“นายมาที่นี่ทำไม!!!”เคนตวาดเสียงดัง
“ชิน!!” นานะอุทานหลังจากหันไปมอง ความคิดถึงแล่นขึ้นมาจับใจ เธอรู้สึกดีใจที่ได้เห็นหน้าเขาอีกครั้งแต่แล้วความเสียใจที่มีอยู่ก็พุ่งขึ้นมาพร้อมๆ กัน นานะได้แต่ยืนมองชินอย่างเงียบงัน
“ฉันบอกนายแล้วว่าอย่ามายุ่งกับพวกเราอีก!!!”เคนตวาดซ้ำอีกครั้งและก้าวมายืนบังด้านหน้าของนานะไว้
แต่หนุ่มร่างสูงกว่าไม่ได้สนใจเขาเอาแต่จ้องมองนานะที่ยืนนิ่งเงียบอย่างเดียว เขามาทันได้เห็นเคนจูบหน้าผากนานะพอดีหัวใจเขาปวดร้าวขึ้นมาเมื่อคิดว่าทั้งคู่คงคบกันแล้ว
“นานะ…ฉันขอโทษสำหรับเื่ที่เกิดขึ้น ฉันไม่ขอแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น ที่มาวันนี้แค่อยากมาบอกให้เธอรู้ว่า สิ่งเดียวที่ฉันไม่เคยหลอกเธอเลยก็คือความรู้สึกของฉันกับคำพูดในคืนนั้น”
“เก็บคำขอโทษของนายกองไว้ตรงนั้นล่ะนานะไม่มีอะไรจะพูดกับนาย! นานะ เข้าบ้านไปก่อนเดี๋ยวเราจัดการทางนี้เอง” เคนบอกนานะที่ยืนนิ่งเงียบ แต่แล้วเธอก็ค่อยๆหันหลังให้ชินและเดินเข้าไปในบ้าน น้ำตาคลอ
“นายกลับไปซะเถอะอย่ามาทำให้นานะเสียใจอีก” เคนบอกชินหลังจากนานะเข้าบ้านไปแล้วก่อนจะหันหลังเพื่อเดินตามเธอเข้าไป
“แต่ผมรักนานะรักพอๆ กับคุณ ไม่สิ! รักมากกว่าที่คุณรักเธอด้วยซ้ำถึงแม้ผมจะเพิ่งรู้จักกับเธอไม่นานแต่ผมก็รู้ว่าคนที่ผมจะรักและอยู่ด้วยตลอดชีวิตมีแค่นานะคนเดียวผมไม่มีทางทำให้เธอเสียใจเด็ดขาด” ชินะโบอกเคนอย่างจริงจังทำให้เคนซึ่งกำลังจะเดินเข้าบ้านหยุดชะงักและคิดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง
“ถ้าอย่างนั้นนายคงต้องพิสูจน์ตัวเองแล้วล่ะ”
เขาพูดโดยไม่หันไปมองชินและเดินเข้าบ้านไปเคนขึ้นไปนานะข้างบน และเห็นเธอกำลังยืนมองชินอยู่ที่หน้าต่าง
“นานะ” เคนเรียกนานะเบาๆ
“เคน!!!!” นานะโผเข้ากอดเขาทันทีพร้อมกับร้องไห้โฮออกมา
“ไม่เป็ไรนะ”เคนถามนานะหลังจากเธอสงบลงได้บ้าง
“อืม…” นานะก้มหน้าบอกเคนเสียงเบา
“นานะ” อยู่ๆ เคนก็คุกเข่าลงด้านหน้าเธอและจับมือเธอไว้
“ทะ ทำอะไรน่ะเคน”เธอจ้องมองเขาอย่างประหลาดใจ ขณะน้ำตายังคงไหลไม่หยุด
“เรารักเธอนะรักทั้งในฐานะที่เธอเป็น้องสาว เพื่อน และรวมถึงในฐานะคนรักด้วย แต่ว่าสิ่งที่สำคัญสุดสำหรับเราก็คือความรู้สึกของเธอลองบอกเราซิว่าตอนนี้เธอรู้สึกกับเรายังไง” เคนตัดสินใจถามความรู้สึกนานะเพื่อตัวเขาเองและเพื่อตัวนานะด้วย
นานะได้แต่นิ่งเงียบ
“หากความรู้สึกของเธอที่มีให้เรายังคงไม่เปลี่ยนแปลงเราสองคนจะลืมเื่ที่ผ่านมาทั้งหมดแล้วเริ่มต้นกันใหม่ แต่หากความรู้สึกของเธอมันไม่เหมือนเดิมแล้วเราจะไม่รั้งเธอไว้และจะเป็เพียงเพื่อนเธอเท่านั้น”
