บทที่5
ความจริง
"ระ..รัก คุณหมายความว่ายังไง ปะ..เป็ไปไม่ได้"
กรันพยายามดิ้นไปมาเพื่อให้หลุดออกจากการกดทับของั แต่ก็ยังคงสู้แรงของัไม่ได้อยู่ดี ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ ทำไมเนื้อเื่มันถึงได้เปลี่ยนไปหมดแบบนี้ ั้แ่ที่ัมามีอะไรกับเขา แล้วจะยังตอนนี้ที่ับอกว่าเคยรักเขาอีก
"คุณไม่ได้สนใจมันจริงๆสินะ แต่ผมก็ไม่แปลกใจหรอก เพราะคนอย่างคุณ มันไม่เคยคิดจะรักใครจริงๆอยู่แล้วนอกจากรักตัวเอง"
"อะ..เอาเป็ว่า ฉันขอโทษก็แล้วกันนะั ถ้าในอดีตฉันเคยทำอะไรนายกับอินทัชไว้ แต่นายเชื่อฉันสิั ฉันกลับตัวแล้วจริงๆนะ เชื่อฉันสิ"
กรันพยายามใช้สายตาอ้อนวอน แล้วพยายามขยับมือทั้งสองข้างที่ถูกักดเอาไว้ออก
"ขอโทษงั้นเหรอ? คุณคิดว่าสิ่งที่คุณทำกับผม มันใช้แค่คำขอโทษก็จบๆกันไปแล้วงั้นเหรอ!"
"ฉันรู้ ว่ามันไม่จบ แล้วมันชดใช้ไม่ได้ แต่ั คุณฟังฉันดีดีนะ ฉันไม่ใช่! อ่ะ!! โอ๊ยย!!!"
แล้วก็เป็ไปตามคาด เมื่อทุกครั้งที่กรันพยายามจะพูดความจริง ว่าตัวเองคือเอกภพที่เข้ามาอยู่ในร่างของกรัน อาการปวดหัวที่ขมับก็จะเกิดขึ้นมาทันที
"ไม่ใช่อะไร หมายถึงเื่ที่ผมพูด คุณไม่ได้ทำงั้นเหรอ ได้! ผมจะทวนความจำให้ คุณจะได้รู้ ว่าทำไมคุณถึงต้องชดใช้!"
พูดจบ ัก็ปล่อยมือทั้งสองข้างออกจากมือของกรัน แต่ยังคงนั่งทับร่างของกรันเอาไว้อยู่
"จะ..จะทำอะไร?"
ัเริ่มจากปลดกระดุมเสื้อของตัวเองทีละเม็ดออก นั่นทำให้กรันรีบดิ้นไปมาอีกครั้ง เพราะกลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์ซ้ำๆขึ้นอีก
หมับ!
ัคว้ามือของกรันเอาไว้ข้างหนึ่ง แล้วนำมือกรัน มาแนบเข้ากับหน้าอกข้างซ้ายของตัวเอง ซึ่งตอนนี้ กรันก็เอาแต่หลับตาปี๋ไม่อยากมอง แต่กลับััถึงอะไรบางอย่างได้
"ลืมตาสิ เผื่อคุณจะจำได้ ว่าแผลนี้ มันเกิดจากอะไร"
เมื่อได้ยินคำว่าาแ กรันก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ สายตาจ้องมองไปยังาแนั้นที่อยู่ตรงอกด้านซ้ายของั แผลเป็ยาวประมาณ5เซน เป็แนวเฉียงลงมา ดูจากความนูนของแล้ว แผลคงจะลึกเอามากๆ
(แผลอะไรกัน เค้าผ่าตัดหัวใจเหรอ หรือมีใครแทง แต่แล้วมันเกี่ยวอะไรกับกรัน ทำไมฉันไม่เคยอ่านตอนนี้มาก่อนเลย)*กรัน*
"........."
