จวินเฉียนหลงมองไป๋อี้หลิงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหมาย “ฮองเฮาของข้า หมากตัวแรกที่เ้าจะเดินเป็ผู้ใดหรือ ? ”
ไป๋อี้หลิงยิ้มบางๆ แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “ดูเมื่อครู่ก็รู้แล้ว สตรีที่อารมณ์ร้อนเช่นนั้นย่อมเป็จุดอ่อนของตระกูลหลี่ ไม่น่าเชื่อว่าตระกูลหลี่จะให้กำเนิดลูกหลานเยี่ยงนางออกมา ดังนั้นนางคงเป็หมากตัวแลกที่เราจะต้องกำจัด หลี่อิงเว่ย สนมเอกที่มีอิทธิพลในวังหลวงบุตรีของตระกูลหลี่”
จวินเฉียนหลงพยักหน้าเห็นด้วย “แล้วเ้ามีแผนการใดในใจบ้าง ? ”
ไป๋อี้หลิงเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เมื่อหลายวันก่อน หลี่อิงเว่ยให้นางกำนัลเฒ่าไปหาผู้ประกอบพิธีทางไสยศาสตร์ผู้หนึ่ง พระองค์คิดว่าสตรีที่โง่เขลาเยี่ยงนางจะทำสิ่งใด”
จวินเฉียนหลงยิ้มมุมปาก พลางตอบด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความสนุกสนาน “หากนางไปหาผู้ประกอบพิธีทางไสยศาสตร์ นั่นหมายความว่าคง้าความโปรดปรานจากข้ากระมัง”
ไป๋อี้หลิงยิ้มบาง ๆ ก่อนจะกล่าวต่อ “นางคงหวังใช้เวทมนตร์เพื่อครอบงำจิตใจพระองค์หรือไม่ก็ทำลายข้า แต่นั่นเป็ช่องโหว่ของนางเอง เราควรใช้มันเป็เครื่องมือทำลายนาง”
จวินเฉียนหลงมองไป๋อี้หลิงด้วยความสนใจ “เ้ามีแผนอย่างไรหรือ ? ”
ไป๋อี้หลิงตอบด้วยความมั่นใจ “แน่นอน ตอนนี้ข้าอยู่ในตำแหน่งฮ่องเต้ มีสิ่งใดที่อำนาจนี้ทำไม่ได้ ข้าเพียงช่วยให้นางทำเื่นี้ได้อย่างราบรื่น”
จวินเฉียนหลงยิ้มกว้าง” สมแล้วที่ฟ้าลิขิตให้เ้ามาเป็ฮองเฮาของข้า”
ไป๋อี้หลิงชำเลืองมองจวินเฉียนหลง ก่อนจะเอ่ยเสริม “หลังจากนั้นคงพึ่งพาความสามารถของพระองค์แล้ว”
จวินเฉียนหลงพยักหน้าอย่างพอใจ “เ้าเองก็คงต้องลำบากไม่น้อยไปกว่าข้าเช่นกัน”
ไป๋อี้หลิงตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่มั่นใจ แล้วเอ่ยด้วยแววตาเหม่อลอย “ข้าเพียง้าปกป้องราษฎรและรักษาความสงบในราชสำนัก เหมือนกับที่ท่านพ่อทำมาตลอด ก่อนที่เวลานั้นจะมาถึง”
จวินเฉียนหลงมองไป๋อี้หลิงด้วยสายตาที่บรรยายไม่ถูก เพราะแม้แต่นอนนี้ความรู้สึกของตัวเองเขาเองยังไม่รู้แน่ชัด
“ฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ ถึงเวลาเสวยโอสถแล้ว” หวงกงกงเดินเข้ามา เสียงนี้ทำให้ทั้งสองหลุดจากภวังค์ ก่อนที่ไป๋อี้หลิงจะขอตัวกลับห้อง เพื่อให้จวินเฉียนหลงได้พักผ่อน
ั้แ่วันที่เขาเข้ามาอยู่ในตำหนักนี้ จนถึงวันนี้เวลาก็ผ่านมาร่วมเดือนแล้ว ทุกอย่างเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็หลังมือ ไม่ว่าจะเป็ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับจวินเฉียนหลง หรือความรู้สึกในใจของเขาเอง ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นทุกวันทำให้เขารู้สึกสับสนยากจะบรรยาย
เมื่ออาทิตย์อัสดง ในค่ำคืนที่เงียบสงัดมีเพียงเสียงลมพัดแ่เบาไปตามระเบียง ไป๋อี้หลิงยืนมองดวงจันทร์ในห้องพักของตนในใจเขามีความรู้สึกอึดอัดและสับสน
