ใบหน้าหวานถอนหายใจออกมาหนักๆ...
ร่างอวบอิ่มรัดแน่นไปด้วยชุดนิสิตนักศึกษาผืนบาง หญิงสาวนั่งไขว่ห้างอยู่ภายใต้ร่มเงาต้นไม้หลังสวนของคณะ ในมืออ่านข้อความจากมารดาที่จ้ำจี้ถึงเื่งานวันเกิดคุณพ่อ แต่ยี่หว่าไม่เคยเรียกชายร่างสูงผิวเข้มคนนั้นว่าพ่อเลยสักคำ เธอเรียกเขาว่าคุณลุงเมื่ออยู่ต่อหน้าแต่ลับหลังจะแอบเรียกว่าไอ้แก่หน้าหื่นวิตถารเสียมากว่า
“แกเป็บ้าอะไรอีกเนี้ย ทำไมทำหน้าอย่างนั้น” เพื่อนสาวอกโตถามขึ้นอีกคน
“เปล่าหรอก เื่ไร้สาระนิดหน่อย”
“แล้วปิดเทอมนี้พวกเราไปเที่ยวที่ไหนกันดี”
“ฉันอยากไปูเา”
“เที่ยวูเาปิดเทอมหน้าร้อนเนี้ยนะ”
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ”
ยี่หว่านั่งฟังเพื่อนสาวดาวเด่นของคณะโต้เถียงกันเื่ท่องเที่ยวด้วยความไม่สบอารมณ์ เพราะทุกๆครั้งที่ปิดเทอมหน้าร้อน หญิงสาวไม่เคยได้ออกไปเที่ยวกับกลุ่มเพื่อนเลยสักครั้ง เธอต้องกลับบ้านไปเยี่ยมครอบครัวในหน้าร้อน นั่นเป็วัฒนธรรมมานานหลังจากที่แม่แต่งงานใหม่
“แล้วแกล่ะยี่หวา อยากไปที่ไหน”
“เฮ้อ” ริมฝีปากอวบอิ่มบุ้ยขึ้นฟ้า
“อย่าบอกนะว่าปีนี้ก็ต้องกลับไปหาที่บ้านอีก”
“อือ ไม่งั้นจะนั่งหน้าบูดอย่างนี้หรอ”
ยี่หวานั่งค้ำคางพร้อมกับจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์...
ไม่รู้ว่าแม้ไปแต่งงานกับไอ้ลุงคนนี้ได้ยังไง ทั้งจู้จี้จุกจิกบงการทุกเื่ไปเสียทุกอย่าง ลูกเลี้ยงสาวอย่างเธอไม่ชอบหน้าั้แ่แรกเห็น ทันทีที่ชายคนนี้เข้ามาเป็คนในครอบครัว ยี่หวาก็แทบจะไม่มีความคิดเป็ของตัวเองเลย...เขาบงการเธอไปเสียทุกอย่าง...ทั้งเื่การเรียน...เื่การใช้เงิน...หรือแม้กระทั่งเื่การแต่งกายของเธอ...
“แกไม่ต้องไปก็ได้หนิ อยู่ตั้งปี 3 แล้ว โตขนาดนี้ครอบครัวยังไม่ปล่อยอีกหรอ”
“อื้อ ยิ่งพูดก็ยิ่งเครียด”
“พอๆ ปิดเทอมทีไรหน้ามันเป็อย่างนี้ทุกที เอาไว้ค่อยคุยกันวันหลังก็แล้วกัน”
เพื่อนสาวพากันปลอบใจ...และยี่หวาเองก็อยากจะทำเช่นนั้น เธออยากจะโทรไปหาพ่อเลี้ยงและะโออกมาดังๆว่านี่มันเป็ชีวิตของเธอ เขาไม่มีสิทธิ์อะไรจะมาบงการทั้งนั้น....แต่นั่นมันก็เป็เพียงความฝันลมๆแล้งๆ ถึงแม้ว่าเธอจะทำเช่นนั้นได้ หญิงสาวก็ไม่กล้าทำอยู่ดี...