จอมนางสยบจอมมาร(จบ)

EP : 50 กลับบ้าน

“เหลียนฮวาตื่นได้แล้ว” น้ำเสียงทุ้มๆ กระซิบชิดใบหูเล็ก เพื่อปลุกคนตัวเล็กที่นอนอยู่ในอ้อมกอดของเขา

“อื้อ อึดอัด” ริมฝีปากบางร้องบอกเมื่อรู้สึกอึดอัด ร่างบางขยับตัวไปมาอย่างเมื่อรู้สึกว่าถูกอะไรบางอย่างรัดร่างกายแน่น

“ถ้าเจ้าไม่ตื่นเราจะไม่ทันอาหารเช้านะ” ได้ผล ซิวเหวยหลงยิ้มเมื่อเห็นท่าทางของซีเหลียนฮว่าที่ลืมตาตื่นพลางรีบลุกจากเตียงทันที

“ปล่อยข้าเร็วสิท่านอ๋อง” ซีเหลียนฮวาร้องบอกเพราะตอนนี้ท้องของเธอร้องแล้ว ก่อนหน้านี้เธอกำลังมึนงงกับความฝันนั้นอยู่และอยากรู้ว่ามันใช่เรื่องจริง หรือเพราะเธอคิดมากจนทำให้เกิดฝันแบบนั้น

“รีบเชียวนะ” ซิวเหวยหลงเอ่ยแซ่วเมื่อเห็นท่าทางของซีเหลียนฮวา

“เร็วสิเจ้าค่ะ” ซีเหลียนฮวาร้องบอกตอนนี้ท้องน้อยๆ ของเธอร้องประท้วงแล้วด้วยสิ

“ยังเจ็บอยู่หรือไม่” ซิวเหวยหลงเอ่ยถามพลางอุ้มซีเหลียนฮวาขึ้นจากเตียงล้าพากันไปอาบน้ำ

“ลองเป็นข้าดูสิเจ้าคะ” ซีเหลียนฮวาเอ่ยบอกใบหน้างามแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่เมื่อคิดถึงมัน

“ข้าคงเป็นเจ้าไม่ได้หรอก แต่ถ้าเจ้าเป็นคนของข้าถึงจะถูก” ซีเหลียนฮวาเอ่ยบอกพลางช่วยซีเหลียนฮวาอาบน้ำ

“บ้าพูดอะไรของท่าน” ซีเหลียนฮวาเขินจนตอบกลับอีกฝ่ายไม่ถูกแล้วเธอมุดตัวลงน้ำไปเรื่อยๆ จนถึงระดับคางของตัวเอง

ซิวเหวยหลงเห็นเช่นนั้นก็ยิ่งเอ็นดูคนตัวเล็ก ที่ตอนนี้เขินจนตัวแดงไปหมดแล้ว

“ไปกันเถอะ” ซิวเหวยหลงบอกก่อนจะคว้าตัวของซีเหลียนฮวามาอุ้มแล้วเดินออกไปจากห้องน้ำทันที ก่อนที่พวกเขาจะรีบแต่งตัวแล้วเดินออกไปข้างนอก

“อาหารเตรียมให้แล้วขอรับ” เป่าเปยเอ่ยบอกเมื่อเห็นเจ้านายของพวกเขาขึ้นเรือเหาะมาแล้ว

ซีเหลียนฮวามองเห็นลูฟานที่ยืนอยู่กับพ่อของตัวเองโดยไม่คิดจะเข้ามาใกล้พวกเธอ ใบหน้าของลูฟานนั้นขึ้นรอยสีแดงครึ่งหน้าจนดูไม่ได้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าสาเหตุมาจากใคร

“ไปกันเจ้าค่ะ” ซีเหลียนฮวาร้องบอกก่อนจะดึงซิวเหวยหลงยังโต๊ะอาหารที่เหล่าองครักษ์จัดเตรียมเอาไว้ให้อยู่ก่อนแล้ว

“ไม่ทานด้วยกันหรือ” ทันทีที่นั่งลงเสร็จซีเหลียนฮวาก็เอ่ยถามเหล่าองครักษ์

“พวกข้าทานแล้วขอรับ” เป่าเปยเอ่ยตอบเพราะตั้งแต่ตอนเช้าพวกเขาก็ทานอาหารแล้ว

นั้นเป็นเพราะต้องรีบมาจัดเตรียมอาหารให้แก่เจ้านายของตัวเอง อีกอย่างจะให้พวกเขามาทานอาหารร่วมกับเจ้านายต่อหน้าคนอื่นก็ไม่ใช่

“ออกเรือเสียเป่าเปย” ซิวเหวยหลงบอกก่อนจะลงมือคีบอาหารให้กับซีเหลียนฮวาที่กำลังทานอาหารไม่ได้สนใจใครอีก

“ขอรับ” เป่าเปยรับคำก่อนจะเดินจากไป ตอนนี้มีขุนนางบางคนกำลังนั่งทานอาหารอยู่เหมือนกัน

“อากาศดียิ่ง” ซีเหลียนฮวาทานอาหารไปก็เอ่ยชมไป เพราะตอนนี้เรือเหาะเริ่มลอยขึ้นแล้วทำให้เธอได้มองเห็นก้อนเมฆที่ลอยมากระทบกับเรือ