“ข้าไม่ควรรู้สึกเช่นนี้...” ไป๋อี้หลิงพึมพำเบา ๆ เขาหวนนึกถึง่เวลาที่พวกเขาได้ใกล้ชิดกันใน่หลายวันที่ผ่านมา แม้ว่าแต่ละวันจะเริ่มต้นด้วยความขุ่นเคือง แต่ความอบอุ่นที่ค่อยๆ แทรกซึมเข้ามาในใจทำให้เขาสับสน
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง ไป๋อี้หลิงหันกลับไปทันที และพบว่าจวินเฉียนหลงอยู่ตรงนั้น สายตาของเขามองตรงมาที่ไป๋อี้หลิง รอยยิ้มที่อ่อนโยนแต่แฝงไปด้วยความลึกลับฉายขึ้นบนใบหน้าของเขา
“เ้ายังไม่พักอีกหรือ? ” จวินเฉียนหลงเอ่ยถามเบาๆ แต่เสียงของเขาดูเหมือนจะก้องอยู่ในใจของไป๋อี้หลิง
“ข้า...ข้าแค่คิดอะไรเพลินนิดหน่อย” ไป๋อี้หลิงตอบตะกุกตะกัก พยายามหลีกเลี่ยงสายตาของจวินเฉียนหลง
จวินเฉียนหลงหัวเราะเบาๆ “หรือว่าเ้ายังกังวลเื่ตระกูลหลี่ ? ”
ไป๋อี้หลิงหันไปมอง “ไม่มีอะไร ข้าแค่...แค่คิดถึงเื่ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วไปหมด”
จวินเฉียนหลงมองไป๋อี้หลิงอย่างครุ่นคิด “จริงอย่างที่เ้าเอ่ย เวลาเพียงหนึ่งเดือนกลับมีเื่มากมายเกิดขึ้น”
จวินเฉียนหลงยิ้มออกมาเล็กน้อย “ชีวิตก็แบบนี้ สิ่งใดที่เราไม่อาจควบคุมได้เ้าก็อย่ากังวลไปเลย” เขาหยุดชั่วครู่ แล้วเสริม “แต่ถ้าเ้ามีอะไรที่อยากพูด ข้ายินดีฟังเสมอ”
ไป๋อี้หลิงนิ่งเงียบไม่รู้จะตอบอย่างไร ความรู้สึกที่สับสนและหวั่นไหวในใจยังคงก่อตัวขึ้นเรื่อย ๆ จนไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป แต่เขาก็ยังคงพยายามหักห้ามใจตัวเอง
“ข้าขอตัวก่อน” เอ่ยจบเขาก็จากไป
“หลังจากที่เราคืนร่างเดิม ข้าก็จะกลับไปเป็ข้าอีกครั้ง...อย่าได้หลงไปกับความใกล้ชิดนี้” ไป๋อี้หลิงพึมพำบอกกับตัวเอง ก่อนจะเดินกลับไปยังห้องของเขา
ทั้งสองไม่อาจเข้าใจความรู้สึกที่ซับซ้อนและความสับสนในใจของกันและกันได้ในเวลานี้
แต่ความใกล้ชิดที่เพิ่มขึ้นในทุกๆ วัน ก็ทำให้กำแพงที่เคยมีเริ่มพังทลายลงอย่างช้า ๆ
ในวันถัดมา ไป๋อี้หลิงพยายามหลีกเลี่ยงการพบหน้าจวินเฉียนหลง แม้จะรู้ดีว่าไม่สามารถหลบเลี่ยงได้ตลอดไป แต่เขายังไม่พร้อมจะเผชิญหน้ากับความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาในจิตใจ
“หลี่ไป่ ฮ่องเต้ยังประชุมไม่เสร็จอีกหรือ” จวินเฉียนหลงที่นั่งอ่านฎีกาอยู่ในสวนเอ่ยถามขึ้น วันนี้เขาไม่ได้ตามไปประชุมด้วย เนื่องจากไป๋อี้หลิงชิงไปก่อนเขา
ตกเย็นเมื่อเห็นว่าไป๋อี้หลิงยังไม่กลับมา เพราะปกติแล้วในเวลานี้เขาจะต้องกลับมาแล้ว จวินเฉียนหลงจึงเอ่ยถามองครักษ์เงาขึ้น
จวินเฉียนหลงนั่งอยู่ในสวนที่เงียบสงบ แต่ความคิดของเขากลับไม่สงบเลย
หลี่ไป่ที่คอยรับใช้ใกล้ชิดค้อมหัวตอบ “ฝ่าา ฮ่องเต้ทรงมีการประชุมด่วนเกี่ยวกับการจัดการเื่ภายในราชสำนัก ข้าน้อยคิดว่าอีกไม่นานคงเสร็จสิ้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
จวินเฉียนหลงนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะวางฎีกาลงบนโต๊ะ “อืม ข้าเข้าใจแล้ว แต่เ้าลองไปสืบข่าวให้ข้าอีกครั้งว่าเมื่อไหร่ฮ่องเต้จะกลับมา ข้าอยากพบเขา”
หลี่ไป่ค้อมหัวอีกครั้ง “พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าา ข้าน้อยจะไปสืบดูให้ทันที”
เมื่อหลี่ไป่หายออกไปจากสวน จวินเฉียนหลงถอนหายใจเบา ๆ เขารู้สึกถึงความว่างเปล่าในหัวใจ ตื่นมาไปเจอไป๋อี้หลิงทำให้เขารู้สึกกระวนกระวายใจ
ไม่นานนัก หลี่ไป่ก็กลับมา “ฝ่าา ฮ่องเต้พึ่งประชุมเสร็จพ่ะย่ะค่ะ กำลังเดินทางกลับ”
จวินเฉียนหลงพยักหน้าเล็กน้อย “อืม ข้าจะรอฝ่าาที่นี่”
หลี่ไป่ค้อมหัวและจากไปอีกครั้ง จวินเฉียนหลงยังคงนั่งอยู่ในสวน ความรู้สึกกระวนกระวายทำให้เขาไม่สามารถสงบลงได้ เขาเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่าทำไมเขาถึง้าพบไป๋อี้หลิงเช่นนี้ ทำไมการที่อีกฝ่ายไม่อยู่ใกล้ถึงทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ
ไม่นานนัก เงาร่างของไป๋อี้หลิงก็ปรากฏขึ้นที่ทางเดิน เขาเดินเข้ามาในสวนด้วยท่าทีเหนื่อยล้า จวินเฉียนหลงมองไปที่เขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย
“ไป๋อี้หลิง” จวินเฉียนหลงเรียกเขาด้วยเสียงอ่อนโยน
ไป๋อี้หลิงหยุดเดินและหันมามองเขา “ฝ่าา...พระองค์อยู่ที่นี่ ? ”
จวินเฉียนหลงมองไป๋อี้หลิง พร้อมกับเอ่ยประชดประชันขึ้นมา “หากข้าไม่มีมารอเ้าอยู่ที่นี่ ก็คงจะไม่ได้พบเ้า”
ไป๋อี้หลิงหลบสายตาของจวินเฉียนหลงเล็กน้อย “ข้ายุ่งกับประชุม ขอโทษที่ทำให้พระองค์ต้องรอ”
“เ้ารู้ด้วยหรือว่าข้ากำลังรอเ้าอยู่” จวินเฉียนหลงพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความน้อยใจ
ไป๋อี้หลิงเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดออกมาเบา ๆ “ข้า...เอ่อ”
“ไม่ต้องเอ่ยสิ่งใดแล้ว พาข้ากลับห้อง”
…..
อีกด้านหนึ่ง
หลี่อิงเว่ยเดินวนไปวนมาในห้องของนาง ความหงุดหงิดเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ นางไม่สามารถทนต่อความไม่แน่นอนได้อีกต่อไป “ฮ่องเต้ไม่เสด็จมาหาข้าทั้งเดือน คงเป็ไป๋อี้หลิงรั้งพระองค์ไว้เป็แน่”
นางกำนัลที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบก้มหน้าและพูดด้วยความระมัดระวัง “หวงกุ้ยเฟย หม่อมฉันคิดว่า...บางทีฮ่องเต้อาจจะทรงยุ่งเื่การบ้านการเมือง...”
หลี่อิงเว่ยหันขวับมองนางกำนัลด้วยสายตาแข็งกร้าว “ยุ่งเื่การบ้านการเมืองงั้นหรือ?เมื่อก่อนฮ่องเต้ทรงหนักแค่ไหน พระองค์ก็เสด็จมาหาข้า! เป็เพราะไป๋อี้หลิงคนเดียว ดังนั้นข้าต้องรีบกำจัดมันให้เร็วที่สุด”
ตำหนักจวินหลงที่เคยเงียบเหงา ตอนนี้กลับอบอวลไปด้วยบรรยากาศที่เปลี่ยนไป คล้ายกับความรักและความอบอุ่นที่ค่อย ๆ เบ่งบานขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืน
ภายในตำหนักเสียงของจวินเฉียนหลงดังขึ้น พร้อมกับน้ำเสียงที่แฝงด้วยความออดอ้อน “อี้หลิง...อาบน้ำให้ข้าหน่อยได้ไหม ?”
