ตอนที่ 2 The Girl
“คืนนี้ให้นางมาปรนนิบัติข้าที่ห้อง”
องค์ราชินีกล่าวสั่งกับผู้ติดตาม ซึ่งพวกนางมีหน้าที่คอยอารักขาพระองค์และติดสอยห้อยตามไปกับพระองค์ทุกที่ตลอดเวลาที่พระองค์เสด็จ โดยองค์ราชินีจะมีผู้ติดตามเป็หญิงสาวแกร่งถึง 2 คน พวกนางนั้นล้วนเก่งกล้ามากความสามารถ ทั้งด้านการต่อสู้ การใช้อาวุธทุกรูปแบบ และมีปัญญาเฉลียวฉลาดเป็ที่สุด ซึ่งกว่าจะมายืน ณ จุดนี้ได้ พวกนางก็ผ่านฝึกฝนมาแสนสาหัสเช่นกัน
เมื่อคำสั่งถูกถ่ายทอด ผู้ติดตามที่ยืนคอยเฝ้าหน้าประตูเพื่ออารักขาองค์ราชินีก็ตอบรับพร้อมเพียงกัน
“รับทราบเพ่ค่ะ”
ผู้ติดตาม นางหนึ่งโค้งคำนับพระนาง แล้วก็รีบลุกเดินแล้วออกไป ตามหาแม่นางที่องค์ราชินี้าตัว หญิงสาวที่องค์ราชินีทรง้าตัว ณ เวลานี้ นางเป็ผู้ช่วยท่านนักปราชญ์ของเมืองเรา นางมีชื่อว่า หญิง และด้วยรูปโฉมของนางที่ดูงดงามราวดั่งภาพวาดในเทพนวนิยาย ทำให้สายตาทุกคู่ที่หันมอง ต้องหยุดชะงักดั่งราวโดนสาปเสกให้เป็ดั่งหิน
เพราะความงดงามนั้น ได้ไปสะดุดตาขององค์ราชินี หลังจากนั้นมา นางก็ถูกย้ายให้เข้ามาทำงานในราชวังเพื่อที่จะได้อยู่ใกล้ชิดกับพระองค์และรับใช้พระองค์ ในราชวัง ใครๆ ก็รู้ดีว่านางเป็ที่โปรดปรานขององค์ราชินียิ่งนัก นางเป็ดั่งเครื่องชูกำลังของพระนาง ั้แ่นั้นเป็ต้นมา
และทุกครั้งเมื่อพระนางทรง้าตัวนาง นางจะถูกเรียกให้มาปรนนิบัติรับใช้องค์ราชินีที่ห้องเป็ประจำ ดั่งเช่นค่ำคืนนี้
หญิง หญิงสาวผู้โปรดปรานขององค์ราชินี
“พระองค์ทรงเรียกหาหม่อมฉันหรอ เพ่ค่ะ” หญิงสาวในชุดสีขาวบางๆ เอ่ยถามองค์ราชินี
“ใช่แล้ว เราคิดถึงเ้า มาซิ... ขึ้นมานั่งบนเตียงกับเรา?” น้ำเสียงนิ่งๆ เรียบๆ เอ่ยตอบนาง
“เพ่ค่ะ”
นางตอบรับแล้วก็ค่อยๆ เดินขึ้นไปบนเตียงบรรทมของพระองค์
องค์ราชินีหลังจากที่ทรงเอนพระวรกาย พระองค์ก็ทรงปรับเปลี่ยนอิริยาบถเป็ลุกขึ้นนั่ง พระองค์ทรงมองใบหน้าของนาง ด้วยสายตาคมกริบเช่นนั้นแต่ปนไปด้วยความเสน่หาที่หยาดเยิ้ม เอ่อล้นทลักออกมา
“เ้ารู้ไหม? เวลาที่ข้าใช้เวลาอยู่กับเ้า แล้วได้มองพิจารณาใบหน้าของเ้าแบบนี้ บางครั้งข้าก็เคยคิดนะ ว่าเ้าเป็แม่มนต์ หรือ เ้าเป็ปีศาจหรือเปล่า ทำไมเ้าเป็เพียงผู้เดียวที่ทำให้คนอย่างข้ารู้สึกกระชุ่มกระชวยขึ้นมา”
