ตอนที่ 4 ปันความหวาน
กลับมาที่ปัจจุบัน
เมริณตัดสินใจที่จะไปจังหวัดเชียงใหม่สองเดือน เธอจะไปพักอยู่กับป้าซึ่งเป็พี่สาวของแม่ ป้ากำไลเป็คนที่เลี้ยงเธอมาตั้งเเต่เด็กทำให้เมริณสนิทกับป้ามากพอสมควร
เมริณคิดว่าไปเชียงใหม่ครั้งนี้เธอจะเที่ยวพักผ่อนไปในตัวด้วย จะไปหาแรงบันดาลใจและบรรยากาศสงบๆ ในการแต่งนิยาย เพราะจังหวัดเชียงใหม่ถือเป็จังหวัดแรกๆ ที่ติดอันดับสถานที่ท่องเที่ยวในดวงใจของใครหลายๆคนเลยก็ว่าได้ เพราะเป็จังหวัดที่มีธรรมชาติสวยงามเหมาะแก่การพักผ่อนจากความวุ่นวายเป็อย่างดี
"ยัยเมเก็บข้าวเก็บของหรือยังลูกพรุ่งนี้เเกจะไปเชียงใหม่เเล้วนะ" ผู้เป็แม่เอ่ยถามลูกสาวด้วยความเป็ห่วง
"เก็บไปบางส่วนเเล้วจ้ะเเม่ เเม่จะไม่ไปกับเมจริงๆ หรอ" เมริณเข้าไปซบที่อกแม่พร้อมกับออดอ้อนเพื่อให้แม่ใจอ่อน
"ถ้าเเม่ไปแล้วร้านอาหารทางนี้ใครจะดูเเล เอาเป็ว่าเดี๋ยวเเม่เคลียร์งานเสร็จแล้วจะไปหาสักสามสี่วันก็แล้วกัน ถือโอกาสไปหาพี่กำไลด้วยเลย" เเม่พูดพรางลูบหัวเมริณ ซึ่งนิสัยของเมริณก็ติดมาจากพี่สาวของเธอนี่แหละ ห้าวๆ แมนๆ ไม่มีความเป็กุลสตรีสักนิด
"เมขอโทษนะเเม่ เเทนที่เมจะช่วยเเม่แต่เมกลับนึกถึงแต่ตัวเอง เอาเเต่เเต่งนิยายไปวันๆ" เมริณเงยหน้าขึ้นมองเเม่ที่กำลังลูบหัวเธออยู่
"อย่าคิดแบบนั้นสิเมแม่ภูมิใจในตัวลูกที่สุดเลยนะ และที่สำคัญมันเป็สิ่งที่ลูกรักเเละลูกก็ทำออกมาได้ดี เเม่เชื่อนะว่านิยายเล่มใหม่ที่จะเขียนมันต้องออกมาสมบูรณ์ คนอ่านต้องชอบมากแน่ๆ เพราะลูกใส่ใจและทุ่มเทกับมันมาก"
"เมมีกำลังใจขึ้นเยอะเลย เเต่คืนนี้แม่ต้องนอนกับเมนะ" เมริณมองแม่ด้วยสายตาออดอ้อน
"เเม่รู้ทันเเกนะ แกจะให้เเม่เก็บของให้น่ะสิ นี่ยังไม่ได้เก็บเลยใช่ไหม" ผู้เป็แม่พูดออกมาอย่างรู้ทัน
"รู้ทันเมตลอดเลย" เมริณคอตกแต่ก็ยังคงโอบกอดแม่เอาไว้ คงไม่ได้กอดแม่อีกนานเลย...