ในเวลาเกือบเที่ยงพวกเธอก็มาถึงแคว้นซิว และไม่นานก็มาถึงตระกูลซิวเหมือนกัน ทั้งหมดลงจากเรืออย่างรวดเร็วก่อนที่พวกขุนนางจะรีบกลับไป

เพราะบางคนพอจะรู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับลูฟานก็เลยรีบพากันกลับ และไม่คิดจะส่งลูกสาวลูกชายมาตีสนิทกับซีเหลียนฮวาอีก

“พ่อบ้านฉางข้าคิดถึงอาหารของท่านมากเลยเจ้าค่ะ” ทันทีที่เห็นหน้าของพ่อบ้านฉางซีเหลียนฮวาก็ร้องบอกทันที

“ข้าทำอาหารไว้รอพระชายาแล้วขอรับ” พ่อบ้านฉางยิ้มอ่อนก่อนจะเอ่ยบอกไปด้วย

“รู้ใจข้าจริงๆ” ซีเหลียนฮวารองบอกก่อนจะเดินเจ้าไปยังห้องอาหารทันทีตอนนี้ท้องของเธอร้องไม่หยุดแล้วเนื่องจากได้กลิ่นอาหารตั้งแต่เข้ามาในห้องแล้ว

“รีบทานเสีย เจ้าต้องรีบไปดูดซับลมปราณไม่ใช่หรือ” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกคีบเนื้อป้อนซีเหลียนฮวาไปด้วย พวกเขานั่งทานไปเรื่อยๆ จนหมดจากนั้นก็นั่งทานของหวานต่อ หลังจากนั้นก็พากันเดินกลับจวนของตัวเอง

“รู้สึกว่าข้าจะทานอาหารได้มากกว่าปกติ” ทันทีที่เดินเข้ามาในจวนซีเหลียนฮวาก็หันไปพูดกับซิวเหวยหลงทันที

“เจ้าเพิ่งรู้หรือ” ซิวเหวยหลงเอ่ยขึ้นพร้อมกับยิ้มนิดๆ อย่างดีใจ เมื่อได้รับค้อนจากซีเหลียนฮวา

“ข้าไม่พูดกับท่านแล้ว” ซีเหลียนฮวาพูดพลางสะบัดหน้าหนีก่อนจะเดินเข้าไปยังห้องดูดซับลมปราณต่อ

ซิวเหวยหลงมองตามหลังของซีเหลียนฮวาไปก่อนจะเดินไปนั่งทำงานของตัวเองต่อ เขาให้พ่อบ้านฉางส่งข่าวไปที่นั่นเพราะเขาจะพาซีเหลียนฮวาไปที่นั่นหลังจากแข่งประลองจัดอันดับแคว้นเสร็จ

“ท่านอ๋องขอรับท่านแม่ของท่านให้มาแจ้งว่าเมื่อท่านมาถึงให้ทานกับพระชายาไปหาขอรับ” พ่อบ้านฉางเอ่ยบอกเมื่อนึกขึ้นมาได้

“บอกว่าไม่ได้เพราะเหลียนฮวาตั้งครรภ์อยู่” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอก

เพราะเขาแอบตรวจร่างกายของซีเหลียนฮวาตลอดทำให้เขารู้ว่าตอนนี้ร่างกายของซีเหลียนฮวากำลังเปลี่ยนแปลงไป ซึ่งมันเป็นเรื่องดีสำหรับเขามาก

“ขอรับ” พ่อบ้านฉางเอ่ยบอกพร้อมรอยยิ้มก่อนจะก้มหัวให้ครึ่งหนึ่งแล้วหายตัวจากไปทันที

“ถ้าเจ้ารู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์ขึ้นมาจริงๆ เจ้าจะเป็นเช่นไรนะเหลียนฮวา” ซิวเหวยหลงพึมพำหลังจากที่พ่อบ้านฉางจากไป รอยยิ้มละลายใจสาวๆ ถูกเผยออกมา เมื่อนึกถึงสีหน้าของซีเหลียนฮวาตอนรู้ความจริง

“ท่านอ๋องขอรับในขณะนี้ตระกูลลูได้ประกาศหาหมอรักษาแล้วขอรับ” เป่าเปยรายงานทันทีเมื่อก่อนหน้านี้เขาได้รับมอบหมายให้จับตาดูตระกูลลูเป็นอย่างดี

“หึ! คิดว่าพิษนั้นจะรักษาได้หรือไง ตามดูเอาไว้ ถ้ามีอะไรผิดปกติมารายงานข้า” ซิวเหวยหลงกล่าวตวัดพู่กันลงกับหนังสือไปด้วยก่อนจะเอ่ยบอกเป่าเปย

“ขอรับ” เป่าเปยรับคำก่อนจะหายตัวไป

“ครั้งนี้คงนานเป็นแน่” ซิวเหวยหลงพึมพำพลางลงมือทำงานของตัวเองไปด้วยเพื่อฆ่าเวลาในการรอซีเหลียนฮวา