"ฉัน ฉันจำไม่ได้ คุณหมายถึงอะไร แล้วแผลนี้มันเกี่ยวอะไรกับกรัน เออไม่สิ.. กับฉัน"
ันิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมา
"ช่างเถอะ เอาเป็ว่าวันนี้ ผมจะปล่อยคุณไป แต่จำเอาไว้ อย่ามาท้าท้ายผมอีก อย่าปากเก่งอวดเก่งให้มันมากนัก เพราะคุณมันไม่มีค่าแม้แต่จะให้ผมมาสงสารหรือสนใจเลยด้วยซ้ำ"
พูดจบ ัก็ปล่อยมือออกจากกรัน แล้วทำท่าจะลุกขึ้นยืน แต่ด้วยาแที่ถูกกรันฟาดก่อนหน้านี้ บวกกับเืที่ไหลออกมาไม่หยุด ทำให้ัเกิดอาการหน้ามืดขึ้นมาจริงๆ แล้วเซไปด้านหลังทำท่าจะล้มลง
"เดี๋ยวคุณ!"
กรันที่เห็นแบบนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปคว้าร่างของัเอาไว้
"ฉันว่า ฉันทำแผลให้คุณดีกว่า กะ..ก็ฉันทำคุณเจ็บใช่ไหมล่ะ"
"......."
ัไม่ตอบอะไร เพียงแค่หันหน้ามามองกรันด้วยสายตาแปลกๆ จนทำให้กรันกระวนกระวายแล้วรีบประคองัไปนั่งที่เตียง
"คุณนั่งตรงนี้ก่อนนะ ฉันขอหาก่อนว่ายาอยู่ตรงไหน"
(เอ..อยู่ตรงไหนนะ ไหนๆก็ให้มาอยู่ในร่างนี้แล้ว ก็ช่วยให้ความจำเื่อื่นมาด้วยสิ ทั้งเื่ที่ัพูด แล้วก็เื่เล็กๆน้อยๆเกี่ยวกับกรันคนนี้ ด้วยความที่กรันเป็ตัวร้าย เขาเลยไม่ค่อยได้สนใจตัวละครตัวนี้ด้วยสิ ถึงทำให้ตอนนี้ เขาไม่รู้รายละเอียดเล็กๆน้อยๆอะไรเกี่ยวกับกรันเลย)*กรัน*
"เออ..คุณนั่งรอก่อนนะ"
กรันหันมามองัที่นั่งมองเขา พร้อมกับที่มือกุมขมับของตัวเองเอาไว้อยู่
"ดูเหมือนคุณจะจำอะไรไม่ได้เลยสินะ"
"ปะ..เปล่าฉันจำได้สิ แต่..เออ..ใช่! เพราะคุณจับฉันไปขังไว้หลายวันไง ฉัน ฉันเลยลืมว่าเอาอะไรไว้ที่ไหนในห้องบ้าง อยู่แถวนี้แหละ"
"กรัน..."
"อะ! เจอเเล้ว เห็นไหม ฉันบอกคุณแล้ว มาเดี๋ยวฉันทำแผลให้"
กรันยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว เขาแค่เพียงดีใจที่หากล่องยาเจอ จะได้ทำแผลให้ัให้เสร็จๆ แต่เขาไม่รู้ตัวเลยว่า ท่าทางที่แปลกไปของเขาในตอนนี้ มันกลับเริ่มทำให้ั เริ่มหวั่นใจขึ้นมาอีกครั้ง
"อยู่นิ่งๆนะ แปบเดียวไม่เจ็บหรอก แค่จะแสบนิดหน่อย"
กรันพูดพร้อมกับใช้สำลีชุบไปกับแอลกอฮอล์ แล้วนำมันมาเช็ดเบาๆบริเวณแผลของั แต่ใบหน้าของทั้งสองในตอนนี้กลับใกล้กันมาก โดยที่กรันเองก็ไม่ทันได้รู้ตัว แต่คนที่รู้ตัวตลอดนั่นคือัต่างหาก
"อึก!"
ัะสดุ้งเมื่อถูกความเย็นของแอลกอฮอล์แตะลงมายังแผล และเริ่มเปลี่ยนเป็ความแสบขึ้นแทน
"อะ!! ขอโทษๆ แสบหน่อยนะ.."