จังหวัดเชียงใหม่
"ป้า เมถึงเเล้วนะ ป้ารออยู่ตรงไหนหรอ" เมริณโทรหาป้ากำไลที่มารอรับเธอที่สนามบิน
"ป้าเห็นหนูเเล้ว เดี๋ยวป้าเดินไปหาเอง" ป้ากำไลเดินเร่งฝีเท้าเข้าไปหาหลานสาวอย่างรวดเร็ว
"ป้า!" เมริณวิ่งเข้าไปสวมกอดป้ากำไลด้วยความคิดถึง
หลังจากที่ป้าย้ายมาทำธุรกิจโฮมสเตย์ที่เชียงใหม่ก็เรียกได้ว่าเจอกันนับครั้งได้เลย
"สวยขึ้นนะเนี่ยหลานป้า โตเป็สาวเเล้ว" ป้ากำไลจับตัวเมริณหมุนไปมาพร้อมกับมองด้วยความภาคภูมิใจที่หลานสาวโตเป็สาวสวยขนาดนี้แล้ว
"สวยได้ป้ามาเต็มๆ เลยใช่ไหมล่ะ"
"ปากหวานเเบบนี้ต้องมีหนุ่มๆ มารุมจีบหลานป้าจนเต็มไปหมดแน่เลย"
"ป้าก็พูดเกินไป เมจะเอาเวลาไหนไปมี วันๆ ก็อยู่แต่บ้านไม่ได้ออกไปเจอใครเลย เมว่าจะมาหาแฟนที่เชียงใหม่นี่แหละ" เมริณพูดออกมาด้วยสีหน้าทะเล้น
"ทำมาเป็พูดเล่นไปป้าขอให้เเกมีแฟนที่นี่จริงๆ เถอะ ไปๆ กลับบ้านกัน"
ณ คาเฟ่ ปันความหวาน
คาเฟ่ปันความหวานเป็คาเฟ่ขนมหวานสไตล์ล้านนาร่วมสมัย อยู่ท่ามกลางสวนร่มรื่มโดยตกแต่งออกแบบให้มีความใกล้ชิดกับธรรมชาติมากที่สุด ซึ่งใครเข้ามาต่างก็หลงไหลในบรรยากาศ
เ้าของร้านเเละพนักงานของที่นี่ให้การบริการเป็อย่างดี เมนูฮิตของร้านนี้ก็คือตะโก้เผือกที่เป็เมนูเเนะนำ ซึ่งไม่ได้มีดีแค่หน้าตาเท่านั้นแต่รสชาติยังดีอีกด้วย ใครได้ชิมจะต้องมีติดไม้ติดมือกลับไปอย่างแน่นอน
ทนนท์ชายหนุ่มรูปร่างสมส่วนผู้ที่มีใบหน้างดงามกำลังง่วนอยู่กับการเตรียมหน้าขนมตะโก้เผือก ทนนท์เป็เ้าของร้านคาเฟ่แห่งนี้นั่นเอง เขาพิถีพิถันกับขนมทุกชิ้นในร้านเพื่อให้ขนมออกมาอร่อยที่สุด
"น้องนนท์ น้องตะวันมาค่ะรออยู่หน้าร้านเเล้ว เดี๋ยวตรงนี้พี่ทำต่อให้เอง" พี่มะปรางพนักงานคู่ใจของทนนท์เดินเข้ามาตาม
"ถ้าอย่างนั้นฝากทางนี้ด้วยนะพี่ปราง" ทนนท์หันไปล้างมือก่อนจะเดินออกมาหน้าร้าน สีหน้าของเขาดูไม่สู้ดีสักเท่าไหร่
"ทำไมไม่รับโทรศัพท์ของผม" ตะวันชายหนุ่มซึ่งเป็อดีตคนรักเก่าของทนนท์เอ่ยถามด้วยนํ้าเสียงไม่ค่อยพอใจ
"ผมทำขนมอยู่ วันนี้ลูกค้าสั่งออเดอร์เยอะ" ทนนท์ตอบตะวันด้วยนํ้าเสียงสุภาพ
"ออเดอร์เยอะ งั้นก็มีเงินคืนผมเเล้วสิ"
"ตอนนี้ยัง แต่ผมจะรีบหาเงินมาคืนพี่ให้เร็วที่สุด"
คาเฟ่ปันความหวานส่วนหนึ่งก็มาจากเงินลงทุนของตะวันด้วย คาเฟ่แห่งนี้พวกเขาก็ช่วยกันสร้างมากับมือแต่พอเลิกกันตะวันดันกลับมาทวงเงินเ่าั้คืน ถึงแม้ระยะเวลาที่ผ่านมาทนนท์จะให้ส่วนแบ่งไปไม่น้อยเลย
