
ณ ร้านกลิ่นกาแฟ ร้านกาแฟสไตล์ธรรมชาติ ตั้งอยู่ในกลางเมืองซึ่งเป็สถานที่ที่มักใช้รวมตัวกันของสามสาว แพร น้ำค้าง และน้ำหวาน สามสามเพื่อนรักหลากสไตล์ที่ไม่น่าจะมาคบกันได้
“แล้วแกจะเอายังไง ยัยหวาน” ยัยน้ำค้างถามพร้อมกับทำหน้าตายตามแบบฉบับของมัน เพื่อนรักไอคิวสูง เ้าของบริษัทซอฟแวร์ ที่ดันมาเปิดร้านกาแฟเพราะว่ามันหลงไหลในกลิ่นและรสชาติของกาแฟ และเหตุผลสำคัญก็คืออยากมีสถานที่ไว้ระดมสมอง เม้าท์มอยกันกับเพื่อนรัก ไม่มีที่ไหนเหมาะกับพวกเธอได้เท่ากับที่นี่อีกแล้ว
“นี่แกถอนหายใจจะสิบรอบแล้วนะ” ยัยแพรไหม สาวสวยเฉี่ยวเพื่อนรักอีกคนพูดอย่างเป็ห่วง
“นายนั่นย้ายกลับมาไทยแล้ว ไม่ยอมกลับบ้านเกิดตั้งนานคงไม่อยากจะเจอฉันมั้ง คงคิดว่าตัวเองหล่อเลือกได้ รู้จักน้ำหวานน้อยไปซะแล้ว ถ้าไม่เกรงใจผู้ใหญ่ ใครจะไปสนกัน” น้ำหวานพูดแล้วพลางนึกถึงพี่ชายในอดีต ด้วยความโมโหปนน้อยใจที่ชายหุน่มหลีกเลี่ยงที่จะพบเจอกับเธอ ที่เธอเองยอมไปทานข้าวครอบครัวของมาร์ตินหลายครั้ง ใช่ว่าหล่อนจะพิศวาสอะไรเขา เพียงแต่หล่อนยังคงให้ความเคารพและนับถือท่านทั้งสองจึงไม่อาจจะปฎิเสธได้ต่างหากล่ะ
“ที่จริงแกกับนายนั่น น่าตกลงกันได้นะในเมื่อแกก็ไม่ได้อยากจะแต่งงานกับเค้าเหมือนกัน” น้ำค้างออกความคิดเห็น พร้อมกับยกบานอฟฟี่ของโปรดมาให้ “อ่ะ นี่ของหวานแก้เครียดชั้นทำไว้ให้”
“นั่นสิ มันอาจจะไม่ยากอย่างที่คิดก็ได้” แพรไหมเสริม
หลังจากปรับทุกกับเพื่อนฉันก็เริ่มจัดการละเลียดเค้กบานอฟฟี่ของโปรดที่เพื่อนรักทำมาให้
“อร่อย ไหม? ” ยัยน้ำค้าง ถามพร้อมกับนั่งจ้องหน้าเพื่อรอคำตอบ
“อร่อยมากกกก ต่อให้แกมาเปิดร้านกาแฟอย่างเดียวก็ขายได้” ยัยน้ำค้างยิ้มหวานให้ฉันด้วยความภาคภูมิใจ เป็รอยยิ้มที่ได้เห็นเฉพาะคนที่สนิทเท่านั้น เพราะปกติยัยนี่ชอบทำหน้าเฉยชาอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ของนาง
ยัยเพื่อนไอคิวสูงคนนี้ เรียนจบปริญญาเอกด้านคอมพิวเตอร์ ั้แ่อายุ 23 ปี แล้วก็มาสานต่อหนึ่งในธุรกิจครอบครัวที่ในทางที่ถนัด มันชอบแต่งตัวสบายๆ ซะส่วนใหญ่ เพราะงานส่วนใหญ่อยู่แต่หน้าคอม แต่ถ้าวันไหนได้แต่งตัวสวยๆ ออกงานล่ะก็ สวยน่ารักจนต้องมองแล้วมองอีกเลยล่ะ
ส่วนยัยโหดหน้าหวานที่นิสัยมันไม่หวานเหมือนหน้าตา เพื่อนรักอีกคนของฉันมั่นก็นั่งมองฉันกินอย่างมีความสุข แพรไหมเป็เ้าของแบรนด์เสื้อผ้า แฟชั่น ที่โด่งดังติดตลาดทั้งในและต่างประเทศ ยัยนี่มันมีรอยยิ้มหวานๆ เป็เอกลักษณ์ ถ้าใครได้เห็นมันยิ้มคงละลายไปเหมือนกัน แต่ติดอยู่ที่งานอดิเรกและความชอบของมันขัดกับหน้าตาโดยสิ้นเชิง
เราสามคนเป็เพื่อนรักกันมาั้แ่มัธยม แยกย้ายกันไปเรียนตามความชอบความถนัดของตัวเองจนกระทั่งทำงาน แต่เราก็ติดต่อกันตลอดเวลาถึงแม้เราจะมีนิสัยและความชอบหลายอย่างที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่เราสามคนแค่มองตาก็รู้ใจ