กรันรีบชักมือกลับ แล้วมองมายังั ทำให้ตอนนี้ สายตาของทั้งสองประสานกันเข้าพอดี และด้วยใบหน้าที่ใกล้กันมา ทำให้กรันนิ่งค้างไปพักหนึ่ง ความรู้สึกแปลกๆแล่นผ่านเข้ามาให้หัวใจกระตุกวูบอีกครั้ง..
"......."
"......."
ทั้งสองคนตกอยู่ในความเงียบ ความรู้สึกแปลกของกรันเริ่มกลับมาอีกครั้ง มันเหมือนกับตอนที่เขาเห็นว่าักำลังาเ็ ใจของเขาเริ่มเต้นตึกตักๆ เหมือนกำลังรู้สึกตื่นเต้นอะไรบางอย่าง ดวงตาทั้งสองยังคงจ้องกันอยู่แบบนั้นท่ามกลางความเงียบที่เกิดขึ้น มีเพียงเสียงลมหายใจที่แ่เบา เเละเสียงหัวใจที่ไม่รู้ว่าของใครเป็ของใคร ด้วยความรู้สึกอะไรก็ไม่มีใครรู้ได้ ัค่อยไปเคลื่อนใบหน้า เข้าไปใกล้กับกรันทีละนิดช้าๆ ก่อนจะประทับริมฝีปากลงไปยังริมฝีปากบางของของกรันเบาๆ พอให้กรันได้ใจเต้นแรงเพราะััของจูบนี้ ต่างจากก่อนหน้านี้เป็อย่างมาก มันให้ความรู้สึกอ่อนโยนแปลกๆ กรันไม่ได้ถอยหนีหรือตอบโต้อะไร นั่นทำให้ัเริ่มกดทับริมฝีปากลงอีกครั้งหลังจากผละออกมา ก่อนจะใช้ลิ้นอุ่นร้อนเลียวนเบาๆไปกับริมฝีปากเล็กนั้น
"อะ! เออ..ละ..ล้างเสร็จแล้ว แผลมันเปิดกว้างอยู่นิดหน่อย ฉันว่านายไปหาหมอให้หมอเย็บดีกว่านะ ฉันจะปิดแผลไว้ให้พลางๆไปก่อน อ่ะ!"
เมื่อตั้งสติได้ กรันก็ผงะออกแล้วพูดขึ้นก่อนจะเก็บอุปกรณ์ทั้งหมดใส่กล่องอย่างร้อนรน
(ทำไมใจเต้นแบบนี้เนี่ย หัวใจฉันเหรอ ทำไมถึงตื่นเต้นแปลกๆแบบนี้ล่ะ ฉันควรจะเกลียดเขาสิ หรือว่า นี่จะเป็ ความรู้สึกของกรันคนเก่ากันนะ?)*กรัน*
แต่ความคิดนั้นก็หยุดไป เมื่อจู่ๆ ัก็จับมือของกรันเอาไว้อีกครั้ง ทำให้กรันต้องหันกลับไปมอง
"มะ..มีอะไร ฉันทำแผลเสร็จแล้ว คุณก็ออกไปได้แล้ว"
"คุณเป็คนยังไงกันแน่กรัน?"
"คุณหมายถึงอะไร?"
"........."
"เห้อ.. ั..ฉันรู้นะ ว่าสิ่งที่ฉันกำลังจะบอกคุณมันอาจจะดูแปลกๆ แต่คุณฟังฉันนะ ฉันไม่ได้ชอบคุณแล้ว และฉัน้าหย่าให้เร็วที่สุด ส่วนคุณ..คุณจะได้ลงเอยกับคนที่คุณรัก แล้วฉันก็จะไปใช้ชีวิตของฉัน เื่ราววุ่นวายมันจะได้จบลงสักที"
"คุณพูดแบบนี้ แสดงว่าที่ผ่านมาหรือก่อนหน้านั้น คุณก็แค่อยากเล่นสนุกๆเองสินะ"
"ไม่ใช่แบบนั้น คือฉันหมายความว่าฉัน"
"ไม่ต้องพูดอะไรแล้วล่ะ ผมเข้าใจถูกแล้วว่าที่ผ่านมา คนอย่างคุณมันก็แค่้าจะเอาชนะทุกคน คนที่มีความหมายกับคนอย่างคุณที่สุดก็คือตัวคุณเอง คุณมันไม่เคยเห็นหัวใครทั้งนั้น ไม่เคยรักใคร หลอกใช้คนอื่นไปวันๆ ปั่นหัวคนนั้นคนนี้ อย่างที่คุณกำลังทำมันอยู่ตอนนี้!"
