กลางดึกคืนนั้นแขกผู้ที่อยู่ห้องด้านข้างในเวลานี้กำลังยืนมองคนที่หลับไหลด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก มือข้างหนึ่งกำลังเอื้อมไปใกล้กำลังจะวางลงบนศีรษะของอีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัวข้อมือเขาถูกคว้าเอาไว้พร้อมกับอาวุธที่กำลังวางอยู่บนลำคอของอีกฝ่าย ความสูงของคนทั้งสองนั้นไม่ได้ต่างกันมากแต่ถือว่าจ้าวยูร์เตี้ยกว่าอีกฝ่ายอยู่ดี
“ข้านึกว่าเ้าหลับแล้วเสียอีก” จอมมารเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นไม่ได้ใกับการกระทำของจ้าวยูร์สักนิด
“ท่าน้าอะไรถึงเข้าห้องผู้อื่นกลางดึกเช่นนี้”ชั่วพริบตาจ้าวยูร์กลับถูกอีกฝ่ายคว้าแขนยึดเอาไว้ด้านหลังทั้งสองข้าง
“อย่ากังวลไปเลย ข้าไม่ทำร้ายเ้าหรอก”เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้จนจ้าวยูร์รู้สึกถึงลมหายใจอุ่น ๆ
“ปล่อยข้า!”
“หากไม่ปล่อยเล่า เ้าจะทำเช่นไร” ไม่พูดเปล่าจอมมารกลับพาเ้าตัวนั่งลงบนเตียงนอนโดยที่บังคับเขานั้นนั่งลงบนตักจ้าวยูร์พยายามที่จะหลุดออกจากการจับกุมของอีกฝ่าย
“ถ้าเ้าไม่หยุดดิ้นข้าไม่รับรองว่าจะเกิดอะไรขึ้น” จ้าวยูร์นิ่งงันไปทันที
“ท่าน้าอะไร”
“ข้าบอกแล้ว เ้าจะทำตามที่ข้า้าหรือ”คิ้วของจ้าวยูร์ขมวดเข้าหากัน เหลือบมองอีกฝ่ายจากหางตา
“ที่ข้าบอกเ้าก่อนหน้านั้นเป็เื่จริงถ้าเ้ากำลังตามหาผู้าุโเหล็กละก็ ข้ารู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน”
“...........”
“ไม่อยากรู้หรือ”
“ท่าน้าอะไรเป็สิ่งตอบแทนกับเื่นี้”เสียงหัวเราะของอีกฝ่ายดังเข้าหู
“ข้าไม่อยากเสียเวลาไปกับการรอคอยถึงสิบเดือนหรอกนะ”
...หอม กลิ่นกายเขาช่างหอมเหลือเกิน...
มันหอมจนจอมมารไม่อยากให้กลิ่นนี้ห่างกาย
“ท่านมีจุดประสงค์อะไรกันแน่ถึงได้ช่วยเหลือข้า”
“ข้านึกว่าเราเป็สหายกันแล้วเสียอีก”
“สหาย? ข้ามิบังอาจเป็สหายกับศัตรูหรอกนะ”
“นี่เ้าคิดว่าข้าเป็ศัตรู.....พูดแบบนี้ข้าเสียใจนะ”จ้าวยูร์เอี้ยวตัวมามองคนที่กำลังกอดเขาอยู่
“คนที่ทำสัญญาประลองกับอาจารย์ของข้าไม่เรียกว่าศัตรูแล้วต้องเรียกว่าอะไร”
“อืม..จริงอย่างที่เ้าพูดแต่ข้าไม่ใช่ศัตรูกับอาจารย์ของเ้าสักหน่อย”
“ปล่อยข้าได้หรือยัง”
“ข้าไม่อยากปล่อย”
“ท่าน!”
“หากเ้ายอมรับเงื่อนไขบางอย่างพรุ่งนี้ข้าพาเ้าไปหาผู้าุโเหล็กได้นะ”
“เงื่อนไขอะไรของท่าน”
“คืนนี้ให้ข้านอนกอดเ้าแบบนี้ยังไงล่ะ”
“ท่าน! บ้าไปแล้วรึไง”
“ข้าชอบกลิ่นกายของเ้า” ยิ่งพูดจ้าวยูร์ยิ่งไม่เข้าใจกลิ่นกายของเขามันเกี่ยวอะไรกับการที่อีกฝ่ายขอนอนกอดด้วยละอีกอย่างเขาเป็ผู้ชายไม่ใช่ผู้หญิงสักหน่อย
“หากท่าน้าเื่แบบนั้นก็ไปหาคนอื่นข้าเป็ผู้ชายไม่ใช่ผู้หญิง”
“ข้ารู้ว่าเ้าเป็ผู้ชายข้าไม่ได้โง่ขนาดที่แยกไม่ออกหรอกนะ ถึงเ้าจะสวยกว่าผู้หญิงบางคนก็ตาม”
ห๊า!?นี่จอมมารคนนี้กำลังบอกว่าเขาสวยงั้นเหรอ.....บ้าไปแล้วรึไง
“เ้าไม่เชื่อคำพูดของข้า?”
