุกคนต่างเคารพในความแตกต่างและวิถีชีวิตของกันและกัน
แต่เนื้อสัตว์เป็ของแสลงสำหรับเอลฟ์เพราะร่างกายพวกเขาไม่สามารถย่อยได้ดี ถ้าเอลฟ์คนใดเผลอกินเนื้อสัตว์เข้าไปในปริมาณน้อยจะทำให้เกิดอาการตัวร้อนและปวดเมื่อยตามร่างกายเหมือนเป็ไข้ส่วนถ้ากินในปริมาณมากอาจถึงขั้นเสียชีวิตได้เลย
ทารินรวบรวมท่อนไม้แห้งที่กระจัดกระจายตามพื้นที่โดยรอบเพื่อนำมาใช้ก่อกองไฟสำหรับทำอาหารและอุ่นอาหารกลางวัน
เมื่อไฟเริ่มติดจนได้ที่วิลล์ก็ลงมือนำผักลงไปย่างให้กับเอลฟ์ทั้งสองคนก่อน
เนื้อสัตว์ที่วิลล์นำมาคืออาหารสำเร็จรูปบรรจุในถุงทนความร้อนแค่เปิดถุงแล้วนำไปอุ่นในน้ำร้อน พอร้อนก็พร้อมกินได้ทันที
วิลล์เลือกที่จะกินอาหารมื้อนี้ให้เร็วที่สุดเพราะเธอเองก็เกรงใจเอลฟ์ที่อยู่ตรงหน้ารวมไปถึงเอลฟ์ที่ปฏิบัติหน้าที่อยู่ในป่าที่ไม่รู้จะปรากฏตัวออกมาเมื่อไหร่
ทารินและลีน่าเข้าใจว่าหญิงสาวคิดอะไรอยู่จึงไม่เอ่ยถามอะไรออกมา
วิลล์เองก็เลือกที่จะเงียบแล้วหันไปย่างผักให้กับเอลฟ์ทั้งสองคน
ผักย่างทาซอสเทอริยากิเริ่มส่งกลิ่นหอมดึงดูดเอลฟ์ที่พักอยู่ตามจุดพักต่างๆ ให้เข้ามา
ไม่นาน ก็มีกลุ่มเอลฟ์ปรากฏตัวขึ้นพวกเขากล่าวทักทายทารินและลีน่าด้วยท่าทีที่เคารพและเป็มิตร
“นี่ใช่ผักย่างที่กำลังโด่งดังอยู่ใน่นี้หรือเปล่าเนี่ย?”เอลฟ์คนหนึ่งถามด้วยสีหน้าตื่นเต้น
“พอจะแบ่งขายซอสให้กับพวกเราสักหน่อยได้ไหม?”เอลฟ์อีกคนกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“พอจะขายสูตรซอสนี้ให้ได้ไหมคะ?”เอลฟ์หญิงที่ยืนอยู่ไม่ไกลกล่าวขึ้นพร้อมแววตาลังเลคล้ายเกรงใจแต่ก็เต็มไปด้วยความหวัง “มันคงจะสะดวกมากถ้าจะพกพาเข้าไปในป่าแบบตอนนี้”
วิลล์หันใบหน้าไปมองยังทารินเพื่อเป็เชิงสอบถาม
“เอาตามสบายเลยแต่ว่าอย่าลืมเก็บไว้ให้พวกเรากินบ้างล่ะ ไม่งั้นถ้าเธอขายทั้งหมดนี่ฉันกับลีน่าอดกินแน่!” ทารินตอบเสียงหยอก ๆ
ซอสเทอริยากิถูกแบ่งขายออกไปมากกว่าครึ่ง
ลีน่านั่งนิ่งอยู่ข้าง ๆก่อนจะหันไปมองวิลล์แล้วยิ้มกวน ๆ “เธอนี่นะ! แทนที่จะใช้โอกาสนี้โปรโมตช่องตัวเองกลับมานั่งเงียบ ๆ แบ่งซอสอยู่ได้!”
วิลล์หน้าเหวอเล็กน้อย ก่อนจะกระแอมเบา ๆ
“จริงด้วย! ถ้าใครสนใจอย่าลืมเข้าไปติดตามวิธีทำอาหารเอลฟ์แบบใหม่ ๆ ได้ที่ช่อง ‘วิลล์หิวแล้ว’ นะคะ!”
พูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจผสมกับรอยยิ้มเขิน ๆ
“ต้องแบบนี้สิ!” ลีน่ากล่าว
“สงสัยกลับไปคงต้องรีบตัดต่อวิดีโอแล้วอัปโหลดลงช่องแล้วล่ะ”วิลล์มีสีหน้าครุ่นคิด
หลังจากที่หญิงสาวโปรโมตช่องจนเสร็จเอลฟ์ที่เข้ามาปฏิบัติหน้าที่ภายในป่าก็จับกลุ่มพูดคุยแลกเปลี่ยนข้อมูลต่อกัน
พวกเขาพูดคุยเกี่ยวกับสัตว์ร้ายที่พบเจอมันเป็เพียงสัตว์ขนาดเล็กที่คาดว่าน่าจะหนีอะไรบางอย่างออกมาจากป่าชั้นกลาง
ไม่มีใครได้รับาเ็จากภารกิจนี้มีเพียงความผิดหวังของสายเืสัตว์ร้ายเท่านั้นที่ทำให้เอลฟ์ทุกคนรู้สึกไม่ค่อยดีนัก
เอลฟ์ทุกคนบอกลากันก่อนที่จะแยกย้ายออกไปปฏิบัติหน้าที่ของตนต่อ
...
ระหว่างเดินทาง
กลุ่มของทารินพบกับสัตว์ร้ายที่เป็เป้าหมายบ้างเล็กน้อย
มีบาง่ที่ทารินแยกตัวออกไปเพื่อจัดการกับสัตว์ที่อาจจะเป็อันตรายต่อกลุ่มของเขา
วิลล์ออกค้นหาวัตถุดิบโดยมีลีน่าคอยช่วยเหลือแต่วัตถุดิบส่วนใหญ่ที่หญิงสาวพบเจอมักจะเป็สิ่งที่มีขายอยู่ตามตลาดไม่มีวัตถุดิบอะไรแปลกใหม่อย่างที่คาดหวัง
“โอ๊ย!” ทารินที่แยกตัวออกไปร้องออกมา
ลีน่ารีบคว้าเอวของวิลล์แล้วดันร่างของหญิงสาวไว้ด้านหลัง
“โชคไม่ดีเลยแฮะ!ใครจะไปคิดว่าเกาลัดจะหล่นใส่ฉันแบบนี้!”ทารินเดินส่ายหน้าพลางกล่าวออกมาด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัว
ลีน่าหัวเราะลั่น “เกาลัดนี่!อาวุธอย่างดีเลยนะที่รัก!” กล่าวล้อเลียนอีกฝ่าย
ทันใดนั้นเอง วิลล์ก็มีสีหน้าที่เปลี่ยนไป
“โชคดีสิ!” หญิงสาวตาเป็ประกาย“พวกเธอไม่เคยกินเกาลัดกันเหรอ?”
“ไม่!” คู่สามีภรรยาตอบออกมาดังลั่น
“เปลือกก็แข็งแถมยังมีหนามแหลมอีกใครจะไปกินกันล่ะ?” ลีน่ามีสีหน้าที่ใ “หรือว่า... เธอกินทั้งผลเลยเหรอ?เธอเป็เผ่าพันธุ์อะไรกันแน่วิลล์?” กล่าวโดยเก็บสีหน้าไม่อยู่
“เพ้อเจ้อน่ะ! ช่วยฉันเก็บเกาลัดพวกนี้เร็วเข้าหลังกลับออกไปจากป่าฉันจะทำของอร่อยจากมันให้กิน” วิลล์กล่าว
ก่อนที่วิลล์จะลงมือเก็บเกาลัดเธอเริ่มสังเกตเปลือกหนามรอบผลอย่างละเอียดถ้าเกาลัดสุกพร้อมที่จะนำไปทานเปลือกหนามเหล่านี้จะเปลี่ยนสีจากสีเขียวสดเป็สีน้ำตาลอมเหลืองพร้อมกับปรากฏรอยแยกบางส่วนที่เผยให้เห็นเมล็ดเกาลัดสีน้ำตาลเงางามโผล่ออกมาอย่างชัดเจน
