เช้าวันใหม่...
สนามกีฬาขนาดใหญ่เต็มไปด้วยนักฟุตบอลมหาลัยวิ่งล้อมรอบ เสียงร้องโหวกเหวกโวยวายตามประสาผู้ชายชอบใช้กำลังทำให้ดวงตากลมโตจ้องมองไม่หยุด ใบหน้าหวานสวยนั่งอยู่บนอัฒจันทร์สูงพร้อมกับเฝ้ามองการฝึกซ้อมอย่างใกล้ชิด ข้างกายเต็มไปด้วยกระติกน้ำและขวดเครื่องดื่มชูกำลัง ตารางแผ่นใหญ่ที่ชายร่างสูงมอบให้วางอยู่บนตักน้อยๆ
มิวจ้องมองรุ่นพี่ทั้งหลายถอดเสื้อระบายอากาศ...
มัดกล้ามเป็ลอนของแต่ละคน...มันทำให้ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มแน่นอย่างไม่ทันรู้ตัว
“มิว”
“…”
“…มิว”
“…”
“คุณผู้ช่วย”
“อ๊ะ…ครับโค้ช”
“เหม่ออะไรขนาดนั้น”
ขนตาเรียวยาวกระพริบถี่พร้อมกับลุกขึ้นรับคำสั่ง โค้ชรางสูงมุ่งตรงเข้ามาเพื่อจะถามเื่อาหารเช้าที่ให้คนตัวเล็กสั่งไว้สักพัก เด็กหนุ่มตอบอย่างฉะฉาน แม้ดวงตากลมโตจะไม่ได้สบขึ้นไปมองใบหน้าคมเข้มนั้นก็ตาม เพราะภาพในห้องน้ำรวมคืนนั้น มันยังฝังอยู่ในความทรงจำไม่ไปไหน
“ไม่ได้นอนหรือไง ทำไมดูเพลียๆ”
“ป…เปล่าครับ”
“พวกนั้นวิ่งเสร็จแล้ว ต่อไปก็คงจะอาบน้ำรอซ้อมกับทีมมหาลัยอื่น เธอช่วยเอาเสื้อผ้าพวกมันไปซักที่ห้องซักรีดด้วยล่ะ”
“ครับโค้ช”
เสียงเล็กตอบอีกครั้ง จากนั้นร่างกำยำทั้งหลายก็วิ่งเข้ามาหา เหล่านักกีฬากระดกเครื่องดื่มพร้อมกับชวนกันไปอาบน้ำ โดยที่มีสายตาของผู้ช่วยตัวเล็กชำเลืองมองรูปร่างแข็งแกร่งอยู่เนืองๆ เรียวขาระหงเบียดแน่น การออกกำลังกายในตอนเช้ามันทำให้กลิ่นฉกรรจ์ลอยมาตามลมจนแก้มทั้งสองข้างขึ้นสีแดง
ณ ห้องซักรีด
“ฮึบ!”
ตะกร้าผ้าที่เหล่านักกีฬาถอดรวมกันไว้ถูกยกขึ้นด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ตะกร้าขนาดใหญ่ทำเอาเรียวแขนน้อยๆไม่สามารถโอบรัดไหว มิวต้องใช้สัญชาตญาณเดินแทนสายตา เนื่องจากเด็กหนุ่มไม่สามารถมองเห็นทางข้างหน้าเลยสักนิด
ทันที่มาถึงเครื่องซักขนาดใหญ่ เรี่ยวแรงที่อดกลั้นมานานก็ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างไหลร่วงลงพื้น!
ปักก!!!
“เฮ้อ สงสัยคงต้องออกกำลังกายซะบ้างแล้ว”
มิวปาดเหงื่อบนหน้าผาก
ร่างเล็กก้มหน้าก้มตาเก็บเสื้อผ้าเปียกเหงื่อที่เหล่านักฟุตบอลถอดทิ้งไว้ นอกจากจะเป็เสื้อและกางเกงแล้ว มันยังมีบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้เด็กหนุ่มสงสัยจนแว่นตากระตุก กางเกงในมากมายแต่ละเฉดสีเร่งเร้าให้หัวใจเต้นระทวย
มือไม้ที่กำลังเก็บกวาดสั่นไหว...
ภายในใจเอาแต่คิดเื่ไม่ดีที่อยากจะทำต่อจากนี้!
“อื้อ…สงสัย…เมื่อคืนคงนอนน้อยแน่ๆ”
เด็กหนุ่มจ้องมองผ้าผืนน้อยแน่นิ่ง...
จากนั้นใบหน้าหวานสวยก็หันไปมองที่ประตูทางเข้า นักกีฬาทุกคนกำลังอาบน้ำเพื่อรอดวลสนามกับมหาลัยอื่น ในเวลาเช่นนี้คงไม่มีใครโผล่หน้ามาที่ห้องซักรีด กลิ่นเหงื่อและกลิ่นตัณหาบางอย่างที่ร่างเล็กไม่เคยััเริ่มโชยราคะมาตามลม
ยิ่งเข้าใกล้มันมากเท่าไหร่ ดวงตากลมโตก็เหมือนจะยิ่งเคลิบเคลิ้มมากเท่านั้น!
“อ…อาา”
กางเกงในปริศนาถูกหยิบขึ้นมาต่อหน้า...
จมูกน้อยๆค่อยๆก้มลงไปบนเนื้อผ้าหยาบโลนทีละนิด ทันทีที่ได้กลิ่นฉกรรจ์ รอยยิ้มประหลาดก็ยกขึ้นบนใบหน้า ก่อนที่ร่างกายจะเริ่มร้อนรุ่มราวกับไฟไหม้ไปทั่วห้องซักรีด!
“อื้มม ข…ของใครกัน”
เสียงแหลมครางเครือ...
มือเรียวทั้งสองข้างถือเนื้อผ้าหยาบๆขึ้นมามอง จากนั้นใบหน้าก็ซุยเข้าไปซักไซร้อย่างลามก เรียวขาระหงเบียดแน่นไปกับกลิ่นตัณหาที่หมักหมมมาั้แ่เช้ามืด มือข้างหนึ่งอดใจไม่ไหว...มิวล้วงเข้าไปนวดคลึงเ้าหนอนน้อยพร้อมกับครวญครางคนเดียวภายในห้อง...
“อ๊าาา…ถ้าเป็แบบนี้…ต้องแย่เหมือนคืนแน่~”
แม้จะเตือนตัวเองไปอย่างนั้น แต่การสูดดมและการช่วยตัวเองก็ไม่หยุดลง กางเกงขาสั้นรัดบั้นท้ายถูกถอดออกจนไม่เหลือส่วนล่าง ลำเนื้อถูกกำรูดพร้อมกับนวดคลึงด้วยความหลงใหล กองเสื้อผ้าชุดนักกีฬาถูกรื้อออกมาจากตะกร้าจนหมด
สัญชาตญาณประหลาดทำการเขย่าลำเนื้อรุนแรงกว่าเดิม...
และนิ้วมือก็ไม่ลืมที่จะแวะลงไปััรูประตูถ้ำสีชมพูอันบอบบางด้วย!
“อื้อออ ร…รู้สึกดีจัง…อื้ออออ”
“ขนาดนั้นเชียว”
“อ๊ะ???………โค้ชชชชช!!!”
685
