Chapter 13
ตามง้อ
หลายวันผ่านมา
"พี่ขอโทษ"
"..."
"ให้อภัยพี่นะ พี่ผิดไปแล้ว"
ใช่แล้วครับ ตอนนี้ผมนั่งทำการบ้านอยู่ที่ใต้ตึกคณะคนเดียวและพี่ยอร์ชตามมาง้ออยู่
ไอ้เอ็มเมอร์กลับคอนโดไปแล้ว ส่วนไอ้ดีลก็ไปสวีตกับคุณแฟน
"กลับไปกินเหล้ากับเพื่อนพี่เถอะ อย่ามาเสียเวลากับผมเลย"
ผมทำไม่สนใจแล้วนั่งจดงานในไอแพดต่อไป
แต่พี่ยอร์ชนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามผมแล้วมองหน้าสบตา
"ถ้าจีนไม่ให้อภัยพี่ พี่ก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้นอะ"
ปึ้กกก
ผมทนไม่ไหวกระแทกสมุดปกอ่อนสีฟ้าลงกระทบโต๊ะหินอ่อนอย่างแรง
"พี่เลิกยุ่งกับผมสักทีได้ปะ!"
พี่ยอร์ชอึ้ังไปนิดนึง ไม่เคยเห็นผมในมุมนี้มาก่อน
"นี่จีนโกรธพี่ขนาดนี้เลยเหรอ.."
"แล้วสิ่งที่พี่ทำมันดีนักรึไงล่ะ?"
"พี่ไม่ได้ตั้งใจ เงินนั่นก็ไม่ได้รับมาด้วย"
"แล้วทำไมพี่ต้องทำแบบนั้น ที่เข้าหากันั้แ่แรกคือไม่ได้รักกันเลยใช่ปะ?"
ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำมาั้แ่ต้นคือหลอกลวงทั้งหมด
"ตอนแรกก็ใช่ แต่หลังๆ อะไม่"
"ยังไง?"
"ตอนแรกก็แค่พนันกับเพื่อน แต่พออยู่กับจีนไปนานๆ พี่ก็รู้สึกดีด้วย"
ผมมองหน้าพี่ยอร์ชอย่าง้าคำตอบ แต่นั่นกลับทำให้ผมเครียดมากกว่าเดิมซะอีก
ไม่รู้ว่านี่คือคำโกหกครั้งที่เท่าไร
ถ้ารู้สึกดีต่อกันจริงมันไม่น่าเป็แบบนี้ได้...
"ก็ได้ งั้นถ้ารักกันจริงก็ต้องเปย์ผมได้"
"สบายมาก อยากได้อะไรล่ะ?"
ผมปิดไอแพดและเก็บสมุดเข้ากระเป๋าเป้สีดำ
"ไปห้างกัน"
"หืม ตอนนี้อะนะ?"
พี่ยอร์ชเลิกคิ้วแล้วมองหน้าผมงงๆ หึๆ ไม่รู้จักสิงห์นักช็อปอย่างไอ้ตี๋จีนซะแล้ว
แม่งจะเล่นให้คุ้มที่เสียตัวเลย จะเอาให้มากกว่าเงินพนันเก้าพันที่ไอ้พี่ยอร์ชได้มา!
เวลาต่อมา
ห้างสรรพสินค้าชื่อดังใจกลางกรุง
"เอานั่นอีก"
ผมชี้ไปที่ช็อปแบรนเนมด์ หวังจะไปซื้อกระเป๋า
"แค่นี้ยังไม่พอใจอีกเหรอครับคุณชาย?"
พี่ยอร์ชว่าพร้อมกับมองถุงช็อปปิ้งที่ถือพะรุงพะรังอยู่คนเดียว
ผมรู้ว่ามันรวย หึๆ
"ทำไม? แค่นี้บ่นแล้วอ่อ"
"เปล๊า จะเหมาทั้งร้านพี่ก็พร้อมจ่าย"
"พูดจริง?"
"หยอกเล่น อย่าทำจริงเลย"
พูดแล้วก็หน้าซีด ขิส์! ทำไม่ได้จริงอย่ามาท้าเชียวนะ
เดี๋ยวแม่ก็หยิบซะหมดราวเลย เสื้อแบรนด์ดังๆ เนี่ย
ผมเดินเข้าไปเลือกกระเป๋าสักใบเอาไว้ใช้ใส่ไอแพดไปเรียน
ดูสภาพแล้ววันนี้พี่ยอร์ชเสียไปไม่ต่ำกว่าสองแสน
สมน้ำหน้า อยากหลอกกันดีนัก
หลังจากซื้อของกันเสร็จผมก็ขับรถพาพี่ยอร์ชไปแวะที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งก่อนกลับคอนโด อ้อ ลืมบอกไปว่าผมให้พี่ยอร์ชจอดมอเตอร์ไซค์ทิ้งไว้ที่คณะ เื่อะไรคุณหนูอย่างเราจะยอมนั่งมอเตอร์ไซค์ล่ะเนาะโฮะๆ (สมัยคลั่งรักแรกๆ ยังพอทนนั่งได้)
ร้านอาหาร
"อิ่มแล้วจะไปส่งที่มหาลัย"
ผมพูดจบพร้อมกับยื่นเมนูคืนให้กับพนักงาน และแน่นอนว่ามื้อนี้พี่ยอร์ชก็เป็คนเลี้ยงอีกตามเคย
"ส่งทำไมมหาลัย?"