"ดะ..เดี๋ยวนะ ไม่ใช่แบบนั้น คือฉัน"
หมับ!!!
"โอ๊ย! ฉันเจ็บนะ นายเกิดบ้าอะไรขึ้นมาอีกเนี่ย!"
ัลุกพรวดขึ้นมาอย่างกระทันหัน แล้วคว้าไปกระชากแขนกรันอย่างแรง จนหน้ากรันกระแทกเข้าไปยังอกแกร่งของเขาอย่างจัง
"ใช่! ผมมันบ้า แต่ก็ดีกว่าคนอย่างคุณ ที่ชอบปั่นหัวคนอื่นเล่นๆแบบนี้"
"โอ๊ย!! ฉันไปทำอะไรให้คุณนักหนาหะั!! มันให้อภัยกันไม่ได้เลยรึไง! ฉันขอโทษคุณไปแล้วนะ จบสักทีเถอะ!"
"ได้! ให้อภัยเหรอ งั้นคุณตอบผมมาหน่อยสิ ว่าวตอนนั้น วันที่คุณนอกใจผมไปนอนกับไอ่นั่น!! แล้วคุณก็สั่งให้มันแทงผม ส่วนคุณกับมันก็เดินออกไปจากห้องที่พวกคุณใช้เสพสมกัน ทิ้งให้ผมนอนจมกองเืรอความตาย!! คุณไม่สนด้วยซ้ำ ว่าวันนั้นผมเ็ปมากแค่ไหนกับสิ่งที่คุณทำ ถ้าวันนั้น อินทัชไม่มาเจอผม ผมคงตายไปแล้ว!! มาวันนี้ คุณจะบอกว่าแค่ขอโทษมันก็จบงั้นเหรอ!!"
"อะ..อะไรนะ?"
"คุณรู้ไหม ตอนที่พ่อคุณขอให้ผมช่วย ผมยินดีจะช่วยท่านทุกอย่าง ท่านขอให้ผมดูแลปกป้องลูกชายคนเดียวของท่าน ซึ่งผมก็เต็มใจ แต่พอผมรู้ว่าเป็คุณ! แล้วพ่อคุณยังบอกว่าจะยกคุณให้ผม ผมขยะแขยงคุณมากแค่ไหนที่ผมต้องมาแต่งงาน กับอดีตแฟนของตัวเอง ที่เคยนอกใจ แล้วยังจะฆ่าผมอย่างคุณ!!"
"คะ..คุณกับกรัน คะ เคยเป็เเฟนกัน ตอนไหนกัน"
"กรัน! ผมรู้นะ ว่าคุณมันเลว แต่ก็ไม่คิดว่าคุณจะเลวถึงขั้นแกล้งลืมเื่ชั่วๆของตัวเองแบบนี้!"
"ไม่ใช่แบบนั้นนะ คือฉันไม่ใช่ ฉันไม่ใช่!"
(อะไรกัน! ฉันจะทำยังไงดี กรันทำร้ายัขนาดนี้เลยเหรอ ฉันแค่คิดว่าเป็ตัวร้ายธรรมดาที่้าพระเอกแค่นั้น แต่เื่แบบนี้มันเกิดขึ้นด้วยงั้นเหรอ ละ.. แล้วฉันควรจะทำยังไงต่อ แล้วทำไมฉันถึงต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย ฉันคือเอกภพ ฉันไม่ใช่กรันสักหน่อย!! ฉันไม่ได้เป็คนทำ กรันต่างหากที่ทำ ทำไมฉันต้องมารับกรรมเเทนเค้า!! ทำไมฉันพูดออกมาไม่ได้!! ทำไม!)*กรัน*
"พูดมาสิกรัน!! คุณจะบอกให้ผมให้อภัยคุณงั้นเหรอ!! พูดมาสิ!!"
