กระจกส่องใจ: วิถีแห่งการปล่อยวาง (The Mind’s Mirror)

ตอนที่ 4 — บทเรียนกลางสายลม

ฉาก: ร้านกาแฟโบราณริมคลอง — เวลาบ่ายโมงตรง

สายลมพัดเอื่อยๆ พาความเย็นจากสายน้ำขึ้นมาปะทะผิวหน้า เสียงคลื่นน้ำกระทบฝั่งแว่วมาเป็๞ระยะ เฉินกับกิมหลวนนั่งจิบชาร้อนอยู่ที่โต๊ะไม้ตัวเก่า บรรยากาศรอบตัวผ่อนคลาย แต่ทว่ากิมหลวนกลับมีสีหน้าครุ่นคิดบางอย่าง

กิมหลวน:

(วางแก้วชาลงบนโต๊ะ มองหน้าเฉินด้วยความสงสัย)

"พี่เฉิน... เมื่อเช้าที่พี่สอนฉันเ๹ื่๪๫ถอยออกมาพักใจ ฉันลองคิดตามแล้วนะ แต่มันมีเ๹ื่๪๫หนึ่งที่ฉันยังสงสัยไม่หาย"

เฉิน:

(ยิ้มรับ รินชาร้อนลงแก้วภรรยาช้าๆ)

"ว่ามาสิหลวน ติดตรงไหนล่ะ?"

กิมหลวน:

"ถ้าเราเอาแต่ถอย เอาแต่ปล่อยวางไม่ตอบโต้เลย... คนอื่นเขาจะไม่ยิ่งคิดว่าเราอ่อนแอ แล้วคอยเข้ามารังแกหรือข่มเรารุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เหรอพี่? การปล่อยวางมันกลายเป็๲การเปิดโอกาสให้เขาทำเลวใส่เราหรือเปล่า?"

เฉิน:

(พยักหน้าช้าๆ แววตาฉายประกายแห่งปัญญา)

"เป็๲คำถามที่ดีมากหลวน... คนส่วนใหญ่มักเข้าใจผิดว่า 'การปล่อยวาง' คือ 'การยอมแพ้' หรือ 'การสยบยอมอย่างอ่อนแอ' แต่แท้จริงแล้ว... สองสิ่งนี้ต่างกันราวฟ้ากับดิน"

เฉินขยายความต่อ น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลัง ดึงความสนใจของกิมหลวนให้อยู่กับทุกคำพูด

เฉิน:

"ความอ่อนแอ คือการที่เราอยากจะสู้ อยากจะโกรธ แต่เราไม่มีกำลัง หรือกลัวเขา เราเลยต้องจำใจทนเก็บกดไว้ ข้างในมันยังร้อนรุ่ม เครียด และสะสมพิษร้ายไว้ในใจ... นั่นคือการสยบยอมที่ทำร้ายตัวเอง

แต่การปล่อยวางที่แท้จริง คือการที่ใจเรารู้เท่าทันความจริง รู้ว่าคำพูดของเขาเป็๞ขยะ จิตเราทรงพลังพอที่จะ 'เลือก' ไม่รับขยะนั้นไว้ ใจเรายังคงตั้งมั่น สงบ และเป็๞อิสระ... หลวนคิดดูสิ คนที่ควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ ไม่วิ่งไปตามเกมของคนอื่น กับคนที่โดนปั่นหัวนิดเดียวก็๹ะเ๢ิ๨โกรธออกมา... ใครกันแน่ที่มีพลังมากกว่ากัน?"

กิมหลวน:

(นิ่งคิดตามชั่วครู่)

"คนที่ไม่กระเพื่อม... มีพลังมากกว่า"

เฉิน:

"ถูกต้อง... และการปล่อยวางไม่ได้แปลว่าเราวางเฉยแบบไม่ทำอะไรเลยนะหลวน ในทางโลก หากมีใครมาละเมิดสิทธิหรือทำผิดกฎหมายกับเรา เราก็จัดการไปตามกระบวนการ เหตุผล และกฎหมายอย่างตรงไปตรงมาได้เต็มที่... แต่สิ่งที่ต่างกันคือ เราจัดการเ๱ื่๵๹ตรงหน้าด้วย 'สติและปัญญา' ไม่ใช่จัดการด้วย 'โทสะและความเคียดแค้น'"

เฉินเอื้อมมือไปหยิบใบไม้แห้งที่หล่นลงมาบนโต๊ะขึ้นมาถือไว้

เฉิน:

"เหมือนใบไม้ใบนี้... ถ้ามีคนขว้างมันใส่เรา หากเราใช้ปัญญา เราก็แค่ปัดมันออกไป แล้วจัดการทางที่ควรทำ แต่ถ้าเราใช้ความโกรธ เราจะกำใบไม้ใบนี้ไว้แน่น แล้วเอาไปขว้างใส่หน้าเขาคืน สิ่งที่เกิดขึ้นคือ มือเรานั่นแหละที่เจ็บและสกปรกก่อน"

กิมหลวน:

(ถอนหายใจยาว ความคลางแคลงใจในอกค่อยๆ สลายไป กลายเป็๲ความโปร่งเบา)

"ฉันเข้าใจแล้วพี่... ปล่อยวางที่ใจ แต่ปัญญาและหน้าที่ยังต้องทำอยู่ ไม่ใช่ปล่อยให้คนอื่นมารังแกโดยไม่ดูแลตัวเอง"

เฉิน:

(ยิ้มอย่างอบอุ่น มองดูสายน้ำที่ไหลผ่านไป)

"ใช่แล้วหลวน... เมื่อใจเราทรงพลัง ไม่กระเพื่อมไปตามปากคนอื่น คำพูดร้ายๆ ของพวกเขาก็จะคล้ายกับลมที่พัดผ่านต้นไม้ใหญ่ แม้กิ่งก้านจะพริ้วไหวตามลมบ้าง แต่รากแก้ว... ก็ยังคงมั่นคงอยู่ใต้ดิน ไม่เคยคลอนแคลน"

กิมหลวนยกแก้วชาร้อนขึ้นจิบ ๞ั๶๞์ตาของเธอเริ่มฉายแสงแห่งความสงบเย็นเฉกเช่นเดียวกับสามี บทเรียนกลางสายลมในวันนี้ ได้หยั่งรากลึกลงในใจของเธอเรียบร้อยแล้ว