อันอันชื่อแฟนผมงับ|ไปป์Xอันอัน

“ไปถามเอง เดินมานู้นแล้ว” เห็นเพื่อนกำลังเดินมาทางนี้พอดี จึงโยนคำถามไปที่เ๽้าตัวเลย

“มีอะไร พากันมองครูแบบนี้ นินทากันอยู่ใช่มั้ย” ปภรรกรถามขึ้นเมื่อมาถึงก็มีสายตาจากนักเรียนมองมาที่เขาเป็๞ตาเดียว

“ครูไปป์มีแฟนยัง” ได้ยินคำถามจากนักเรียนเขาก็ชะงักเล็กน้อย ไม่คิดว่านักเรียนจะกล้าถามกันตรงๆ แบบนี้ แม้ในใจจะรู้ดีว่าตนเป็๲ที่ต้องตาต้องใจของนักเรียนหลายคน

“ครูเงียบอ่ะ มีแล้วใช่มั้ยคะ”

“แบบนี้หนูก็ อกหักนะสิ” ได้ฟังคำพูดของนักเรียน เขาก็เปลี่ยนความตั้งใจที่จะมานั่งคุยกับนักเรียนทันที

“ตั้งสตินะนักเรียน ครูยังไม่มีแฟน แล้วครูก็ไม่ได้ชอบเด็กด้วยครูชอบคนแก่” พูดจบก็เดินหนีนักเรียนหญิงไปนั่งคุยกับนักเรียนชายแทน นี่แหละคือข้อเสียของความหน้าตาดีของเขา บางทีมันก็น่ากลัว ยิ่งในฐานะครูกับลูกศิษย์แล้วด้วย เขาจึงพยายามที่จะอยู่ห่างๆ กับนักเรียนหญิง ถึงแม้ว่าตัวเขาเองไม่ได้คิดอะไร แต่คนอื่นนั้นเขาก็ห้ามความคิดไม่ได้ เพราะฉะนั้นป้องกันไว้จะดีกว่า

“ครู!!! กินเด็กเป็๲๵๬๻ะนะ” ได้ยินเสียงตามหลังมา ปภรรกรรีบหันไปทำหน้าดุใส่นักเรียนทันที เพื่อให้นักเรียนรู้ว่าการกระทำในตอนนี้ไม่เหมาะสมด้วยประการทั้งปวง ใจจริงอยากจะไปดึงเ๽้าเพื่อนตัวดีออกมาด้วย แต่ก็กลัวนักเรียนจะรู้สึกไม่ดี ทำได้แค่เดินออกมาคนเดียว

จากตอนแรกว่าจะเดินไปเล่นกับนักเรียนชายก็เปลี่ยนเป็๞เข้ามานั่งอยู่ในห้องพักแทน ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น

“Kwang Nuchanat ได้ตอบรับคำขอเป็๲เพื่อนของคุณแล้ว”

ปภรรกรแปลกใจนิดหน่อยที่เห็นการแจ้งเตือนนี้ แปลกใจว่าเขาไปเพิ่มเพื่อนใครอีกตอนไหน ทำไมไม่คุ้นชื่อนี้เลย เขากดเข้าไปดูรายละเอียดของเธอ ก็ต้องร้องอ๋อขึ้นมา เพราะเป็๞คนเดียวกับที่เขาเห็นที่โรงพยาบาลวันนี้ เขาเลื่อนลงไปดูโพสต์ต่างๆ ของเธอ ก็ได้เห็นรูปถ่ายของเธอที่ยิ้มสดใสอยู่ในจอโทรศัพท์ ทำเอาคนมองต้องยิ้มตาม พร้อมกับคำหนึ่งที่ผุดขึ้นมาในหัว

น่ารักว่ะ

นั่งส่องไปเรื่อยๆ อย่างเพลิดเพลิน จนลามไปถึงดูสตอรี่ แล้วก็เห็นว่าเธอนั้นได้ลงวิดีโอของคุณยายกำลังยืนโยกย้ายไปตามจังหวะเพลงพร้อมกับเธอ มันดูน่ารักจนเขาต้องreplyสตอรี่เธอไป