วิลล์อธิบายว่าการเลือกเก็บเกาลัดว่าควรรอให้ผลสุกเต็มที่ก่อนเพราะเกาลัดที่สุกจัดมักจะร่วงจากต้นเองเมื่อโดนลมหรือหล่นลงพื้นพร้อมเปลือกที่เปิดออกอย่างเป็ธรรมชาติ
ถ้าหากเก็บเกาลัดดิบที่อยู่บนต้นก่อนที่ผลจะร่วงเกาลัดที่ได้อาจมีรสชาติหวานน้อยและอาจยังไม่สุกเท่าที่ควรซึ่งจะส่งผลต่อรสชาติและคุณภาพของอาหารที่ทำออกมา
“เก็บเฉพาะผลที่มีเมล็ดสีน้ำตาลด้านในนะ”วิลล์แนะนำ “หลีกเลี่ยงผลที่มีแมลงตอม เพราะนั่นแปลว่ามันร่วงลงมานานแล้วอาจไม่สดและรสชาติไม่ดี อีกอย่างอาจเป็อันตรายต่อร่างกายพวกเราได้”
ทั้งสามจึงตั้งใจเก็บเกาลัดที่ร่วงอยู่บนพื้นอย่างขะมักเขม้น
เวลาล่วงเลยจนใกล้ค่ำพวกเขาจึงกลับออกมาจากป่าธาโลเรน
บนรถ
เมื่อใกล้ถึงยานอวกาศวิลล์ก็ได้พูดกับทั้งสองคนว่า
“พรุ่งนี้ตอนเย็น ๆ ฉันจะไลฟ์สตรีมทำอาหารโดยใช้เกาลัดที่เก็บมาวันนี้เป็หนึ่งในวัตถุดิบถ้าอยากดู อย่าลืมมานะ” วิลล์พูดด้วยน้ำเสียงยียวนเล็กน้อย พร้อมยิ้มเ้าเล่ห์
“ไม่พลาดแน่นอน!”
เมื่อกลับมาถึงยาน
วิลล์นำเมล็ดเกาลัดส่วนหนึ่งออกมาล้างทำความสะอาดเพื่อเอาฝุ่นและคราบดินออก
นำเกาลัดที่ทำความสะอาดดีแล้ว วางใส่ภาชนะแล้วผึ่งลมเอาไว้ทั้งคืนเพื่อไล่ความชื้น
...
วันต่อมา
เช้าวันรุ่งขึ้นวิลล์กลับมาที่ที่ผึ่งเกาลัดไว้เมื่อคืน เธอค่อย ๆ เก็บเกาลัดอย่างระมัดระวังใส่ลงในภาชนะ เตรียมพร้อมสำหรับการไลฟ์สตรีมในตอนเย็น
เมื่อใกล้ถึง่เวลาเย็นทารินและลีน่าก็เดินทางมาถึงยานอวกาศมาเอลราธตามคำชวน
ห้องครัว
วิลล์นำเกาลัดที่ผึ่งจนหมาดมากรีดเปลือกให้เป็รอยกากบาท(X) เพื่อป้องกันไม่ให้เกาลัดะเิจากความร้อนขณะนำไปปรุง
เมื่อจัดเตรียมวัตถุดิบสำหรับเมนูเกาลัดจนเรียบร้อยหญิงสาวก็เปิดไลฟ์สตรีมทันที
ช่อง : วิลล์หิวแล้ว
หัวข้อ : เกาลัด
ผู้ชม : 2,383
“สวัสดีค่ะทุกคน!กลับมาพบกับวิลล์อีกครั้งในช่อง ‘วิลล์หิวแล้ว’วันนี้วิลล์จะพาไปทำอาหารจากวัตถุดิบที่ชาวเอลฟ์บอกว่าอันตรายเหมือนอาวุธเลยทีเดียว!”วิลล์ยิ้มมุมปาก เ้าเล่ห์นิด ๆ ก่อนจะยกเกาลัดที่ยังมีเปลือกหนามออกมาโชว์ “และวัตถุดิบนั้นก็คือ!!! เกาลัดนั้นเองค่ะ!”
[หนามแหลมเยอะขนาดนั้นจะกินมันยังไง]
[ใครก็ได้ส่งเื่ร้องเรียนให้สหพันธ์แบนช่องนี้ที]
[เ้าของช่องเป็บ้าไปแล้วเหรอ?]