“เรา…ชอบนาย” นานะโพล่งออกมาในที่สุด “นายเป็ทั้งเพื่อนเป็ทั้งพี่ชายที่ดีที่สุดที่เรามี ฮึกๆ…แต่…แต่เรารักชิน ฮือๆ”
นานะร้องไห้ออกมาอีกครั้งเมื่อรู้ซึ้งถึงความรู้สึกของตัวเองแน่นอนแล้วคนที่เธอคิดถึง คนที่เธออยากเจอ คนที่เธออยากให้อยู่เคียงข้างเวลาเสียใจมีเพียงใบหน้าเดียวที่กระจ่างชัดในความรู้สึกของเธอ นั่นคือชิน
“หยุดร้องไห้เถอะนานะ” เคนยืนมือใหญ่ออกไปซับน้ำตาให้นานะอย่างอ่อนโยน
“เรา…เราเคยคิดว่าเราชอบนายมาก ฮึกๆ แต่ว่า…แต่ว่ามันเป็ความรู้สึกคนละอย่างกับชินฮึกๆ” นานะสะอื้น จ้องมองใบหน้าเคนซึ่งเวลานี้อยู่ระดับเดียวกับใบหน้าเธอด้วยความเสียใจสุดซึ้ง
“ถ้าอย่างนั้นก็ทำตามหัวใจของเธอเถอะนานะ” เคนลูบผมนานะแ่เบา ความจริงเขาก็พอจะรู้อยู่ว่านานะคิดยังไงกับเขา
“แต่…ฮึก…แต่มันคงสายไปแล้วล่ะ” นานะพูดปนสะอื้น
เคนยืดร่างสูงขึ้นและเดินไปยังหน้าต่างชินยังคงยืนอยู่หน้าบ้าน แม้อากาศด้านนอกจะเริ่มเย็นแล้วก็ตาม
“มันอาจจะยังไม่สายก็ได้นะ”เคนหันมาบอกนานะยิ้มๆ เธอเงยหน้ามองเขาและเห็นเขาทำมือชี้ลงไปด้านล่าง
นานะรีบลุกจากเตียงเดินตรงไปที่หน้าต่างทันทีเธอเห็นชินกำลังยืนห่อตัวเพราะความหนาวอยู่หน้าบ้านเธอ
“ยังไม่รีบไปอีกยัยตัวเล็ก”
“ขอบคุณนะ เคน”นานะะโกอดคอเคนเป็การขอบคุณ ก่อนจะรีบวิ่งลงบันไดไปตามที่หัวใจเธอร่ำร้องมาตลอด
เขามองตามเธอไปพลางยิ้มบางๆออกมา แม้เขาจะไม่ใช่คนที่นานะอยากจะอยู่เคียงข้างด้วย แต่เขาก็ดีใจที่ได้เห็นเธอมีความสุขกับคนที่เธอรัก
ชินเดินไปเดินมาอยู่หน้าบ้านเพื่อให้ร่างกายอุ่นขึ้นเพราะเสื้อที่เขาใส่เป็เพียงเสื้อยืดบางๆ เท่านั้น
“ชิน!!” นานะเปิดประตูออกมาและค่อยๆ เดินตรงไปหาเขา
“…”
“มายืนทำบ้าอะไรอยู่ได้ล่ะตาบ๊อง” เธออมยิ้มทั้งน้ำตาขณะเงยหน้ามองเขา แล้วทันใดนั้นทั้งคู่ก็โผเข้ากอดกันตามที่หัวใจร่ำร้อง
“จับได้ซะทีนะ ยัยตัวเล็ก”ชินกระซิบข้างหูนานะซึ่งอยู่ระดับอกและกอดเธอแน่นอย่างสุดคิดถึง
ความอบอุ่นจากแผ่นอกกว้างส่งผ่านเข้าสู่หัวใจเธอแผ่นอกซึ่งครั้งหนึ่งเธอเคยใช้เป็ที่พักพิงเธอไม่นึกฝันว่าจะได้มีโอกาสรับรู้ความรู้สึกเช่นนี้อีก หัวใจของเธอพองโตจนน้ำในตาไหลรินออกมานานะหลับตาลงเพื่อที่จะเปิดรับความรู้สึกนั้นอย่างเต็มที่เธอเป็สุขเหลือเกินที่ค้นพบที่ซึ่งเป็ของเธอ…
“อย่าปล่อยฉันอีกล่ะ นายโย่ง” นานะกอดตอบชินแน่นก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างหวานซึ้ง จากนั้นชินก็ค่อยๆ ก้มลงบรรจงจูบนานะอย่างอ่อนโยนดูดดื่ม
2K