ัใช้มือหนาจับแขนของกรันทั้งสองข้าง แล้วเขย่าเเรงๆ ก่อนจะเหวี่ยงกรันให้ล้มลงไปกระแทกกับพื้นอย่างแรง จนร่างบางถึงกับนอนฟุบลงไปกับพื้น
"โอ๊ย!! อึก! ฉะ..ฉัน ั ฉันไม่ใช่! อึก!! ทำไม!! ทำไมพูดออกมาไม่ได้!!! ัคือฉันไม่ใช่!! โอ๊ย!!! อึก!! เจ็บ! ทำไมกัน! ฮึก!! ทำไม่พูดไม่ได้!!"
พรึ่บ!!!
ไม่ทันที่กรันจะพูดอะไรต่อ ร่างบางที่ล้มลงกับพื้นจากเเรงเหวี่ยง ก็มีอาการมึนเบลอ เขากลับไม่รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่น้อยที่ถูกเหวี่ยงลงมา เขากลับรู้สึกอยากจะบอกัมากกว่า ว่าเขาไม่ใช่กรัน แต่มันก็พูดไม่ได้สักทีจนในที่สุด ความกดดันและอาการปวดหัวที่เกิด ก็ทำให้กรันสลบลงไปในที่สุด...
ัชงักเล็กน้อย ที่เห็นว่าจู่ๆ กรันก็สลบไปโดยไม่ทราบสาเหตุ แต่เขาก็ไม่ได้เข้าไปช่วยอะไร เขาเพียงแค่ยืนมองด้วยสายตาที่เรียบเฉยเพียงเท่านั้น..
............................................................
เวลาผ่านไป....
"ผมไม่น่าไปรักคนอย่างคุณเลยกรัน ผมเกลียดคุณ จากนี้ไป ผมจะทำให้คุณรู้ ว่าการถูกทิ้งให้เ็ปเกือบตาย มันเป็ยังไง"
...........................................................
ในความฝันของเอกภพ...
เขาเห็นภาพของกรัน กำลังนัวเนียอยู่กับชายคนหนึ่งอยู่บนเตียง พร้อมกันนั้นในไม่กี่นาทีต่อมา ก็มีเสียงถีบประตูดังขึ้นมา ก่อนจะปรากฏร่างของัในชุดนักศึกษามหาวิทยาลัยเดินเข้ามา
"คุณทำแบบนี้ได้ไงรัน!! แล้วไอ่เหี้ยนี่มันเป็ใคร!"
"กร!!"
"ใครเหรอกรัน ??"
ชายคนนั้นผงะเล็กน้อย แล้วถามกรันขึ้น
"ถามว่าฉันเป็ใครงั้นเหรอ!!"
ัพุ่งเข้าหาชายคนที่ยืนอยู่ข้างกรัน แล้วต่อยเข้าไปยังใบหน้าชายคนนั้นอย่างแรง จนชายคนนั้นเซไปด้านหลัง ก่อนจะใช้มือปิดปากของตัวเองที่มีเืซึมออกมา
"กร!! ทำบ้านอะไรเนี่ย!! เคนตะ เจ็บไหมครับ"
กรันที่เห็นแบบนั้น ก็รีบเข้าไปผลักัออกอย่างแรง แล้วเดินเข้าไปประคองร่างชายชู้เอาไว้
"นี่คุณปกป้องมันเหรอรัน"
"ใช่ ฉันปกป้องเขา เคนตะเป็แฟนของฉัน นายไม่มีสิทธิ์มาทำอะไรเขา ออกไปได้แล้ว!"
"แฟน แฟนงั้นเหรอ แล้วผมล่ะ!!"
"ขอโทษนะั ฉันไม่เคยบอก ว่าฉันกับนายเป็อะไรกัน เพราะฉนั้น นายกลับไปดีกว่า อย่ามายุ่งกับฉัน"
"ไม่เคยเป็อะไรกัน? คุณพูดออกมาได้ไง เราอยู่ด้วยกันมาสองปีแล้วนะกรัน!!"
