เช้าของการเอาชีวิตรอด ลู่เหลียนตื่นเช้าเกินไปหรือไม่ ที่นี่ไม่มีเสียงของนาฬิกา เสียงรถ เสียงทีวีที่ชอบเปิดทิ้งไว้เป็เพื่อนแก้เหงา หรืออาจจะเหนื่อยเกินไป จึงทำให้ลู่เหลียนหลับไปง่าย ๆ ผิดจากนิสัยเก่าก่อนหากไม่ถึงเวลาที่ต้องตื่นก็ยังคงกลิ้งอยู่บนที่นอน
ยามเช้าลู่เหลียนตื่นเพราะนอนพักผ่อนเต็มอิ่ม เสียงนกร้องยามเช้ายังถือว่าตื่นสายกว่าปกติของคนที่นี่มาก
ลู่เหลียนลุกขึ้นมาล้างหน้าล้างตาเตรียมเข้าครัว เมื่อวานเก็บแตงกวามานิดหน่อย พอได้ต้มจืดหรือผัดดี ทำแค่ผ่านเช้านี้ก่อนละกันจะออกไปหาอย่างอื่นบ้าง
หลังจากมื้ออาหารเช้าแม่ต้องนอนพักสองสามวันรอร่างกายฟื้นตัวจากไข้ หลังกินยาต้มอันแสนขมเรียบร้อย ลู่เหลียนพาแม่ไปพักในห้อง เพื่อที่จะได้ออกไปหาอาหารมื้อต่อไป
ป่าที่นี่เป็ป่าโปร่ง มีต้นสนสูงใหญ่ใบสนทับถมกันสูงเพราะไม่ค่อยมีใครผ่านมาทางนี้มากนัก ยังดีที่ยังพอมีทางเดิน เขาว่าป่าสนมีเห็ดใช่ไหมเราดูคลิบเก็บเห็ดเมื่อชาติที่แล้วเห็นว่ามีตามป่าสนส่วนมากนี่นา
ถ้าอย่างนั้นวันนี้หาเห็ดละกันส่วนหน่อไม้ที่เดินผ่านมานั้นขากลับค่อยเก็บ ไปหาเห็ดกันก่อน
ลู่เหลียนค่อยๆเดินใช้ไม้ค่อยเขี่ยตามพื้นที่มีใบสนทับทมอากาศ่นี้สดชื่น สงสัยเมื่อคืนฝนตก ลู่เหลียนเดินไปได้สักระยะได้ยินเสียงน้ำ มีน้ำตกด้วยหรือนี่
เดินไปซักระยะแต่ก็ไม่ห่างจากทางเดินมากทำสัญลักษณ์ชัดเจนในการเดินกันหลงทาง ก็หักใบไม้ต้นไม้แถวนั้นผูกเป็โบว์บ้าง ทำรูปดาวที่ต้นไม้บ้าง ถ้าต้นไม้พูดได้คงจะด่าเราแน่นอนลายเสียทุกต้นที่เดินผ่าน
ลู่เหลียนค่อยๆเอาปลายไม้เขี่ยดูดอกแรกที่เห็นมันคลุมไปด้วยใบสนหนาเชียว มีจริงๆด้วยเห็ดผึ้งกำลังจะบาน ลู่เหลียนค่อยๆ เอาไม้แซะลงดินเพื่องัดเ้าเห็ดขึ้นมาแต่ยากเอางานทำไมนะเหรอ โคนมันใหญ่ขนาดกำมือของลู่เหลียน
นึดว่าการเก็บเห็ดทำง่ายๆเหมือนในคลิป ดึงออกกันง่ายๆ เฮ้อมาทำเองเหนื่อยเอาการ
ดอกที่หนึ่งผ่านไปก็มีดอกที่สองที่สามห้ามลืมกลบ เอาไว้รอบหน้ามาเก็บใหม่ เผลอแปปเดียวได้เห็ดเกือบเต็มตะกร้า พืชผักที่นี่ใหญ่กว่าเท่าหนึ่งของปกติที่เคยเจอในชาติที่แล้วสมใจข้าจริงๆ
เอาไว้ย่างกิน ผัดก็อร่อย ลู่เหลียนคิดรายการอาหารที่อยากทำจากเห็ด เดินมาถึงสายน้ำใสก็หยุดดูว่าจะหาอะไรเพิ่มอีก ในธารน้ำใสทางริมฝั่งมีต้นผักกูดขึ้นหนาตา ชูช่อตามริมธารมากมาย
ลู่เหลียนเห็นเช่นนั้นลงไปเก็บมาสักกำเพื่อนำไปผัด ส่วนเ้าเห็ดไว้มื้อต่อไป แต่คำว่ากำของลู่เหลียนนั้นมากมายจนล้นมือ ยอดมันอวบสวยใสวิ้ง ๆเหมาะแก่การทำน้ำพริกเสียเหลือเกินแต่ไม่มีพริกให้นางบ้างหรือ
ขากลับดีที่ทำสัญลักษณ์ไว้ ไม่อย่างนั้นคงหลงทางแน่นอน ร่างกายน้อยๆ เริ่มเหนื่อยล้า แม่นางน้อยร่างกายบอบบางเกินไปหน้าอกใหญ่คับอี เดินทีเหนื่อยเหมือนกัน วิ่งก็ไม่ได้ ไม่นาไปแซวเพื่อนสมัยเรียนเลยเื่หน้าอก มาเจอกับตัวเพิ่งรู้ก็วันนี้ว่าหน้าอกใหญ่มันเหนื่อยจริงเวลาวิ่ง เวลาเดิน เวลานอน
หลังจากเดินออกจากป่าเจอกับต้นพริก แต่เป็พริกที่เม็ดใหญ่ออกกลม แล้วมันใช่พริกหรือไม่ ลู่เหลียนเด็ดมันมาด้วย เด็ดมันให้หมด ลืมได้อย่างไรต้องเอาไปปลูกด้วย เก็นส่วนที่ต้องปลูกเช่นกันห่อผ้าบางๆอย่างดีกันมันตาย
นางค่อยๆขุดต้นพริก ต้นข่าอ่อนที่ยังไม่โตที่ยังไม่โต เพื่อเอาไปปลูกหลังบ้านของนาง ยังดีที่เราชอบต้นไม้บ้างไม่เช่นนั้นคงไม่รอดในป่าใหญ่แห่งนี้ ไม่รู้อะไรกินได้กินไม่ได้
ต้องไปถามท่านแม่ว่าเราหาเงินกันอย่างไรจะได้หาของป่าไปขาย หรือเขาไม่กินของป่ากันนะ
ความทรงจำของเด็กน้อยบอกว่านางไม่เคยได้ออกไปไหนอยู่แต่ที่เรือน แม่ของนางถึงมีอาการอ่อนแอเช่นนี้
มณีนับถือผู้หญิงคนนี้จริงๆ สามารถเลี้ยงลูกมาได้จนโต หากเป็มณีเอง ไม่เคยใช้ชีวิตแบบนี้ สามีตายอีก มณีจะรอดได้อย่างไร เพราะความเป็แม่ต้องทำทุกอย่างเพื่อลูกจริงๆ
รักแม่นะค่ะ….จะวันแม่แล้วใครมีแม่กลับไปหาแม่โทรหาแม่กันนะค่ะ
โปรดติดตามตอนต่อไป………