เกิดใหม่เป็นคุณหนูใหญ่เพื่อแก้แค้นสามีจอมเจ้าเล่ห์

บทที่ 44 รอชมละครดี ๆ 

ลุงคนขับแท็กซี่กลับขัดจังหวะการเคลื่อนไหวของเสิ่นเมิ่ง เขายื่นมือคว้าเงินสดห้าสิบหยวนมา… 

“ห้าสิบหยวนก็ห้าสิบหยวน วันนี้ลุงถือว่าทำความดีละกัน! หนู เงินที่เหลือรอหลังจากที่ลุงไปส่งเพื่อนหนูกลับมาแล้ว หนูค่อยจ่ายลุงก็ได้!”

“ลุง…” ดวงตาของเสิ่นเมิ่งเป็นประกายด้วยความซาบซึ้งใจ “ลุงเป็นคนดีจริง ๆ ค่ะ!”

แน่นอนว่าเป็นคนดี! คนไม่ดีที่ไหนจะซื่อขนาดนี้ ทั้งยังโดนหลอกง่าย ๆ แบบนี้? 

เสิ่นเมิ่งก้มหน้าค้นหากระเป๋าต่ออีกพักหนึ่ง หยิบนามบัตรออกมาใบหนึ่งแล้วยื่นให้ “ลุงคะ นี่นามบัตรของหนู ชื่อกับเบอร์โทรอยู่ในนี้ ด้านหลังหนูเขียนที่อยู่บ้านไว้ เดี๋ยวลุงพาเพื่อนหนูไปส่งที่บ้านเลยนะคะ หนูจะได้จ่ายค่ารถให้ลุงด้วย”

“ได้!” ลุงคนขับมองนามบัตรอย่างละเอียด ใจชื้นขึ้นมาทันที

ที่อยู่นี้เป็นย่านคนรวย เด็กคนนี้เป็นลูกคนรวยจริง ๆ สินะ ค่ารถแค่นี้คงไม่โกงหรอก! ยิ่งให้ที่อยู่มาแล้วแบบนี้ ยังกลัวว่าจะเบี้ยวค่ารถอีกเหรอ?

เสิ่นเมิ่งกล่าวขอบคุณเป็นการใหญ่ จากนั้นจึงลงจากรถ มองตามรถแท็กซี่ที่แล่นออกไปจนลับสายตา มุมปากยกยิ้มอย่างพอใจ

แน่นอนว่านามบัตรใบนั้นไม่ใช่ของเธอ และที่อยู่ก็ไม่ใช่บ้านของเธอ

แต่คุณลุงคนขับแท็กซี่ต้องไม่ยอมให้เธอขึ้นรถฟรีแน่ 

รอชมละครดี ๆ ได้เลย!

เธอตบมือเบาๆ แล้วดึงเสื้อให้แน่นขึ้น ก่อนจะหันหลังกลับและเดินอย่างรวดเร็วไปที่รถแท็กซี่อีกคัน 

และถือโอกาสหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า กดเปิดเครื่อง เลือกไฟล์บันทึกเสียงที่บันทึกไว้เมื่อครู่ แล้วส่งให้เสิ่นเจีย

พอคิดถึงสีหน้าของเสิ่นเจียหลังจากที่ได้ยินไฟล์บันทึกเสียงนี้แล้ว เสิ่นเมิ่งก็มีความสุขจนแทบจะหมุนตัวเป็นวงกลม เธอก้าวขึ้นรถแท็กซี่และพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง “ไปที่คฤหาสน์เสิ่นค่ะ”

วันนี้เธอเหนื่อยมากแล้ว ควรจะได้พักผ่อนให้เต็มที่ รอชมละครดี ๆ ในคืนนี้ก็แล้วกัน! 

…

เขตที่พักอาศัยคุนซานอินเตอร์เนชั่นแนล

ชั้นเก้า

วันก่อนเสิ่นเจียประสบเหตุการณ์แบบนั้น พอกลับมาก็ถูกพ่อตำหนิอย่างหนักว่าไร้ความสามารถ ตกกลางคืนก็นอนไม่หลับทั้งคืนเพราะเอาแต่คิดว่าเมิ่งเจียงอวี่รักเธอจริงหรือเปล่า  กว่าจะหลับตาลงได้ก็เกือบเช้า 

พอตื่นขึ้นมาอีกทีก็บ่ายแล้ว เธอลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟัน จากนั้นก็เข้าครัวเตรียมทำอาหาร 

“ฉ่า!”

ผักที่ถูกเทลงในกระทะน้ำมันดังฉ่า ทันใดนั้นโทรศัพท์ที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ก็สว่างขึ้น มีข้อความ WeChat เข้ามา เสิ่นเจียคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูชื่อผู้ส่ง ใบหน้าของเธอก็บิดเบี้ยวเป็นเสิ่นเมิ่งยัยโง่นั่น! 

ยังกล้าส่งข้อความมาหาเธออีก คิดจะยั่วโมโหเธองั้นเหรอ?

เสิ่นเจียโมโหจนกัดฟันกรอด แต่ก็ยังเลือกที่จะเปิดข้อความนั้นทันที นิ้วเพิ่งแตะหน้าจอ เสียงที่คุ้นเคยก็ดังเข้ามาในหู

“เธอเป็นฝ่ายเริ่มก่อน เธอเปลือยกายขึ้นมาบนเตียงของผมเอง”

...

เป็นเสียงของเมิ่งเจียงอวี่! เขาถึงกับยอมพูดจาเอาใจเสิ่นเมิ่งแบบนี้เชียวเหรอ!

เสิ่นเจียกัดริมฝีปากแน่น  ตะหลิวในมือตกลงไปในกระทะดังโครม น้ำมันกระเด็นโดนหลังมือ  ความร้อนทำให้เธออุทานออกมาด้วยความเจ็บปวด 

“เป็นอะไรไปพี่?” เสียงดังมาจากข้างนอก เสิ่นเปียวที่สวมหูฟังอยู่ วิ่งพรวดพราดออกมาจากห้องอย่างร้อนรน

เขาเป็นน้องชายคนเดียวของเสิ่นเจีย เพิ่งเรียนอยู่ปีสอง ช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ก็กลับมาอยู่บ้าน ตอนนี้กำลังเล่นเกมอยู่ในห้อง

“ฉันไม่เป็นไร” เสิ่นเจียโบกมือปฏิเสธ แต่เสียงของเธอยังคงสั่นเครือ บ่งบอกชัดเจนว่าเพิ่งร้องไห้มา

เสิ่นเปียวจึงเดินเข้ามาหา ยื่นมือออกไปช่วยพี่สาวทำแผล แต่ดวงตาของเขากลับถูกข้อความสั้นในโทรศัพท์ของเสิ่นเจียดึงดูดเข้า เขารีบถอดหูฟังออก พอดีได้ยินประโยคสุดท้ายของเมิ่งเจียงอวี่

“ที่รักคุณมาช่วยผมเถอะนะ ผมสัญญาว่าจากนี้ไป ผมจะมีแค่คุณคนเดียว จะไม่มีวันไปยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนอื่นอีกแล้ว!”