"แล้วยังไง ฉันเคยพูดตอนไหน ว่าฉันกับนายเป็แฟนกัน แล้วอีกอย่าง ที่ผ่านมา นายเคยให้อะไรฉันบ้างล่ะ นายกับฉันมันคนละระดับกัน คนจนกับคนรวย นายเข้าใจที่ฉันพูดไหม"
"แล้วที่ผ่านมามันคืออะไรรัน คุณตอบผมสิ!! เพราะไอ่นี่ใช่ไหม ที่ทำให้คุณเปลี่ยนไปแบบนี้!!"
ัพูดจบก็กระโจนเข้าใส่ชายชู้อีกครั้ง แล้วผลักกรันออกจนกรันล้มลงไปกับพื้น
"โอ๊ย!! ั!! มันจะเกินไปแล้วนะ หยุดเดี๋ยวนี้!!"
กรันลุกขึ้นยืน แล้วะโด่าัที่เอาแต่ชกเคนตะอยู่อย่างบ้าคลั่ง นั่นทำให้กรัน ต้องมองหาอะไรบางอย่างในห้องเพื่อหยุดเหตุการณ์วุ่นวายนี้
เพล้ง!!!
เสียงแตกของกระจกบานใหญ่ ที่ถูกฟาดลงมายังแผ่นหลังของัดังขึ้น เศษแก้วแตกกระจัดกระจายเต็มพื้น และนั่นทำให้ัทรุดลงไปกับพื้นเพราะความเจ็บ
"อึก! กรัน.."
"เคนตะ รีบลุกขึ้นมา แล้วใช้เศษแก้วนั่นแทงมันซะ!!"
"วอท!!??"
เคนตะหันไปมองกรันที่ออกคำสั่ง แต่ก็ยังทำตามเพราะเขาก็โกรธเหมือนกันที่ัมาทำร้ายร่างกายเขา
ฉึก!!!
"อึก!! กะ..กรัน..กะ...."
"รีบไปกันเถอะ!! เร็วเข้าเคนตะ!!"
ทั้งสองรีบวิ่งไปใส่เสื้อผ้า แล้วพากันออกจากห้องไป ปล่อยทิ้งร่างที่นองเืของัเอาไว้ แล้วมองพวกเขาด้วยสายตาที่โกรธแค้น..
"ฮึก..นะ..น่าสงสาร..ั คุณต้องเจอเื่โหดร้ายขนาดนี้เลยเหรอ..ทำไมกรันใจร้ายขนาดนี้..ฮึก..ฮึก.."
เอกภพ ยืนมองเหตุการณ์เ่าั้ทั้งน้ำตา เขาไม่แปลกใจแล้วว่าทำไม ัถึงได้เกลียดกรันขนาดนั้น..
"เอกภพ.."
จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งเรียกเอกภพขึ้นทำให้เขารีบหันกลับไปมองด้วยความใ
"กะ..กรัน!!"
ใช่แล้ว คนที่เรียกเขานั่นก็คือกรันตัวจริง ตัวจริงเสียงจริงไม่อิงนิยาย
"คะ..คุณ คุณจริงๆด้วย กรัน คุณรีบกลับไปในร่างคุณเร็ว กลับไปแก้ไขเื่ที่คุณทำ ฉันจะได้ไปเกิดสักที ฉันไม่อยากอยู่ในร่างคุณแล้ว!!"