วิลล์มองไปที่คอมเมนต์ที่เคลื่อนที่รวดเร็วยิ่งกว่าสายน้ำไหล
“ใจเย็น ๆ กันก่อนนะคะทุกคนวิลล์ยังสบายดีไม่ได้เป็บ้าค่ะ” หัวเราะคิกคักออกมา
วิลล์ขยับเปลือกหนามของเกาลัดออกไปจากกล้องอย่างระมัดระวังก่อนจะหยิบเอาเมล็ดเกาลัดที่เตรียมไว้ขึ้นมาโชว์ให้ผู้ชมได้เห็นอย่างชัดเจนพร้อมรอยยิ้มเล็กๆ
“นี่คือเมล็ดเกาลัดที่อยู่ข้างในเปลือกหนามสวยไหมคะ? มันเงามากเลย” วิลล์ยื่นเมล็ดเกาลัดที่กรีดเปลือกเป็รอยกากบาทโชว์กล้อง“ก่อนจะนำไปทำให้สุก เราต้องกรีดเปลือกออกเป็กากบาทแบบนี้หรือถ้าใครี้เีก็สามารถกรีดเป็รอยยาวบนเปลือกก็ได้ค่ะ”
เธอหยิบเมล็ดเกาลัดมากรีดเป็รอยยาวโชว์ให้เห็นอย่างชัดเจนพร้อมรอยยิ้มที่แฝงความกระตือรือร้น
[ยังมีเมล็ดด้านในเปลือกสีน้ำตาลอีกเหรอ]
[การค้นพบใหม่หรือเปล่าเนี่ย]
[คอนเทนต์ดูหิวยอดผู้ชมไปนะ]
วิลล์อ่านคอมเมนต์ไปพร้อมกับทำหน้าสงสัยดูเหมือนว่าสิ่งใหม่ ๆ ที่เธอลองทำในการไลฟ์สตรีมครั้งนี้จะไปขวางหูขวางตาใครเข้าเสียแล้ว
ผู้ชม : 4,134
“นี่คือเกาลัดที่วิลล์กรีดเปลือกเตรียมไว้ค่ะ”กล้องซูมจับที่เกาลัดชัด ๆ
“เราจะนำเกาลัดพวกนี้ไปต้มในน้ำเดือดประมาณ 5นาที เพื่อให้เปลือกนิ่มและปอกง่ายขึ้น” กล้องตัดไปที่หม้อที่น้ำกำลังเดือดตัดสลับระหว่างมุมกว้างให้เห็นภาพรวมของครัวและอุปกรณ์และมุมโคลสอัพให้เห็นเกาลัดที่อยู่ในหม้อเพื่อสร้างจังหวะและความน่าสนใจให้กับผู้ชม ระหว่างนั้นหญิงสาวก็เหลือบมองคอมเมนต์เป็ครั้งคราวระหว่างรอครบกำหนดเวลา
“ดูเหมือนว่าจะครบ 5 นาทีแล้วนะคะ”เสียงนาฬิกาจับเวลาร้องเตือนดังขึ้น
“ตอนนี้วิลล์จะนำเกาลัดที่ต้มเสร็จแล้วไปอบในเตาอบต่ออีก15-20 นาที เพื่อให้แกะออกจากเปลือกได้ง่ายขึ้นค่ะ
"อ้อ... เกือบลืมบอกเลยการอบนี้ยังช่วยเพิ่มกลิ่นหอมของเกาลัดให้ยิ่งน่าทานด้วยนะคะ”
กล้องซูมเข้าเตาอบช้า ๆขณะที่วิลล์ใส่เกาลัดเข้าไปอย่างระมัดระวัง
[ยุ่งยากเหมือนกันนะเกาลัดเนี่ย กว่าจะได้กิน]
[ยังยืนยันว่าอาหารสำเร็จรูปดีที่สุด]
[‘สนับสนุน 10,000 เฟนี’อย่าไปสนใจคอมเมนต์ด้านลบเลยค่ะ คุณสตรีมเมอร์ขามาบุกเบิกอาหารปรุงสุกใหม่ ๆให้พวกเรากินดีกว่าค่ะ]
