ในยุคที่มนุษย์ยังรู้จักโลกไม่มากพอ จึงยังไม่ค้นพบเกาะเล็กๆ อันเป็สถานที่พิเศษสำหรับสิ่งมีชีวิตชั้นสูงชนิดหนึ่ง ซึ่งใครก็ตามที่มีท่าทีรุกรานเกาะแห่งนี้ จะไม่สามารถรอดกลับไปบอกเล่าสิ่งที่เห็นขึ้นอยู่ดี จึงเป็ปริศนาจนที่ทั้งน่าหวาดกลัวและหอมหวานยิ่งนัก
ในยุคต่อมา เริ่มมีตัวที่ดื้อดึงในกลุ่ม อยากออกจากเกาะไปสู่โลกภายนอกบ้าง นั่นเป็ความคิดที่ทำให้เกิดการหลบหนีออกจากเกาะไปได้ครั้งแรกของพวกมัน มนุษย์บังเอิญไปเห็นเข้า จึงขนานนามสิ่งมีชีวิตชั้นสูงเหล่านี้ว่า 'ั'
จุดใดจุดหนึ่งของเกาะ
่หัวค่ำของครอบครัวั 3 ตัวจะอาศัยอยู่ในถ้ำอย่างอบอุ่น แต่บรรยากาศสามารถอบอุ่นขึ้นไปได้อีกเมื่อถึงวันพรุ่งนี้ ซึ่งเป็วันพิเศษสำหรับทั้งครอบครัว โดยเฉพาะัตัวน้อยที่ทนรอไม่ไหวแล้ว จึงรีบเข้านอนั้แ่ตอนนี้เลย
"ขอตื่นเช้าๆ ได้ไหมคะ" ัน้อยถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อ
"แหม ขืนตื่นเช้ามากก็เตรียมงานวันเกิดของเ้าไม่ทันน่ะสิ" ัหนุ่มพูดขำๆ
"ฉะนั้น รอให้เราปลุกก่อนนะจ๊ะ ถึงจะตื่นได้ จะได้ไม่ต้องรอไงจ๊ะ" ัสาวกำชับ
ทั้งคู่ไม่ได้ห้ามจริงจังนัก แต่สำหรับัน้อยแล้ว เธอจะทำอย่างไม่ลังเลเลย เธออยากเป็เด็กดีสำหรับพวกท่าน ไม่ดื้อไม่ซน เชื่อฟังเป็อย่างดี แม้จะขัดต่อความ้าของตัวเองไปบ้างก็ตาม
"งั้นๆ ...หนูนอนแล้วนะคะ จูบราตรีสวัสดิ์หน่อย"
"จ้ะๆ"
ทั้งสองทำหน้าที่ที่ควรทำเสร็จแล้วก็ปล่อยให้เ้าตัวเล็กผล็อยหลับไป บรรยากาศอบอุ่นของครอบครัวและอากาศเย็นสบายในถ้ำช่วยกล่อมให้เธอหลับง่ายขึ้น พวกเขาเองก็ต้องไปเตรียมงานวันเกิดต่อเพื่อัน้อยที่แสนสำคัญ
ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป ดวงอาทิตย์ยังสาดแสงไม่หยุด ดวงจันทร์ยังหมุนวน สัตว์ต่างๆ กระทั่งัก็ยังใช้ชีวิตเช่นเดิม ยกเว้นมนุษย์ที่ขยายอาณาเขตไปเรื่อยๆ สรรค์สร้างสิ่งต่างๆ ออกมาไม่หยุดไม่หย่อน กว่าจะทำได้มากขนาดนี้ พวกมนุษย์ก็ต้องใช้เวลานานมากๆ
เมืุ่์มีการพัฒนามากขึ้น เหล่าัก็ต้องหลบซ่อนอย่างระมัดระวังตัวเพิ่มขึ้นเช่นกัน จึงใช้พลังบันดาลให้เกาะที่อาศัยอยู่จมลงสู่ก้นบึ้งมหาสมุทร แล้วใช้ชีวิตที่นั่นมาโดยตลอด
4,000 ปีต่อมา โลกถูกทำลายลง
เป็วันที่เ้าัน้อยตื่นพอดี
(จบตอน)
เริ่มแต่งเป็เื่แรกจ้า ให้กำลังใจกันด้วยน้า ติชมหรือวิจารณ์กันได้ แต่ห้ามใช้คำหยาบ ไม่งั้นนะ...

โดนแน่~~~~