ไป๋อี้หลิงคิดที่จะปฏิเสธ แต่จวินเฉียนหลงกลับเอ่ยขึ้นว่า “ข้ารู้ว่าเ้าจะไม่ปฏิเสธข้า”
ไป๋อี้หลิงมองเขาแล้วถอนหายใจออกมา ก่อนจะพาจวินเฉียนหลงไปยังอ่างน้ำที่เตรียมไว้แล้ว
ไป๋อี้หลิงค่อยๆ ประคองเขาให้เข้าไปนั่งในอ่างน้ำด้วยความระมัดระวัง แต่ทันใดนั้น เสียงร้องด้วยความใของเขาก็ดังขึ้น “เฮ้ย!”
น้ำที่อยู่ในอ่างกระเด็นออกมาเป็ละออง พร้อมกับไป๋อี้หลิงลงไปในอ่าง นั่งลงบนตักของจวินเฉียนหลง
ไป๋อี้หลิงนั่งอยู่บนตักของจวินเฉียนหลงในอ่างน้ำ ขนตายาวของเขาหยดน้ำอยู่รอบๆ ตัวเขา
“พระองค์ทำอะไรเนี่ย!” จวินเฉียนหลงพึมพำด้วยความเขินอาย
“ไหนเ้าก็จะอาบน้ำให้ข้าแล้ว ก็อาบด้วยกันเลยไม่ดีกว่าหรือ? ”
“แต่”
“เ้าจะเขินอายไปทำไมกัน ในเมื่อเราต่างเห็นร่างกายของกันและกันแล้ว หรือว่าตอนที่เ้าอาบน้ำไม่เคยมองร่างกายของข้าหรือ”
ไป๋อี้หลิงใบหน้าแดงระเรื่อก่อนจะเริ่มอาบน้ำให้จวินเฉียนหลงโดยไม่พูดอะไรออกมา
จวินเฉียนหลงมองมือของไป๋อี้หลิงที่ค่อย ๆ ช่วยชำระร่างกายของเขาด้วยความทะนุถนอม ทุกการััทำให้ร่างกายของเขาร้อนรุ่มขึ้นมา
ลมหายใจอ่อน ๆ ที่กระทบผิว แต่ละััทำให้ร่างกายของจวินเฉียนหลงร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้น รู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง
“ฮองเฮา ั้แ่ที่เราแต่งงานกันมา เรายังไม่ได้เข้าหอกันเลย” จวินเฉียนหลงกระซิบข้างหู
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ไป๋อี้หลิงก็รู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจของเขา ดวงตาของเขาหันมองจวินเฉียนหลงที่อยู่ในอ่างน้ำ แววตาของฮ่องเต้เต็มไปด้วยความปรารถนาที่เขาไม่อาจซ่อนเร้นได้
“ฝ่าา…แต่เรา” ไป๋อี้หลิงก็หน้าแดงก่ำขึ้นมา และพยายามผลักจวินเฉียนหลงออก แต่จวินเฉียนหลงจะปล่อยเขาไปได้อย่างไร อ้อยเข้าปากช้างแล้วมันจะคายได้อย่างไร
ยังไม่ทันให้ไป๋อี้หลิงได้ตั้งตัว จวินเฉียนหลงก็ก้มลงไปประกบปากทันที โดยไม่สนว่าพวกเขาสลับร่างกันอยู่
ทว่าในขณะนั้นเอง ร่างกายของทั้งสองก็เกิดแสงสว่างขึ้น วินาทีต่อมาทั้งสองกลับคืนสู่ร่างเดิมของตัวเอง
จวินเฉียนหลงที่ลืมตามองใบหน้าไป๋อี้หลิงก็ชะงักไปในทันใด ก่อนจะผละริมฝีปากออกแล้วเอ่ยว่า “พวกเรากลับสู่ร่างเดิมแล้ว...”
ทว่าตอนนี้แรงปรารถนาที่ก่อตัวขึ้น ไม่อาจดับมันลงได้แล้ว หลังจากทั้งสองสบตากันด้วยความตกตะลึง ริมฝีปากของจวินเฉียนหลงก็ประกบเข้าหากันอีกครั้ง
จูบนี้ดูดดื่มเต็มไปด้วยความปรารถนาและความรู้สึกที่สะสมตลอดใน่เวลาที่ผ่านมา
โปรดติดตามตอนต่อไป...........
12K