“ไม่มีผู้ชายที่ไหนจะดีใจกับคำชมว่าตัวเองสวยหรอกนะ”จอมมารจับอีกฝ่ายยกขึ้นให้นั่งคล่อมตักหันหน้าเข้าหาตัวเองอย่างง่ายดาย จ้าวยูร์อยากขัดขืนแต่ด้วยกำลังแล้วลืมๆ มันไปเถอะ
“ข้าพูดจริง” เขาเชยคางจ้าวยูร์ให้สบตามืออีกข้างดันเอวอีกฝ่ายเข้าหามากขึ้น
“ข้ารู้สึกว่าเ้าสวยั้แ่วันแรกที่ข้าได้เจอเ้าแล้วข้าไม่เคยได้กลิ่นหอมแบบนี้บนร่างกายของผู้อื่นมาก่อนยกเว้นเ้าผู้เดียว”
.....บนร่างกายผู้อื่น?
คิ้วของจ้าวยูร์ผูกเป็ปมแน่น คิดตามคำพูดของเขาช้าๆ
“อื้อออ”ริมฝีปากของเขาถูกครองครองโดยไม่ทันตั้งตัว ลิ้นอุ่นรุกล้ำเข้ามาภายใน ลิ้นของเขากำลังถูกอีกฝ่ายดูดกลืนความดุดันทำให้เขาต้องส่งเสียงครางออกมา เอวของเขาถูกกอดแน่นขึ้นเมื่อได้สติเขาพยายามดิ้นรนออกจากอ้อมแขนของอีกฝ่าย
“อย่าดิ้น...” จอมมารพูดชิดติดริมฝีปากจ้าวยูร์เสียงลมหายใจดังกระเส่า จ้าวยูร์เบิกตากว้าง เขาก้มลงมองด้านล่าง
“ข้าพยายามควบคุมมันแล้ว”จอมมารพูดพร้อมรอยยิ้มเ้าเล่ห์
“ท่านบ้าไปแล้วรึไง ปล่อยข้า!”
“ข้าบอกว่าอย่าดิ้น ไม่อยากนั้นแล้วข้าอาจควบคุมตัวเองไม่ได้”เขาพูดเสียงเย็น จ้าวยูร์จึงหยุดดิ้น มือของจอมมารลูบไล้กระดูกสันหลังของเขาทีเผลอ
“อื้ออ” จ้าวยูร์แอ่นอกเข้าหาจอมมารพร้อมส่งเสียงออกมาด้วยสัญชาตญาณจอมมารดันท้ายทอยของจ้าวยูร์เข้าหาอีกครั้ง
เขาดูดกลืนความหวานในโพรงปากของจ้าวยูร์ครั้งแล้วครั้งเล่าสำรวจภายในจนจ้าวยูร์หอบหายใจ สิ่งที่ไม่ควรเกิดขึ้นตอนนี้มันกำลังดันกางเกงออกมา มือหนาสอดเข้าใต้เสื้อัักับผิวกายจากด้านหลังร่างกายของเขาเครียดเกร็ง
“อื้อ ๆ” จ้าวยูร์พยายามห้ามเมื่อร่างของเขาถูกพลิกตัววางลงบนเตียงโดยมีร่างจอมมารทาบทับลงมาเอวของจอมมารบดเบียดจุดกึ่งกลางอย่างจงใจ
“อายูร์...ข้า้าเ้า...”
“ปะ..ปล่อยข้า”
“เ้าก็้าเหมือนกัน ใยต้องขัดขืน”
“ข้าไม่ได้้า!”
“โกหก ตรงนี้ของเ้า้า”
“อ๊ะ!” มือของจอมมารกำลังััแก่นกายของเขาแม้มีผ้ากั้นจ้าวยูร์ยังสามารถรับรู้ความร้อนจากฝ่ามือนั้นได้
“เช่นนั้นให้ข้าช่วยเ้าปลดปล่อยดีหรือไม่” จ้าวยูร์มองเขาด้วยความใความใแปรเปลี่ยนเป็ความโกรธผสมความอาย
“ออกไปจากห้องข้า!” จ้าวยูร์ผลักจอมมารออกไปเขาไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะกระทำเช่นนั้นจึงถูกจ้าวยูร์ผลักออกอย่างแรง
“ทำไมเ้าต้องโกรธด้วย ข้าแค่้าช่วยเ้า”
“ข้าไม่้า!ออกไปจากห้องข้าเดี๋ยวนี้!”