"แล้วเมื่อไหร่ล่ะ คาเฟ่ที่ใกล้จะเจ๊งแบบนี้จะได้เงินขนาดไหนกันเชียว" ตะวันพูดออกมาอย่างดูถูก ทั้งที่เขาก็เป็คนช่วยลงทุนกับคาเฟ่แห่งนี้ถึงแม้จะไม่ได้ช่วยทำอย่างอื่นนอกจากช่วยลงทุนก็ตาม
"ผมจะรีบหามาคืน พี่ไม่ต้องเป็ห่วง" ทนนท์ยังคงพูดตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงสุภาพ ถึงแม้ในใจของเขาแทบจะทนไม่ไหวแล้วก็ตาม
หลายเดือนก่อนทนนท์จับได้ว่าตะวันแฟนที่เขาคบด้วยเกือบปีแอบนำเงินของร้านที่เขาเก็บไว้มาเล่นพนันจนหมด พอถึงคราวที่ร้านมันแย่ตะวันก็มาขอเลิกกับเขา โดยที่เงินที่แอบเอาไปเล่นพนันก็ไม่ได้คืนเขาสักบาทแถมยังมาทวงเงินที่ช่วยลงทุนตอนสร้างร้านคืนไปอีก
"รีบหามาคืนก็แล้วกันผมต้องรีบใช้เงิน ไม่น่าเชื่อเลยว่าผมจะเคยคบกับคนไม่มีเงินแบบนี้" ตะวันปรายตามองไปรอบๆ ร้านด้วยสายตาเหยียดหยาม
"อืม ผมจะรีบหามาคืน" ใจของทนนท์แตกสลาย ไม่คิดเลยว่าคนที่เขาเคยรักมากที่สุดจะทำแบบนี้ ที่จริงเขาไม่จำเป็ต้องคืนเงินเ่าั้เลยก็ได้แต่หากไม่คืน..ตะวันก็คงมาทวงที่ร้านไม่เลิก ลูกค้าที่มาเที่ยวคงจะหนีหายไปหมดแน่
เงินก้อนนี้ก็ถือเสียว่าเป็การตัดความสัมพันธ์ให้จบสิ้นกันแค่นี้ไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกันอีก
"หวังว่าร้านจะไม่เจ๊งไปก่อนนะ ลูกค้าก็ไม่เห็นจะเยอะเลย"
"ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัว" ทนนท์กำลังจะหันหลังกลับไป แต่น้ำตาที่เขากลั้นเอาไว้ั้แ่ตอนแรกดันไหลออกมาเสียก่อน โชคดีที่ตะวันไม่เห็นมัน ไม่เช่นนั้นเขาคงดูน่าสมเพชไปมากกว่านี้แน่
เขาไม่รู้เลยว่าร้านนี้จะไปต่อได้นานแค่ไหน อาจจะอยู่ได้ไม่เกินอาทิตย์ด้วยซ้ำแต่เขาจะพยายามทำให้ร้านนี้ไปต่อได้ถึงแม้จะอับจนหนทางมากเลยก็ตาม
คาเฟ่ปันความหวานเป็ร้านที่ทนนท์รักมาก เขาสร้างร้านนี้มากับมือผูกพันกับมันมามาก เขาไม่อยากให้ร้านนี้ต้องปิดตัวลงเลย
"นี่!..." ในขณะที่ทนนท์กำลังจะเดินกลับเข้าไปหลังร้านก็มีใครบางคนเข้ามาขวางเขาเอาไว้เสียก่อน
^____________________^
เป็ไงบ้างคะ พระเอก กับ นางเอก กำลังจะมาเจอกันเเล้ว ฝากติชมกันด้วยนะจ๊ะหากผิดพลาดตรงไหน
ขอคนละเม้นเพิ่มกำลังใจให้ตะวันรัตน์นักเขียนมือใหม่ด้วยน้าาาาา
1K
