"มอนสเตอร์...เราจะทำยังไงกันดีครับหัวหน้า"
"เสียงดังมาจากปากถ้ำถ้าเรากลับออกไปก็คงจะตายกันหมดตอนนี้สองคนนั้นก็คงจะไม่รอดแล้วเอาล่ะเดินหน้าต่อไปถ้ำนี้จะต้องมีทางออกทางอื่นอยู่แน่"
คณะสำรวจจึงได้เดินทางต่อเพื่อเข้าไปยังส่วนลึกของถ้ำแห่งนี้
"สมบัติจะมีจริงๆหรือครับหัวหน้า"
"แน่นอนว่าฉันก็ไม่ได้มั่นใจร้อยเปอร์เซนต์แต่ในบันทึกของหัวหน้าหมู่บ้านรุ่นก่อนๆได้บอกไว้ว่ามีสมบัติถูกผนึกอยู่ในถ้ำแห่งนี้เมื่อใดก็ตามที่มอนสเตอร์ปรากฏตัวขึ้นมามันจะเป็สัญญาณบอกว่าผนึกได้สูญสลายไปแล้วและสมบัติก็จะปรากฏออกมาเราจึงต้องเดินหน้าต่อเพื่อนำสมบัติบางส่วนไปแบ่งให้กับครอบครัวของผู้ที่สูญเสีย"
"คิมนายไหวไหมสีหน้านายดูไม่ค่อยดีเลย"
กอร์นเเห็นคิมมีสีหน้าไม่ค่อยดีจึงได้เอ่ยถามขึ้น
"ฉันไม่เป็อะไรแค่รู้สึกไม่สบายใจแค่นั้นเอง"
""อืม!"
ในที่สุดก็มาถึงยังส่วนลึกของถ้ำซึ่งมันเป็พื้นที่โล่งมีขนาดเท่ากับสนามฟุตซอลมีความสูงประมาณห้าเมตรและมีประตูหินอยู่บ้านนึงที่ด้านหน้าประตูนั้นเหมือนจะมีอะไรเฝ้าอยู่ด้วย
"ถึงซักที......แต่นั่นมันหมาป่าขนเทานิแถมยังมีหลายตัวด้วยแล้วไอ้ตัวที่อยู่หลังสุดนั่นมันอะไรอย่าบอกนะว่า...บอส!"
สมาชิกในทีมสำรวจเห็นแบบนั้นก็ใจนทำอะไรไม่ถูกเลย
"เราต้องถอยกันก่อนแล้วล่ะครับการที่เราจะเข้าไปในนั้นได้จะต้องมีนักผจญภัยระดับเงินหรือทองมาด้วยไม่อย่างนั้นคงผ่านฝูงมอนสเตอร์นี้ไปไม่ได้แน่นอน" คิมพููดขึ้นมาทันทีที่ตั้งสติได้
"อืมฉันก็คิดว่างั้นเราจะต้องส่งคำร้องไปที่กิลนักผจญภัยสาขาเมืองGreenlineเพื่อตั่งภารกิจขอให้นักผจญภัยมาช่วยกำจัดมอนสเตอร์ที่นี่"
ในขณะที่ตกลงกันว่าจะกลับออกไปก็มีหมาป่าชนเทาตัวนึงได้สังเกตเห็นพวกเขา
โฮ่ง!....แฮ...,.
"วิ่งเร็วเข้าเราไม่มีเวลาไปหาทางออกทางอื่นแล้วเราต้องย้อนกลับไปทางเดิมยังไงเราก็ต้องเสี่ยงกันดู"
หลังจากที่กอร์นพูดจบทุกคนก็วิ่งกันอย่างหน้าตาตื่นทันที
อ๊าาาาาก!
ช่วยด้วยฉันยัง.....ไม่อยากตาย....อ๊าาาก!
"วิ่งต่อไปถ้าลังเลเราจะตายกันหมด"
ในขณะที่วิ่งหนีเอาตัวรอดคนในกลุ่มได้ถูกหมาป่าขนเทาโจมตีไปแล้วสามคน
"นั่น!...บอสของมันเคลื่อนไหวแล้วถ้ามันตามทันพวกเราต้องเสร็จมันแน่ๆ"
โฮ๊งงงง!
าาหมาป่าขนเทาคำรามออกมาเป็ลมพายุพุ่งเข้าไปโจมตีใส่กลุ่มคนในหมู่บ้านทันที่มันเห็น
ฟูลลลลลล!
"หลบเร็ว"
อ๊ากกกกก!....ไม่!.......
และคนในคณะสำรวจกว่าครึ่งนึงที่หลบไม่ทันก็ได้จบชีวิตลงทันที ส่วนคนที่หลบพ้นก็แทบจะยืนไม่ไหวเพราะผลกระทบจากแรงกระแทกของลมพายุ จากนั้นหมาป่าขนเทาทั้งหมดก็กรูกันเข้ามาเพื่อโจมตีคนที่เหลือทันที.....และในจังหวะนั้นเอง!
กำแพงวายุ!
เอ๊งๆๆๆ
หมาป่าขนเทาที่พุ่งเข้ามาโจมตีก็ถูกกำแพงวายุพลักกระเด็นออกไปทันทีที่ชนเข้ากันมัน
"ท่า...ท่านผู้พิทักษ์"
"ยังไม่ต้องพูดอะไรรีบออกไปจากที่นี่กันก่อน"
คาออสที่ยืนอยู่ระด้านหน้าฟูงหมาป่าขนเทาพูดอย่างเร่งรีบโดยที่ไม่หันไปมองกลุ่มคนที่อยู่ด้านหลัง คนที่เห็นท่าทางของเขารับรูู้สถานการณ์ได้ทันทีจึงรีบพากันออกไปจากพื้นที่นี้ทันที
"ขอบคุณ"
คิมหันมาพูดกับคาออสก่อนที่จะวิ่งตามคนอื่นไปในใจของเขานั่นรู้สึกคุ้นเคยกับคนคนนี้มากแต่คงจะเป็ไปไม่ได้อย่างแน่นอน ซื่งคาออสนั้นปิดบังใบหน้าตัวไว้จึงไม่มีใครรู้ถึงตัวจริงของเขา หลังจากที่ทุกคนออกไปกันหมดแล้วคาออสจึงหยิบเอาดาบออกมาจากด้านหลังซื่งดาบเล่มนี้เขาเก็บมาจากศพของคนที่อยู่หน้าปากถ่ำ
"มาต่อกันเลย"
จากนั้นคาออสจึงใ่ช้ฝ่ามือของเขาวางบนด้ามดาบไล่ไปจนถึงปลายดาบ
"เสริมพลัง"
"เข้ามาเลยพวก"
และเขาก็จัดการหมาป่าขนเทาที่ละตัวจนเหลือเพียงแค่าาหมาป่าขนเทาตัวเดียวซึ่งก่อนหน้านี้มันไปได้ขยับไปไหนเลยมันทำแค่เพียงนอนหาวระหว่างที่ดูคาออสต่อสู้กับลูกน้องของมันเหนี่ยงจากตัวเองเป็ถึงาาหมาป่าขนเทาซึ่งเป็มอนสเตอร์ระดับบอร์นมันจึงมั่นใจในความแข็งแกร่งของตัวเองมากว่าคาออสคงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมัน เมื่อมันเห็นลูกสมุนของมันโดนจัดการไปหมดแล้วมันจึงลุกขึ้นเตรียมต่อสู้กับคาออสต่อทันที
"ดูท่าแกคงมั่นใจในตัวเองมากเลยสินะถึงไม่คิดจะมาต่อสู้กับฉันั้แ่แรก แล้วแกจะเสียใจที่มาดูถูกฉันไอ้หมาโง่!"
"ก้าวพริบตา"
ฉั่ว! แฮ่! ปัก!
คาออสโจมตีอย่างรวดเร็วเข้าที่ลำตัวของมันแต่ก็ทำได้แค่แผลตื้นๆเนื่องจากิัของมันนั้นแข็งและเหนียวเป็อย่างมาก าาหมาป่าขนเทาตอบสนองอย่างรวดเร็วโดยการใช้ลำตัวของมันเองกระแทกใส่คาออสที่พึ่งโจมตีจบไปคาออสก็ตอบสนองได้ไวจึงใช้ดาบบังตัวไว้แต่ก็ต้องกระเด็นออกไปเพราะแรงกระแทกอยู่ดี
"หนังมันแข็งเป็บ้าเลยขนาดเราเสริมพลังให้อาวุธแล้วแท้ๆก็ยังโจมตีแทบไม่เข้าเลยต้องลองวิธีอื่นดูบ้างแล้ว"
"คมมีดวายุ"
ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!
ฉั่ว! ฉั่ว! ฉั่ว! แอ๊ง!!!..
"เหมือนการโจมตีทางเวทย์มนต์จะได้ผลดีกว่าแหะแต่แค่เวทย์ระดับนี้กับพลังของเราตอนนี้คงยังไม่พอที่จะจัดการมันลงได้ ต้องลองดูซะแล้วเวทย์ที่เราคิดค้นขึ้นมาเอง จากลมกลายเป็.......จงทะลวงมันเข้าไปเลย!!"
"หอกสายฟ้า!!"