องค์ราชินียิ้มอย่างเ้าเล่ห์แล้วมือไม้ก็ไต่ไล่ไปตามใบหน้าขาวผ่องนั้น พระนางทรงลูบไล้ใบหน้านวลๆ ผิวพรรณเนียนๆ นั้นวนไปมา การััที่แสนอ่อนโอนของพระนาง ยิ่งทำให้หญิงสาวในชุดขาวนั้น นางรู้สึกได้และรับรู้ถึงการโดนััเนื้อตัว เมื่อนางทรงขยับตัวและยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างพอใจและรู้สึกดีที่โดนััและลูบไล้อย่างอ่อนโยน
“องค์ราชินีเพ่ค่ะ ทรงอย่าทำเช่นนั้นซิเพค่ะ กระหม่อมรู้สึกจั๊กกะจี้ นะเพ่ค่ะ”
นางทรงกล่าวรายงานความรู้สึกของตัวเอง ที่มิอาจจะปกปิดไว้ได้ เมื่อโดนองค์ราชินีเอามือมาลูบไล้เล่นบริเวณจุดอ่อนไหวที่ใบหู นางทรงขยับซ้ายที ขยับขวาที เพราะรู้สึกคันๆ เหมือนโดนฝูงมดรุมกัด
“ทำไมล่ะ? ข้าชอบเวลาที่เ้ารู้สึกจั๊กกะจี้นะ ข้ามีความสุข......แต่ไม่เป็ไรหรอกนะเดี๋ยวเ้าก็ชินไปเอง ข้าจะทำให้เ้ารู้สึกชินเอง กับความรู้สึกจั๊กกะจี้แบบนี้”
องค์ราชินียิ้มเ้าเหล์ และยังไม่ยอมรามือง่ายๆ พระองค์ยังทรงเล่นไล้ที่ใบหูของนางดั่งเดิม ยิ่งรู้ว่าอีกคนรู้สึกจั๊กกะกี้ พระองค์ยิ่งทรงได้ใจใหญ่
แล้วจู่ๆ นางก็โน้มใบหน้าของตัวเองเข้ามาประกบริมฝีปากของพระนาง ลมหายใจนั้นแ่เบาเหลือเกิน แต่ก็สามารถััได้ถึงไออุ่นที่แสนจะอ่อนโยนออกมาจากริมฝีปากบางๆ ของนาง มือไม้ที่ซุกซนขององค์ราชินีพระนางก็ทรงละความสนใจจากใบหูนั้น แล้วมาจดจ่อกับหญิงสาวรูปงามที่นั่งอยู่เบื้องหน้านี้แทน
“เ้าจะจูบเรา ทำไมเ้าไม่ขอเราก่อน?” น้ำเสียงที่เอื้อนเอยออกมานั้น ช่างมาขัดจังหวะการจูบเหลือเกิน
“แล้วที พระองค์ล่ะ ยังไม่เอ่ยขอ.....ข้าสักคำ พระองค์ก็ทำตามใจตัวเองไปเสียแล้ว”
องค์ราชินีแสยะยิ้มกับคำพูดที่คมคายของนางที่ยอกย้อนพระนาง
“55++ นี่และ.... ข้าละชอบยิ่งนัก นอกจากเ้าจะมีใบหน้าที่งดงามแล้ว เ้ายังฉลาด ปราดเปรื่อง ช่างพูด ช่างเจรจา ข้าชักเริ่มจะทนไม่ไหวแล้วซิ”
สิ้นเสียงประโยค องค์ราชินีก็เข้าจู่โจมนางกลับ
ไม่นานเสียงไฟที่สว่างไสวในห้องบรรทมก็ดับมืดลงภายในพริบตา ภายใต้ความมืดมิดนั้น ยังทรงมีการเคลื่อนไหวที่ไม่ยอมหยุดนิ่ง ภายใต้ผ้าห่มเพียงผืนเดียว บนเตียงบรรทม เวลาผ่านไปไม่นาน เสียงร้องคราง ครวญ ก็ลอยล่องออกมา ถึงมองไม่เห็นภาพ แต่เสียงที่ลอยออกมากับอากาศนั้น ก็ทำให้เหล่าผู้ติดตามที่พวกนาง ยืนเฝ้าหน้าประตูของพระนางก็อดที่จะยิ้มน้อย ยิ้มใหญ่ไม่ได้
ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนนี้ ช่างเป็ความสุขสมของเหล่าสาวกข้าเหลือเกิน
เราจะอยู่ด้วยกันในโลกจินตนาการและสุดท้ายนี้
รู้สึกอย่างไร เอามาแชร์กัน