“อายูร์..”
“ออกไป!” จอมมารถอนหายใจไม่เข้าใจว่าตัวเองพูดสิ่งใดผิด
“ข้าทำสิ่งใดผิด แค่ปลดปล่อยความ้าของร่างกายข้าไม่เห็นว่ามันแปลกตรงไหน กับคนอื่นข้าไม่เห็นว่าพวกเขาจะขัดขืนข้าสักคน” ยิ่งได้ฟังจ้าวยูร์ยิ่งโมโหมือของเขากำดาบในมือแน่น
“เช่นนั้นท่านก็ไปหาคนที่ยินยอมท่านเถอะ”
“นั้นเ้าจะไปไหน!” จอมมารร้องถามเมื่อเห็นว่าจ้าวยูร์เดินออกจากห้องไปเขาได้แต่มองตามหลังอีกฝ่ายไปด้วยความไม่เข้าใจ
จอมมารมองมือทั้งสองด้วยความเสียดายกลิ่นกายยังคงติดปลายจมูก เขา้าจ้าวยูร์นั้นคือความรู้สึกของเขาเขาไม่รู้ว่าความรู้สึกนี่มันคืออะไร แต่ว่าเมื่อเห็นอีกฝ่ายโมโหในใจเขารู้สึกสับสนยิ่งนัก
กลางดึกคืนนั้นจ้าวยูร์ไม่กลับไปที่ห้องพักอีกเลยเขาออกเดินทางออกจากเมืองทันที โดยไม่สนใจจอมมารที่อยู่ด้านหลังสักนิด
“เ้าออกมาแบบนี้มันอันตรายรู้ไหม”
“............”
“บอกข้าได้หรือไม่ว่าทำไมเ้าถึงโกรธข้า”
“..............”
“อายูร์?”
จอมมารไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก เขาเดินตามหลังอีกฝ่ายไปเงียบๆ ดวงจันทร์กำลังเคลื่อนลงต่ำ แสงสว่างยามเช้ากำลังคืบคลานเข้ามาแทนที่ช้า ๆ
“เ้าหิวหรือยัง” เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านข้าง จ้าวยูร์ไม่ได้หันไปมอง
“...อายูร์!” ข้อมือของจ้าวยูร์จอมมารคว้าเอาไว้เขามองข้อมือตนเองก่อนเลื่อนสายตาขึ้นมามองจอมมาร จอมมารเห็นสายตาที่มองมารู้สึกไม่ชอบใจใบหน้าของจ้าวยูร์นิ่งไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมา
“เ้าเดินทางมาทั้งคืน หยุดพักก่อนเถอะ” จอมมารไม่เข้าใจท่าทีของตนเองที่ปฏิบัติกับจ้าวยูร์เขารู้เพียงแค่ว่าไม่อยากให้อีกฝ่ายโกรธหรือมองเขาเหมือนเขาไร้ตัวตนแบบนี้
“ไม่ทราบว่าท่านจอมมาร้าอะไรจากข้าหรือขอรับ”จอมมารไม่ชอบใจน้ำเสียงห่างเหินของจ้าวยูร์ยิ่งนัก
“เ้ายังโกรธข้า?”จอมมารปล่อยมือออกช้า ๆ
“ท่านจอมมาร้าอะไรจากข้าขอรับ”
“ข้าจะพาเ้าไปหาผู้าุโเหล็ก”
“...........”
“ข้าไม่้าอะไรจากเ้าทั้งนั้น” จอมมารเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสายตาของคนที่ยืนอยู่ตรงข้าม
“.........”
“ข้าสัญญา ข้าไม่้าอะไรจากเ้าทั้งนั้นหากเ้าไม่เต็มใจ”
“ให้ข้าเชื่อใจท่านงั้นหรือในท่านสามารถใช้กำลังบังคับข้าได้”
“ทำไมเ้าต้องโกรธขนาดนี้ด้วย”
“นี่! สิ่งที่ท่านทำข้าไม่สมควรโกรธเลยหรือไง”
“มันก็แค่การปลดปล่อยเท่านั้น!”
“ท่าน!” จ้าวยูร์พยายามควบคุมความโกรธของตนเองเอาไว้
“ข้าไม่อยากเถียงกับเ้าแล้ว” จอมมารตัดบท จ้าวยูร์ไม่ทันได้ขัดค้านด้วยซ้ำ
2K