เอกภพรีบเข้าไปจับเเขนทั้งสองข้างของกรัน แล้วเขย่าแรงๆ
"ไม่ได้หรอกเอกภพ ฉันขอโทษนะที่ทำให้นายต้องมารับกรรมแทนฉัน แต่นายเป็คนเดียวที่ช่วยฉันได้ นายสามารถเข้ามาอยู่ในร่างของฉันได้ เพราะฉันเอง ฉันเป็คนดึงนายมาเอง นายพูดอยู่ตลอดเวลาไม่ใช่เหรอ ว่านายอยากเปลี่ยนเื่ราวในนิยายเื่นี้ อยากทำให้มันถูกต้อง งั้นนายก็ทำสิ ทำให้มันถูกต้อง สิ่งที่นายรับรู้จากการอ่านที่ผ่านมา มันเป็แค่เศษเสี้ยวของเื่ทั้งหมด คนที่บงการทุกอย่าง ยังลอยนวล คนที่้าจะทำร้ายัจริงๆไม่ใช่ฉัน นายต้องช่วยเขา แล้วอีกอย่างนะเอกภพ นายช่วยฉันแก้ไขเื่ทั้งหมดที ฉันขอร้องล่ะ แก้ไขในสิ่งที่ฉันทำร้ายเขา ช่วยฉันเถอะนะเอกภพ"
"อะ..อะไรนะ บงการอะไร ัก็รักกับอินทัช ส่วนนายก็ต้องโดนยิงจนตายเพราะนายไปทำร้ายอินทัช เื่มันก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ"
"ฉันถึงบอกนายไง ว่าเื่ที่นายรู้ มันแค่เศษเสี้ยวของเื่ทั้งหมด ฉันไม่รู้หรอก ว่าใครเป็คนวางแผนเื่ราวทั้งหมด ทั้งเื่ที่ฉันตาย แล้วก็เื่ของัที่กำลังจะเกิดขึ้น เพราะฉนั้น ตอนนี้คนที่จะช่วยัได้มีแค่นาย ฉันขอร้องล่ะ ฉันทำผิดกับัมาเยอะ ฉันแค่อยากไถ่บาปลงบ้าง นะเอกภพ"
"คะ..คุณก็กลับเข้าร่างไปสิ ทำไมต้องเป็ฉันด้วย คุณเป็คนก่อเื่เอง มำไมผมต้องช่วยคุณด้วย"
"ฉันทำแบบนั้นไม่ได้ ฉันทำได้แค่นี้ ฉันทำได้แค่ดึงใครสักคนมาช่วยแก้ไข แล้วคนคนนั้นก็คือนาย นายกับฉันเราสองคนมีดวงจิตที่เชื่อมถึงกันได้ อาจจะเพราะเวลาตาย เราตายพร้อมกัน"
"นะ..นี้มันเื่บ้าอะไรกันเนี่ย!!"
"ฉันขอร้องล่ะ ช่วยสืบให้ได้ ว่าใครคิดจะทำร้ายั แล้วช่วยเขาให้รอด จากนั้น นายก็จะได้เป็อิสระ"
"ฉันจะช่วยอะไรได้! คุณสร้างเื่ไว้ขนาดนั้น อีตาัมันเกลียดคุณอย่างกับอะไรดี อย่าว่าแต่ช่วยเลยเเค่เข้าไปใกล้ๆก็แทบจะทำไม่ได้เเล้วกรัน!!"
"แต่นายต้องทำ ไม่อย่างนั้น นายก็จะตายอีกครั้งเหมือนกับฉัน"
"นี่คุณ กรัน!! เดี๋ยวก่อน อย่าพึ่งไป!! กลับมาก่อน!! นี่มันเื่อะไรฉันยังไม่เข้าใจเลย!!! กลับมาก่อนนนน!!! กรัน!''
พรึ่บ!!!
เอกภพที่อยู่ในร่างของกรันะโออกมาพร้อมกับสดุ้งตื่นจากความฝัน .........
"กรัน!! อะ!! อึก!! ปวดหัว!"
"คุณกรัน ฟื้นแล้วเหรอครับ!!"
เพรชที่ยืนเฝ้ากรันอยู่หน้าห้อง ได้ยินเสียงกรันโวยวายก็รีบวิ่งเข้ามา แล้วประคองร่างของกรันให้ลุกขึ้นนั่งช้าๆ
"พ..เพรช กรัน นะ นี่ฉันกลับมาที่นี่อีกแล้วเหรอ ฉันแค่ฝันไปงั้นเหรอ"
"คุณพูดอะไรครับ"
"หะ เออ ไม่มีอะไร ขอบใจนะเพรช ฉันไม่เป็อะไรแล้ว"
"งั้นเดี๋ยวผมไปเอาอาหารมาให้นะครับ"
"ไม่เป็ไร ฉันยังไม่หิวนายออกไปเถอะ"
"งั้นก็ได้ครับ ผมอยู่แถวนี้ เรียกได้ตลอดนะครับ"
"อืม ขอบใจนะเพชร"
"ครับ มันเป็หน้าที่ของผมอยู่แล้ว"
"ร่ำลากันเสร็จรึยัง"
ทั้งเพรชและกรันหันไปมองตามเสียง ก็ปรากฏร่างของั ยืนพิงกอดอกอยู่หน้าประตู เมื่อกรันได้เห็นหน้าั ภาพที่ัถูกทำร้ายก็แล่นเข้ามาในหัวกรันอีกครั้ง
"มองผมแบบนั้นหมายความว่าไง"
ัพูดขึ้น แล้วเดินเข้ามาหากรัน เพราะสายตาของกรันที่มองมายังเขา มันดูเหมือนคนที่กำลังสงสาร
"เพรช นายออกไปก่อน"
"ครับ"
เพรชรับคำแล้วก้มหัวลงเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไปอย่างว่าง่าย
"ตอบมาสิ มองผมแบบนั้นหมายความว่าไง"
"ฉันขอโทษ"
"ว่าไงนะ?"