"ไม่กลับม.แล้วจะไปไหนล่ะ"
"ก็ห้องจีนไง:) "
"อย่าหวังจะได้แอ้มผมอีก"
ใจไม่อ่อนหรอกนะจะบอกให้
"แค่นอนกอด อย่าคิดเยอะ"
"ไม่อะ ผมไม่เชื่อพี่หรอก"
มาห้องทีไร...มากกว่ากอดทุกที
"ทำไม? กลัวพี่จับปล้ำอ่อ หึๆ"
"ทะลึ่ง!"
ผมดุเสียงดังแล้วเขินหน้าแดง
"พี่ไม่ชอบขืนใจใครหรอกน่า"
"แต่พี่กำลังขืนใจผมอยู่"
ขืนใจบังคับให้พากลับไปนอนห้องด้วย ไอ้ตี๋จีนอย่างเรามันก็ขี้ใจอ่อนซะด้วย
เห็นผู้ชายหน้าหล่อๆ เป็ไม่ได้ รู้ทั้งรู้ว่าเคยโดนหลอกมาแล้ว เฮ้อ เกลียดตัวเองขะมัดที่หลวมตัวมาเจอพี่ยอร์ชอีกจนได้ ถ้าไอ้เอ็มเมอร์รู้คงโกรธ
"ไม่ได้ขืนใจ แต่แค่เป็ห่วงกลัวว่าจีนจะนอนคนเดียวไม่ได้ถ้าขาดพี่ไป"
"หลงตัวเองที่สุด"
"พี่ง้อขนาดนี้ จะใจอ่อนได้ยัง?"
ผมรู้นะ รู้ว่ามันเลว...เลวที่มาหลอก แต่ใจก็แอบหวั่นไหวทุกครั้งที่เจอ
อาการคนโง่มันเป็แบบนี้นี่เองสินะ
แล้วครั้งนี้ผมจะไว้ใจพี่ยอร์ชได้มั้ย มาตามง้อกันขนาดนี้ก็คงจะมีใจให้เราบ้างล่ะมั้ง
"ถ้าใจอ่อน พี่จะทำผมเสียใจเป็ครั้งที่สองมั้ย?"
ผมถามออกไปน้ำเสียงจริงจัง
"ครั้งแรกก็เกินพอแล้ว พี่ไม่ทำให้จีนเสียใจหรอก"
"..."
"ให้อภัยพี่นะครับ สัญญาว่าต่อจากนี้จะดูแลจีนเป็อย่างดี"
".."
"จะไม่ทำให้เสียใจ"
"..."
"ถ้าพี่ทำให้จีนเสียใจเป็ครั้งที่สอง เอาไอ้เอ็มเมอร์เพื่อนรักมาต่อยหน้าพี่เลยก็ได้"
"เหอะๆ ให้มันจริงเถอะ"
อดที่จะหัวเราะแห้งๆ ออกไปไม่ได้
"นะ ให้โอกาสพี่นะครับน้องจีน"
แล้วแน่นอนว่าคนอย่างไอ้ตี๋จีนก็แพ้ลูกอ้อนของผู้ชายหน้าหล่อที่ชื่อว่ายอร์ชอย่างราบคาบ
เกลียดตัวเองที่ใจอ่อนที่สุด!
"ถ้าพี่สัญญาว่าจะไม่ทำให้ผมเสียใจอีกเป็ครั้งที่สอง"
"..."
"ผมก็จะลองให้อภัยพี่"
ใจมันไม่รักดี T-T
เผลอให้อภัยคนที่ทำให้เราเจ็บช้ำซะแล้ว ฮืออ
เอาวะไอ้จีน เจ็บแรกผ่านไป เจ็บครั้งที่สองคงจะไม่มี! (รึเปล่าหว่า?)
"งั้นคืนนี้...พี่ไปนอนห้องจีนนะ:) "
***********
เอาแล้วว พี่ยอร์ชจะล่อน้องอีกแล้วว รอบนี้จะมาดีมาร้ายก็ไม่รู้ฮือออ
1K