Paphankorn: คุณยายน่ารักจังเลยครับ

“ไอ้ไปป์ มัวทำอะไรอยู่ถึงเวลาพานักเรียนไปโรงนอนแล้ว” นักเรียนที่ว่าหมายถึงนักเรียนชายที่จะต้องไปนอนที่โรงนอนอีกที่หนึ่งซึ่งต้องเดินไปประมาณ500 เมตร ส่วนนักเรียนหญิงก็เป็๞หน้าที่ของครูฝึกผู้หญิงจัดการ

“ไอ้เจตล่ะ” ปภรรกรถามถึงเ๽้าของเวรตัวจริง

“ไปไหนไม่รู้ อ้าววันนี้ไม่ใช่เวรมึงหรอ” หมู่ภูหรือภูวินถามขึ้น เพราะเห็นเพื่อนใส่ปลอกแดงก็คิดว่าเวรวันนี้ซะอีก

“เวรไอเจต แต่มันให้กูอยู่แทนมันก่อน นี่ก็คิดว่ามันจะจัดการต่อ ไอ้ห่านิ” บ่นกับภูวินเสร็จก็เดินไปเรียกรวมนักเรียนชาย แล้วพาไปยังโรงนอน

21.00 น. ตอนนี้เขาให้นักเรียนเข้านอนเป็๞ที่เรียบร้อยแล้ว เมื่อขึ้นไปดูความเรียบร้อยบนโรงนอนเสร็จก็ลงมาโทรตามไอ้เพื่อนตัวดีที่ตอนนี้ยังไม่โผล่มาทำหน้าที่ของตัวเองสักที

‘ไอ้เจต เมื่อไหร่มึงจะมา นี่จะปล่อยให้กูเข้าเวรแทนมึงจนถึงเช้าเลยใช่มั้ย’

‘เออๆ วันนี้มึงเข้าแทนกูไปเลย ตอนนี้กู อ๊าส์!!’

‘ไอห่าเอ้ย’ ทันทีที่ได้ยินเสียงสุดท้ายจากโทรศัพท์เขาก็กดตัดสายทันที ไม่ต้องถามให้มากความ เพราะเขารู้ดีว่าตอนนี้เพื่อนเขากำลังทำอะไรอยู่ ให้มันได้อย่างนี้สิ หลอกให้เขาอยู่เวรแทน๻ั้๹แ๻่กลางวันยันกลางคืน อย่าให้ถึงทีเขาก็แล้วกันจะเอาให้หนักเป็๲สองเท่าเลยคอยดู

เขาลงมาจากชั้นบนก่อนจะคว้าจักรยานยนต์ขับออกไปที่บ้านพักเพื่ออาบน้ำและกลับมานอนกับนักเรียนที่โรงนอน ซึ่งที่นี่จะมีห้องนอนสำหรับครูเวรอยู่ติดกับที่นักเรียนนอน เขาจึงต้องรีบไปทำธุระส่วนตัวให้เสร็จแล้วกลับมาที่นี่ทันที

หน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างหัวนอนก็สว่างวาบขึ้น เรียกความสนใจให้คนที่กำลังจะนอนต้องหยิบมันขึ้นมาดู

Kwang Nuchanat: แล้วพยาบาลไม่น่ารักหรอคะ

Paphankorn: น่ารักค้าบ น่ารักทั้งสองคนเลย

Kwang Nuchanat: จริงใจมั้ยเนี่ย หรือชมเพราะเราถาม

Paphankorn: จริงสิค้าบคุณพยาบาล ให้ไปสาบานก็ยังได้

Kwang Nuchanat: ค่ะ เชื่อค่ะ เราแค่หยอกเล่นหรอก

Paphankorn: ชื่อกวางหรอครับ

Kwang Nuchanat: ค่ะ นายชื่อไปป์ใช่มั้ย

Paphankorn: เห้ย รู้ได้ไงอ่ะ

Kwang Nuchanat: เก่งไง5555

Paphankorn: ไม่ใช่ล่ะ ถามใครมา บอกมาดีๆ

Kwang Nuchanat: เพื่อนเธออ่ะแหละบอก