ผู้คนในสหพันธ์ดวงดาวคุ้นชินกับการฉีกซองอาหารสำเร็จรูปราคาถูกพกพาสะดวก กินเพียงนิดเดียวก็อิ่มท้องสารอาหารก็ครบถ้วนตามมาตรฐานที่สหพันธ์กำหนดไว้เป๊ะ
จึงไม่แปลกที่หลายคนจะมองอาหารปรุงสุกเป็ของฟุ่มเฟือยเสียทั้งเงิน ทั้งเวลา แถมเปลืองวัตถุดิบ และใช้แรงเกินจำเป็อีกด้วย
แค่จินตนาการว่าต้องวิ่งวุ่นหาส่วนผสมหลากหลายชนิดมาลงเอยเป็เพียงอาหาร‘จานเดียว’ก็เพียงพอให้พวกเขาส่ายหน้าพร้อมถอนหายใจแล้ว
เสียงแจ้งเตือนจากเตาอบดังขึ้น
วิลล์สวมถุงมือกันความร้อนสีเงินสะท้อนแสงเปิดเตาอบ แล้วค่อย ๆ เลื่อนถาดเกาลัดออกมา
เกาลัดอบใหม่ร้อนฉ่า ส่งไอควันจาง ๆลอยฟุ้งขึ้นสู่แสงไฟเหนือหัว
กล้องซูมเข้าจับภาพเปลือกสีน้ำตาลที่แยกกออก เผยให้เห็นเนื้อด้านในที่มีสีครีมอ่อนๆ ผสมกับสีเหลืองทองเล็กน้อย ดูนุ่มนวลและชวนให้หลงใหลพร้อมกับส่งกลิ่นหอมอย่างเย้ายวน
ผ่านไปสักครู่เกาลัดที่ร้อนจัดก็เริ่มเย็นลงเล็กน้อย
ผู้ชม : 9,813
อาจเป็เพราะนี่คือการไลฟ์สตรีมครั้งที่สองแถมวัตถุดิบยังแปลกใหม่จนทำให้ยอดผู้ชมพุ่งสูงกว่าคราวก่อนอย่างเห็นได้ชัด
“ยินดีต้อนรับผู้ชมใหม่ทุกท่านค่ะ”วิลล์ส่งยิ้มให้กล้อง ก่อนหันมาหยิบเกาลัดอบร้อน ๆ ขึ้นมาโชว์
“ขอแสดงความยินดีกับทุกคนที่เข้ามาทันนะคะพวกเรากำลังจะได้ชิมเกาลัดกันพอดี” วิลล์ยิ้มหวานแต่แฝงความขี้เล่นในแววตา
“อ้อ… เกือบลืมบอกไว้ก่อนว่าวันนี้วิลล์จะใช้เกาลัดพวกนี้ทำต่ออีกสองเมนูนะคะ รอติดตามได้เลย”
เธอเอนตัวเข้าใกล้กล้องแล้วกระซิบอย่างมีเลศนัย“แต่ถ้าใครยังกลัวอันตรายอยู่ล่ะก็… แนะนำให้ปิดฟีเจอร์รับรสกับกลิ่นไว้ก่อนนะคะเดี๋ยวหัวใจจะเต้นแรงเกินไป…เพราะจะตกหลุมรักเกาลัดจนถอนตัวไม่ขึ้นค่ะ”พูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามไม่ให้ตัวเองเผลอยิ้มพร้อมขยิบตาอย่างขี้เล่น
วิลล์ปอกเปลือกเกาลัดทีละเมล็ดแล้ววางอย่างประณีตลงบนจานที่เตรียมไว้
กลิ่นหอมละมุนของเกาลัดอบลอยละล่องออกมาเบา ๆเติมเต็มบรรยากาศอบอุ่นรอบตัวเธอ
[‘สนับสนุน 15,000 เฟนี’ กลิ่นหอมอ่อน ๆแบบนี้ฉันกินได้ไม่เบื่อ]
[‘สนับสนุน 10,000 เฟนี’ หวาน มัน นุ่ม หนึบอร่อยมาก เหมาะเป็อาหารกินเล่นที่สุด]
[‘สนับสนุน 50,000 เฟนี’เนื้อัันุ่มคล้ายแป้งแบบนี้ รอเลยว่าเ้าของช่องจะทำเมนูอะไรออกมาให้กิน]
14K
