บทที่ 7 สิ่งที่ X ้า (2)
ซอจูอึนยังคงไม่เข้าใจในสิ่งที่ X พูด
“ที่นี่คือที่อยู่ใหม่ของฉันงั้นเหรอมันจะเป็ไปได้ยังไงกัน? ที่นี่มันคือที่ไหนฉันเองก็ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ!”
เธอตวาดใส่เสียงแข็ง ทั้งๆที่ในตอนแรกตัวเธอยังยืนอยู่ที่หน้าร้านของคุณเชอร์รี่อยู่เลย แต่ทำไมพอ X ดีดนิ้วแล้วมันกลับกลายเป็ที่อื่นไปเสียเฉยๆ
“เ้านี่มันน่ารำคาญชะมัด! ั้แ่ที่เ้าอยู่กับข้าเ้าก็ได้พบเห็นสิ่งแปลกตาตั้งมากมายทำไมยังไม่ชินอีกกัน?” X ตอบกลับด้วยความรำคาญใจ เขาไม่เข้าใจเลยว่าตัวของซอจูอึนยังจะมัวใอยู่กับอะไรอีก แค่การเทเลพอร์ตวาร์ปไปๆมาๆมันเป็ของง่ายเสียยิ่งกว่าการปลอกกล้วยเข้าปาก ใครๆในโลกของเทพและปีศาจถ้าหากอยู่ในระดับที่สูงหน่อยต่างก็ทำได้กันทั้งนั้น
แต่มันไม่ใช่เื่ง่ายสำหรับเธอผู้เป็มนุษย์ ภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมงั้แ่ที่ได้เจอกับ X มันมีแต่เื่ราวมากมายหลั่งไหลเข้ามาจนในสมองของเธอรับข้อมูลทั้งหมดนั่นเอาไว้ไม่ทัน
“แต่มันเป็คฤหาสน์ของนายไม่ใช่เหรอ? แบบนี้ก็หมายความว่าฉันต้องอยู่ด้วยกันกับนายน่ะสิ?” โดยเฉพาะข้อนี้แหละที่มันเป็ปัญหาสำหรับจูอึน หากต้องอยู่ร่วมชายคาเดียวกันกับตัวประหลาดอย่างไอ้เ้าบ้านั่นมันถือว่าเป็เื่ที่แย่เสียยิ่งกว่าแย่อีก
“เ้าน่ะอยู่ใกล้มือใกล้เท้าข้ามันถือเป็เื่ที่ดีที่สุดแล้ว ในโลกใบนี้นั้นไม่มีใครจะสามารถคุ้มกะลาหัวเ้าได้ดีไปกว่าข้า!” X ยืดอกมั่นหน้ารับอย่างภาคภูมิใจ ไอ้ความเย่อหยิ่งและความทะนงตนเกินเบอร์นั่นตัวเขาไปเอามันมาจากไหนตัวเธออยากจะรู้นัก
“แต่ฉันไม่อยากจะอยู่ร่วมบ้านเดียวกันกับนาย! ขืนอยู่ด้วยเข้านานๆมีหวังได้เป็โรคประสาทตายแหงๆ” จูอึนคัดค้านหัวชนฝาแต่ดูท่าคำพูดคำจามันไม่ค่อยจะลื่นหูคนฟังเสียเท่าไหร่
“เห นี่เ้ายังกล้าต่อปากต่อคำยังไม่รู้จักเข็ดหลาบมั่งเลยสินะ!” X รีบตะคอกใส่เธอกลับ มือของเขาเริ่มขยับราวกับอยากจะจับร่างเล็กนั่นมาหักคอเสียให้ได้
ในขณะที่ทั้งสองคนเริ่มจะตีกัน จู่ๆก็มีมือคู่หนึ่งเข้ามาแทรกกลางกั้นระหว่างพวกเขา
“หยุดเถียงกันเถอะขอรับ ถึงเวลาทานอาหารแล้ว” ชายหนุ่มในชุดพ่อบ้านกล่าวด้วยเสียงอันเรียบเฉยก่อนจะผายมือเชิญชวนให้ทั้งสองคนเข้าไปยังทางเดินห้องรับประทานอาหาร
ส่วนฝั่งของ X พอได้เห็นหน้าของชายคนนั้นตัวของเขาก็รู้สึกเหมือนราวกับลืมอะไรไปบางอย่างแต่พอนึกไปได้สักพักเขาก็พูดขึ้นมา
“อ้อ ข้าลืมบอกเ้าไปชายคนนี้ชื่อ ‘เซบาสเตียน’ เขาเป็ผู้ดูแลอะไรหลายๆอย่างให้กับข้า” X มองไปที่พ่อบ้านคนนั้นก่อนจะกล่าวให้จูอึนฟัง หลังจากนั้นเขาก็เดินมาใกล้ๆก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปกระซิบที่ข้างหูของเธอ
“แต่ข้าขอเตือนไว้ล่ะ เ้านั่นเป็ปีศาจครึ่งมนุษย์เขาไม่ได้ใจดีอย่างข้าหรอกนะ”
ซอจูอึนพอได้ฟังก็ได้แต่แค่นหัวเราะพลางคิดอยู่ในใจ ‘หากนายเป็คนใจดีทั้งโลกนี้คงไม่มีคนเลวแล้ว’ แต่จริงๆแล้วใครจะเป็อะไรมันก็ไม่ได้สำคัญสำหรับตัวเธอนั้น X คือตัวตนที่อันตรายที่สุด
หลังจากนั้นต่างฝ่ายต่างก็เลิกทะเลาะกัน ในตอนนี้นั้นปากท้องมันสำคัญกว่า
ซอจูอึนเดินตามหลัง X และเซบาสเตียนไปติดๆ เธอกวาดตามองสิ่งของที่อยู่รอบข้าง ไม่ว่าจะเป็ชุดอัศวินเหล็ก ไหทองคำหรือมงกุฏฝังเพรช และสิ่งของอีกมากมายที่ถูกตั้งวางกองเอาไว้อยู่ ถึงตัวเธอจะไม่ค่อยรู้เื่ว่ามันคืออะไรหรือมาจากสมัยไหนแต่เธอมั่นใจว่าราคาของพวกมันคงซื้อชีวิตเธอได้เกินร้อยชีวิตแน่ๆ
เธอยังคงเดินตามพวกเขาต่อไปมันเป็ทางตรงขนาดใหญ่ไกลสุดลูกหูลูกตา
ขณะที่ในใจของซอจูอึนได้แต่คิดว่าชาตินี้ตัวเธอจะเดินไปถึงห้องอาหารไหม เธอลองชะเง้อคอมองออกไปไกลๆก็พบเจอกับอะไรบางอย่าง
เมื่อซอจูอึนเดินมาถึงมันตัวเธอถึงกับหยุดชะงักราวกับถูกมันสะกดเอาไว้
ทั้งๆที่ตรงนี้ไม่มีอะไรถูกวางประดับกลับมีภาพวาดขนาดใหญ่แขวนตั้งตระหง่านเอาไว้อยู่เพียงลำพัง ภายใต้กรอบสลักสีทองนั่นมันเป็ภาพของชายรูปงามที่กำลังถูกเหล่าฝูงชนมากมายรุมทึ้งดึงปีกของเขาออกเสียจนเกือบหมด
น้ำใสๆมันเริ่มไหลออกมาผ่านใบหน้า ความโกรธความสิ้นหวังและการถูกทรยศหักหลัง ทำไมความรู้สึกเ่าั้มันถึงไหลกองมารวมอยู่ในอกของเธอได้
เพียงแค่เธอมองมันไม่กี่ชั่วอึดใจแต่ทำไมมันถึงได้รู้สึกเหมือนตายทั้งเป็
“มันคือภาพของ ‘เทวดาผู้ล่วงหล่น’ ขอรับ” เซบาสเตียนตอบคำถามที่มันกำลังค้างคาอยู่ในใจก่อนจะเริ่มเล่าอธิบายความหมายของสิ่งที่อยู่ในภาพให้เธอฟัง
“ภาพนี้ถูกวาดขึ้นเมื่อหลายพันปีก่อนใน่สมัยที่เหล่าเทพมนุษย์และปีศาจยังคงอาศัยอยู่ใต้โลกเดียวกัน มันเป็เื่ราวของเทพตนหนึ่งซึ่งโดนเหล่าเทพองค์อื่นใส่ร้ายป้ายสีจนเหล่ามนุษย์เกิดหลงเข้าใจผิดคิดว่าเป็ปีศาจร้ายจึงรวมตัวกันเพื่อรุมประชาทันเขาผู้นั้นให้เจ็บเจียนตายโดยการเด็ดปีกออกขอรับ”
“ทะ ทำไมพวกเทพและมนุษย์ถึงจะต้อง…” โหดร้ายมันโหดร้ายเกินไปแล้ว ในใจของซอจูอึนได้แต่คิดตอกย้ำอยู่อย่างนั้น ทั้งๆที่พวกเขาเป็ถึงเทพที่มีพลังมากมายแต่ทำไมต้องใส่ร้ายเพื่อรุมทำลายเทพเพียงตนเดียว
“เพราะไม่ว่าจะเป็มนุษย์ เทพ หรือปีศาจพวกมันต่างก็ล้วนมีความ้าอันไม่รู้จักพอกันทั้งสิ้น” เสียงอันนิ่งเฉยกล่าวก่อนจะเดินเข้าไปัักับรูปวาดนั่น
“X …”
“แม้กระทั่งความรัก โลภ โกรธ หลง ริษยา รวมถึงความสิ้นหวัง พวกเขาเ่าั้หาได้ต่างจากมนุษย์ไม่เลยแม้แต่เพียงนิดเดียว”
“รวมไปถึง…” แววตาอันแสนเศร้า X ้าจะพูดถึงอะไรบางอย่างแต่เขาก็เลือกที่จะหยุดมัน
“เพราะเช่นนั้น…ในวาระสุดท้ายของเทพตนนั้น เขาก็ต้องตายและจมลงไปกับความรู้สึกอันแสนว่างเปล่า” ทุกถ้อยคำกล่าวออกมาด้วยสายตาอันเลื่อนลอย ความรู้สึกทรมาณปวดร้าวราวกับถูกขังรวมไปถึงความอ้างว้างและแสนโดดเดี่ยวนั่น ตัวของซอจูอึนไม่รู้เลยว่าทำไมกันตัวของเธอนั้นถึงสามารถรับรู้มันได้เพียงแค่มองผ่านร่างของ X
“อีกไม่นานก็จะถึงห้องอาหารแล้ว ไปกันเถอะ” X พูดตัดบทก่อนจะรีบเดินจากไป
‘ในตอนนี้นั้น X กำลังคิดอะไรอยู่กันนะ...’ ซอจูอึนได้แต่ยืนมองแผ่นหลังที่มันอยู่ห่างไกลออกไปนั่น
(I CANT SLEEP WITHOUT YOU ช่วยกล่อมฉันสู่ห้วงแห่งความฝันที)
7K