"ฉันบอกว่าฉันขอโทษ"
"คุณจะมาไม้ไหนอีกกรัน ผมบอกคุณไปแล้วไง ว่าแค่คำขอโทษปลอมๆของคุณ มันชดใช้เื่ที่ผ่านมาได้ได้หรอกนะ! แล้วอย่ามาทำเหมือนผมน่าสงสารแบบนี้ ผมไม่้าความสงสารจากคนอย่างคุณ!!"
ัพูดพร้อมกับเอื้อมมือไปขว้าแขนของกรัน แล้วบีบเอาไว้จนเเน่น
"โอ๊ย! ัฉันเจ็บ!"
กรันพูดพร้อมกับสบัดแขนออก แต่ัก็คว้าเอาไว้อีกครั้งอยู่ดี
"โอ๊ย! ที่ฉันพูดว่าขอโทษ คือฉันอยากจะขอโทษคุณจริงๆ ฉันไม่ได้จะขอให้คุณมาให้อภัยอีกสักหน่อย"
"ก็ดี! งั้นคุณก็จำเอาไว้ ว่าต่อให้คุณขอโทษผมอีกเป็ล้านๆครั้งหรือตลอดชีวิตของคุณ คุณก็อย่าหวังว่าคุณจะได้คำว่าให้อภัยจากผม!"
"ขะ เข้าใจแล้ว ปล่อยฉันได้แล้วฉันเจ็บ"
พรึ่บ!!
ัผละมือออกจากกรัน แล้วสบัดอย่างแรง จนกรันฟุบไปกับเตียงอีกครั้ง
"ดี! รู้ตัวก็ดี เตรียมตัวให้พร้อม พรุ่งนี้คุณต้องไปงานกับผม แล้วอย่าคิดจะทำอะไรชั่วๆอีก เพราะผม สามารถฆ่าคุณได้ทุกเมื่อ เข้าใจไหม!!"
"อึก! อืม"
กรันตอบรับเบาๆ ทั้งที่หน้ายังมุดอยู่กับเตียง มันไม่ได้เจ็บอะไรขนาดนั้นหรอกที่ถูกเหวี่ยง เขาแค่ไม่อยากเห็นหน้าัตอนนี้ก็เท่านั้น เพราะยิ่งเห็นยิ่งเจอ เขาก็ยิ่งไม่รู้ว่าต้องทำยังไงกับเื่ราวที่เกิดขึ้นดี อยากจะตายให้มันพ้นๆ แต่ก็ทำไม่ได้ คำของของกรันคนเก่าที่เป็เ้าของร่าง ก็ยังคงวนๆอยู่ในหัวเขาตลอด ตามหาคนบงการตัวจริ
ง คนที่จะทำร้ายั แล้วใครกันล่ะ แล้วฉันจะรู้ได้ยังไง..........
จบตอนที่5 อ่าาาา เื่ราวลึกลับซับซ้อนไปหมด ัก็น่าสงสารเหมือนกันนะเนี่ยจะว่าไป แต่ติดตรงที่ตอนนี้ คนที่รับกรรมไม่ใช่กรันแต่เป็เอกภพที่มาอยู่ในร่างกรันนี่สิ และยังจะเื่คนบงการทำร้ายัอีก เขาเป็ใครกัน แล้วแบบนี้เอกภพทำยังไงต่อไป รอติดตามนะคะ
1K
