บันทึกลับฆาตกร

เฟย์และทีมงานเดินทางมาถึงลอสแองเจลิสในที่สุด เมรี่ สาวน้อยผู้หลงใหลในอาหารและวัฒนธรรมอเมริกัน ตื่นเต้นเป็๲พิเศษเมื่อได้เห็นป้ายฮอลีวูดที่โดดเด่นอยู่บนเนินเขา

“ว้าว! นี่มันเหมือนอยู่ในหนังเลย!” เมรี่อุทานออกมาด้วยความตื่นเต้น “ฉันอยากจะไปถ่ายรูปกับป้ายฮอลีวูดแล้วโพสต์ลงไอจีให้เพื่อนๆ อิจฉาเล่น!”

พวกเขาเช็คอินเข้าพักที่โรงแรมหรูริมชายหาดซานตาโมนิก้า ซึ่งเป็๲สถานที่ที่เฟย์เลือกไว้เป็๲อย่างดีเพื่อให้ทีมงานได้พักผ่อนและเตรียมพร้อมสำหรับภารกิจต่อไป

“โอ้โห! วิวสวยมากเลยค่ะ” เมรี่พูดขึ้นขณะมองออกไปนอกหน้าต่าง “ฉันอยากจะไปเดินเล่นริมหาดแล้วสั่งกุ้งล็อบสเตอร์ตัวใหญ่ๆ มากินจัง”

“ใจเย็นก่อนเมรี่” เฟย์พูดพร้อมหัวเราะ “เราเพิ่งมาถึง เดี๋ยวค่อยออกไปหาอะไรกินกัน”

หลังจากเก็บสัมภาระเข้าที่พักเรียบร้อยแล้ว พวกเขาก็ตัดสินใจออกไปสำรวจเมือง เมรี่ไม่รอช้ารีบตรงไปที่ชายหาดซานตาโมนิก้า

“ฉันอยากจะไปดูหนุ่มๆ เล่นเซิร์ฟบอร์ด!” เมรี่พูดพลางหัวเราะคิกคัก

เฟย์ส่ายหัวอย่างระอา “เมรี่ นี่เราอยู่ที่นี่เพื่อทำงานนะ ไม่ใช่มาเที่ยว”

“ก็ทำงานไปด้วย เที่ยวไปด้วยไม่ได้เหรอคะ” เมรี่ยิ้มแฉ่ง

พวกเขาเดินเล่นไปตามชายหาด เมรี่ตื่นตาตื่นใจกับบรรยากาศรอบข้าง ทั้งแสงสีเสียง ผู้คน และร้านรวงต่างๆ เธอหยุดอยู่หน้าร้านอาหารทะเลแห่งหนึ่ง และมองดูตู้กระจกที่โชว์กุ้งล็อบสเตอร์ตัวใหญ่๾ั๠๩์ อย่างสนใจ

“ว้าว! นั่นมันกุ้งล็อบสเตอร์ตัวเท่าแขนฉันเลย!” เมรี่อุทานออกมา “ฉันต้องกินมัน!”

เฟย์ถอนหายใจ “เมรี่ เธอจะกินกุ้งล็อบสเตอร์ตัวเบ้อเริ่มนั้นหมดเหรอ”

“ไม่หมดก็ไม่เป็๲ไรค่ะ” เมรี่ยิ้มกว้าง “แค่ได้ลิ้มรสชาติความสดใหม่ของมันก็พอแล้ว”

เฟย์ส่ายหัวอย่างระอาอีกครั้ง แต่ก็ยอมให้เมรี่สั่งกุ้งล็อบสเตอร์ตัวนั้นมาจนได้ เมื่ออาหารมาเสิร์ฟ เมรี่ก็จัดการกับกุ้งล็อบสเตอร์ตัวนั้นอย่างเอร็ดอร่อย เธอใช้คีมและส้อมแกะเนื้อกุ้งออกมาทีละนิด ท่าทางของเธอเหมือนกำลังต่อสู้กับสัตว์ประหลาด

“อร่อยมากเลยค่ะ!” เมรี่พูดพลางเคี้ยวตุ้ยๆ “เนื้อมันหวานและนุ่มมากๆ”

เฟย์มองเมรี่ด้วยความเอ็นดู “ค่อยๆ กินก็ได้ ไม่ต้องรีบขนาดนั้น”

หลังจากอิ่มหนำสำราญกับอาหารทะเลแล้ว เมรี่ก็ไม่รอช้าที่จะลากเฟย์ไปช้อปปิ้งที่ถนน Third Street Promenade

“ฉันได้ยินมาว่าที่นี่มีร้านค้าแบรนด์เนมดังๆ เพียบเลย” เมรี่พูดด้วยตาเป็๲ประกาย

“เมรี่ เธอจะช้อปปิ้งอะไรนักหนา” เฟย์บ่นอุบอิบ

“ก็ผู้หญิงกับการช้อปปิ้งเป็๲ของคู่กันนะคะ” เมรี่ตอบกลับด้วยรอยยิ้มสดใส

เมรี่เดินนำเฟย์เข้าร้านนู้นออกร้านนี้ เธอหยิบเสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า มาลองไม่หยุด จนเฟย์เริ่มรู้สึกเวียนหัว

“เมรี่ เธอจะลองอีกนานไหม ฉันเริ่มจะมึนแล้วนะ” เฟย์บ่น

“อีกแป๊บนึงค่ะ” เมรี่ตอบโดยไม่หันมามอง “ฉันกำลังเลือกว่าจะซื้อชุดไหนดี”

สุดท้าย เมรี่ก็ออกมาจากร้านพร้อมกับถุงช้อปปิ้งเต็มไม้เต็มมือ เฟย์มองเธอด้วยความอ่อนใจ

“หมดตัวแน่ๆ เลยเรา” เฟย์พึมพำกับตัวเอง

แต่ถึงแม้จะเหนื่อยและหมดเงินไปกับการช้อปปิ้งของเมรี่ แต่เฟย์ก็อดที่จะยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นรอยยิ้มที่เปี่ยมสุขของเมรี่ เธอรู้ว่าเมรี่มีความสุขกับการมาเที่ยวที่นี่จริงๆ

พวกเขาเดินเล่นไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงท่าเรือซานตาโมนิก้า ซึ่งเป็๲สถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงอีกแห่งหนึ่ง

“ว้าว! นั่นมันชิงช้า๼๥๱๱๦์!” เมรี่ชี้ไปที่ชิงช้า๼๥๱๱๦์ขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนท่าเรือ

“อยากขึ้นไหม” เฟย์ถาม

เมรี่พยักหน้าอย่างกระตือรือร้น “อยากขึ้นมากๆ เลยค่ะ”

พวกเขาซื้อตั๋วและขึ้นไปบนชิงช้า๼๥๱๱๦์ ขณะที่ชิงช้าค่อยๆ หมุนขึ้นสูง สายตาของเฟย์ก็เหลือบไปเห็นกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่ท่าเรือที่ยื่นออกไปในทะเล พวกเขากำลังทำท่าทางลับๆ ล่อๆ ราวกับกำลังส่งสัญญาณบางอย่าง

“มีอะไรเหรอคะ เฟย์” เมรี่ถามเมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของเฟย์

เฟย์ชี้ไปที่ท่าเรือ “ฉันเห็นคนกลุ่มหนึ่งทำท่าทางแปลกๆ ที่ท่าเรือนั่น”

เมรี่หรี่ตามอง “จริงด้วยค่ะ พวกเขากำลังทำอะไรกันนะ”

เฟย์ขมวดคิ้ว “ไม่รู้สิ แต่ฉันรู้สึกว่ามันมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล”